Home / โรแมนติก / เผลอใจรักนายหัวมะพร้าว / ตอนที่ 4 ร่มคันเดียวในวันที่ฝนตก

Share

ตอนที่ 4 ร่มคันเดียวในวันที่ฝนตก

last update publish date: 2026-11-12 00:21:08

ณ ช่วงบ่ายของวันนี้ ท้องฟ้าเหนือสวนมะพร้าวเริ่มมืดครึ้มตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เมฆสีเทาก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมแนวต้นมะพร้าว ลมพัดแรงจนใบมะพร้าวเสียดสีกันเกิดเป็นเสียงดังซู่ ก่อนที่หยดฝนเม็ดแรกจะตกกระทบหลังคาสำนักงาน

พิมพ์ชนกเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวลเล็กน้อย

“ฝนตกจริง ๆ ด้วยแฮะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนหันไปมองกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างโต๊ะ แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้หยิบร่มติดมาด้วย เช้านี้เธอรีบออกจากบ้านพักเพราะกลัวมาสาย จึงลืมตรวจดูพยากรณ์อากาศอย่างที่มะปรางเคยเตือนเอาไว้

“แกไม่ได้เอาร่มมาใช่ไหม” มะปรางที่กำลังเก็บเอกสารอยู่โต๊ะข้าง ๆ เอ่ยถามขึ้น

“อือ ลืมสนิทเลย”

“ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน วันนี้ต้องไปช่วยแม่ที่บ้านพักคนงานด้วย คงกลับอีกทางหนึ่ง”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันรอให้ฝนซาก่อนก็ได้” พิมตอบอย่างไม่คิดมากนัก ก่อนหันกลับไปจัดเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อย

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฝนกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ซ้ำยังตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาดังกลบเสียงพูดคุยภายในสำนักงาน พนักงานหลายคนทยอยกลับกันไปแล้ว เหลือเพียงพิมที่ยังนั่งตรวจเอกสารอีกเล็กน้อย เธอตั้งใจว่าจะรอให้ฝนเบาลงก่อนค่อยเดินกลับบ้านพัก

“ยังไม่กลับอีกเหรอครับ”

เสียงทุ้มจากด้านหลังทำให้หญิงสาวหันไปมอง ภาคินยืนอยู่ตรงประตูสำนักงาน ในมือมีแฟ้มเอกสารและโทรศัพท์มือถือ เขาเพิ่งกลับมาจากตรวจพื้นที่ด้านนอก เสื้อเชิ้ตสีเข้มมีรอยเปียกเล็กน้อยบริเวณแขน

“ยังค่ะ ฝนตกหนักมากเลย หนูว่าจะรอให้เบาลงก่อน”

“แล้วเอาร่มมาหรือเปล่า”

พิมยิ้มแห้ง ๆ ก่อนส่ายหน้า

“ไม่ได้เอามาค่ะ เช้านี้รีบไปหน่อย”

ภาคินมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมามองหญิงสาว “งานเสร็จแล้วหรือยังครับ”

“เสร็จแล้วค่ะ เหลือแค่เก็บโต๊ะ”

“งั้นเก็บของเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง”

พิมชะงักไปเล็กน้อย “ไม่เป็นไรค่ะคุณภาคิน บ้านพักอยู่ไม่ไกลเอง หนูรอฝนหยุดก็ได้ค่ะ”

“ดูท่าแล้วคงอีกนาน” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนเดินไปหยิบร่มคันใหญ่ที่วางอยู่ข้างตู้เอกสาร

“ไปครับ”

หญิงสาวมองร่มในมือเขาแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมเก็บของใส่กระเป๋า ก่อนเดินตามชายหนุ่มออกไป

ทันทีที่ก้าวพ้นชายคาสำนักงาน เสียงฝนก็ดังชัดขึ้น ละอองน้ำกระเด็นเข้ามาตามแรงลม ภาคินกางร่มออกแล้วขยับเข้ามาใกล้พิมเล็กน้อย เพื่อให้พื้นที่ใต้ร่มครอบคลุมตัวเธอได้พอดี

“เข้ามาใกล้ ๆ หน่อยครับ เดี๋ยวเปียก”

“ค่ะ” พิมขยับเข้ามาอย่างระมัดระวัง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงเล็กน้อยจนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวเขา ทางเดินจากสำนักงานไปยังบ้านพักทอดผ่านแนวต้นมะพร้าวและสนามหญ้ากว้าง ฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องทำให้พื้นดินชื้นแฉะ มีน้ำขังเป็นแอ่งอยู่ตามทางเดินบางช่วง

ภาคินถือร่มไว้เหนือศีรษะของหญิงสาวมากกว่าครึ่งหนึ่ง ส่วนไหล่ของตัวเองกลับยื่นออกไปนอกร่มจนเสื้อเริ่มเปียก

พิมเหลือบมองเขาอยู่หลายครั้ง ก่อนเอ่ยขึ้น

“คุณภาคินคะ ร่มเอียงไปทางหนูหมดแล้วค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“แต่ไหล่คุณเปียกแล้วนะคะ”

“ผมไม่เป็นอะไร”

“เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกค่ะ”

ภาคินหันมามองคนข้างตัวเล็กน้อย “เป็นห่วงผมเหรอครับ”

คำถามนั้นทำให้พิมเกือบก้าวพลาด เธอรีบหันหน้าไปมองทางเดินตรงหน้าเพื่อซ่อนอาการเขิน

“ก็...หนูไม่อยากให้คุณภาคินป่วยค่ะ ถ้าป่วยขึ้นมาใครจะดูแลงานในสวนล่ะคะ”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “อ๋อ เป็นห่วงงานสินะครับ”

“ก็ใช่สิคะ”

เธอตอบเร็วเกินไปจนคนฟังยิ้มมุมปาก ทั้งคู่เดินต่อไปอย่างเงียบ ๆ มีเพียงเสียงฝนและเสียงรองเท้ากระทบพื้นเปียกชื้นเป็นจังหวะ พิมพยายามรักษาระยะห่างให้เหมาะสม แต่พื้นที่ใต้ร่มกลับไม่ได้กว้างพอที่จะทำเช่นนั้นได้ตลอดทาง เมื่อเดินมาถึงบริเวณทางโค้งใกล้บ้านพัก พื้นทางเดินมีน้ำขังอยู่หลายจุด พิมก้มมองพื้นเพื่อหาจุดที่เดินได้สะดวก แต่จังหวะที่ก้าวข้ามแอ่งน้ำ รองเท้าของเธอกลับลื่นบนพื้นดินที่เปียก

“ว้าย!”

ร่างเล็กเสียหลักไปด้านข้าง ก่อนที่มือของภาคินจะคว้าเอวเธอไว้ได้ทัน

“ระวังครับ!”

เขาดึงเธอเข้ามาหาตัวเพื่อพยุงไม่ให้ล้ม มืออีกข้างยังจับด้ามร่มไว้แน่น พิมนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนของเขา หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะที่ผิดปกติ ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมากกว่าที่เคยใกล้กันมาก่อน

“เจ็บตรงไหนไหม” เสียงของภาคินเบาลง เขาก้มมองใบหน้าหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง

พิมส่ายหน้าอย่างช้า ๆ

“ไม่ค่ะ แค่ตกใจ”

“ยืนไหวไหม”

“ไหวค่ะ” ถึงจะตอบเช่นนั้น แต่เธอกลับยังไม่ขยับออกจากมือที่ประคองเอวอยู่ทันที ภาคินจึงค่อย ๆ คลายมือออกอย่างระมัดระวัง

“เดินช้า ๆ นะครับ ทางมันลื่น”

“ค่ะ”

พิมก้มหน้าลงเล็กน้อย แก้มเริ่มร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอากาศอบอ้าวหลังฝนตก หรือเพราะระยะห่างเมื่อครู่กันแน่ ภาคินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงขยับร่มให้เธออีกครั้ง แล้วเดินไปพร้อมกัน

“คุณภาคินคะ”

“ครับ”

“เมื่อกี้...ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ หนูคงล้มไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรครับ” เขาหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คราวหน้าระวังหน่อยนะ ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บตัว”

พิมเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว คำพูดนั้นฟังดูธรรมดา แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

“ค่ะ หนูจะระวัง”

ทั้งคู่เดินต่อจนมาถึงบ้านพักของพิม แต่ก่อนจะทันได้เข้าไปหลบฝน เสียงลมกระโชกแรงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงกิ่งไม้ขนาดใหญ่หักดังสนั่น ภาคินรีบคว้าข้อมือพิมแล้วดึงให้หลบเข้าชายคา

โครม!!!

กิ่งมะพร้าวแห้งขนาดใหญ่ตกลงขวางทางเดินที่ทั้งคู่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วินาทีก่อน พิมสะดุ้งจนเผลอจับแขนของภาคินแน่น

“ไม่เป็นไรนะครับ”

“ค่ะ...ตกใจหมดเลย”

ภาคินมองกิ่งไม้ที่ขวางทาง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาธาม แต่สัญญาณกลับขาด ๆ หาย ๆ เนื่องจากฝนตกหนักและลมแรง

“ผมจะโทรให้คนงานมาเคลียร์ทางก่อน” เขาลองโทรอีกครั้ง แต่ยังติดต่อไม่ได้ ขณะเดียวกันไฟบริเวณบ้านพักก็กะพริบสองสามครั้งก่อนดับลงทั้งแนว พิมมองไปรอบ ๆ ด้วยความกังวล

“ไฟดับด้วยเหรอคะ”

“น่าจะเป็นเพราะพายุครับ ตอนนี้อย่าเพิ่งออกไปไหนดีกว่า” ภาคินหันมามองเสื้อของหญิงสาวที่เปียกละอองฝนอยู่ไม่น้อย ก่อนพยักหน้าไปทางประตูบ้านพัก

“เข้าไปข้างในก่อนครับ”

“แล้วคุณภาคินล่ะคะ”

“ผมรออยู่ตรงนี้ได้”

พิมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมองไหล่เสื้อที่เปียกชุ่มของเขา

“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณเปียกขนาดนี้ เข้ามาหลบข้างในก่อนเถอะค่ะ อย่างน้อยก็รอให้ฝนเบาลง”

ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างจำใจ ภายในบ้านพักมีเพียงห้องเล็ก ๆ พร้อมเตียงนอน ตู้เสื้อผ้า และมุมนั่งเล่นที่มีโซฟาตัวสั้นตั้งอยู่ใกล้หน้าต่าง พิมรีบหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดจากตู้ส่งให้เขา

“เช็ดผมก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”

“ขอบคุณครับ”

ภาคินรับผ้าขนหนูไปเช็ดผม ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเพื่อรอสัญญาณ พิมเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาสวมทับเสื้อที่ชื้นจากฝน แล้วกลับมานั่งห่างจากเขาพอสมควร เสียงฝนยังคงกระหน่ำหลังคาไม่หยุด บรรยากาศในห้องเงียบลงอย่างประหลาด มีเพียงเสียงฟ้าร้องเป็นระยะ

“คุณภาคินติดต่อพี่ธามได้ไหมคะ”

“ยังครับ สัญญาณไม่ค่อยดี”

เขาลองโทรอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“ถ้าฝนเบาลง ผมจะให้คนงานมาเปิดทาง แล้วค่อยกลับบ้านใหญ่”

พิมพยักหน้า ก่อนเดินไปหยิบน้ำมาให้เขา

“ดื่มน้ำก่อนนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ข้างนอกมืดสนิทและทางเดินก็เต็มไปด้วยน้ำขัง ภาคินลองโทรศัพท์อีกครั้ง แต่คราวนี้แบตเตอรี่กลับเหลือเพียงเล็กน้อย เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมาหาพิม

“คืนนี้คงต้องรอให้ฝนหยุดก่อนครับ ทางเดินลื่นมาก ผมไม่อยากเสี่ยงเดินออกไปตอนนี้”

“ค่ะ รอให้ปลอดภัยก่อนดีกว่า”

พิมตอบ ก่อนชี้ไปยังโซฟาตัวเล็ก

“คุณภาคินนั่งพักตรงนี้ได้นะคะ เดี๋ยวหนูเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้”

“แล้วคุณล่ะครับ”

“หนูนอนบนเตียงได้ค่ะ ไม่เป็นไร”

ภาคินมองเธออย่างเกรงใจ

“ผมเกรงใจคุณ”

“คุณช่วยหนูไว้ตั้งหลายครั้งแล้วค่ะ ให้หนูช่วยบ้างเถอะนะคะ”

หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้ม ภาคินจึงไม่ได้ปฏิเสธอีก หลังจากจัดที่นอนให้เรียบร้อย พิมก็ปิดไฟฉายจากโทรศัพท์แล้ววางไว้บนโต๊ะ เธอขอตัวไปพักบนเตียง ส่วนภาคินนั่งพิงโซฟาอยู่เงียบ ๆ เขาตั้งใจจะรอจนฝนซาแล้วค่อยออกไป แต่ความเหนื่อยล้าจากการทำงานตลอดทั้งวัน รวมกับเสียงฝนที่ตกสม่ำเสมอ ทำให้เปลือกตาของเขาค่อย ๆ หนักขึ้น ไม่นานนัก ชายหนุ่มก็เผลอหลับไปบนโซฟาตัวนั้น

เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง ฝนหยุดตกตั้งแต่ช่วงก่อนรุ่งสาง พิมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนกร้องจากด้านนอก เธอลุกจากเตียงแล้วหันไปมองโซฟา ก่อนพบว่าภาคินยังคงนอนหลับอยู่ในท่าเดิม

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นว่าเขาคงเหนื่อยมากจริง ๆ จึงไม่ได้ปลุกในทันที เธอเดินไปล้างหน้าและจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนกลับมาหยิบผ้าห่มที่เลื่อนลงจากไหล่ของเขาขึ้นมาคลุมให้ดีอีกครั้ง

“หลับลึกเชียวค่ะ นายหัว”

เธอพึมพำเบา ๆ แล้วเดินไปเตรียมเปิดประตูเพื่อดูสภาพอากาศด้านนอก แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงพูดคุยของคนงานสองคนที่เดินผ่านหน้าบ้านพักก็ดังขึ้น

“เอ๊ะ นั่นใครออกมาจากบ้านพักคุณพิมน่ะ”

“เดี๋ยวนะ...นั่นนายหัวไม่ใช่เหรอ”

พิมชะงักค้าง มือยังจับลูกบิดประตูอยู่ ส่วนภาคินที่ตื่นและเดินตามหลังพิมออกมาอย่างไม่รู้ตัว คนงานทั้งสองที่เดินผ่านมามองหน้ากันอย่างตกใจ ก่อนรีบยกมือไหว้

“สวัสดีครับนายหัว”

ภาคินพยักหน้ารับตามปกติ แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะยังไม่หายสงสัย สายตาของพวกเขาเหลือบมองสลับระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู

“เมื่อคืนฝนตกหนักครับ ผมเลยพักอยู่ที่นี่ รอให้ทางเดินปลอดภัยก่อน” ภาคินอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่คำอธิบายนั้นกลับไม่ได้ทำให้คนงานทั้งสองหยุดคิดไปเสียทีเดียว

“ครับนายหัว...เข้าใจแล้วครับ” คนงานตอบรับ ก่อนรีบเดินออกไป แต่เมื่อพ้นระยะที่คิดว่าคนในบ้านจะได้ยิน เสียงกระซิบกระซาบก็เริ่มดังขึ้นทันที

“นายหัวออกมาจากห้องคุณพิมแต่เช้าเลยนะ”

“หรือสองคนนั้นจะ...”

“เบา ๆ สิ เดี๋ยวใครได้ยินเข้า” พิมได้ยินเพียงบางคำ แต่ก็พอจะเดาได้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไร ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

“คุณภาคินคะ...”

ภาคินหันมามอง “ครับ?”

“พวกเขาจะเข้าใจผิดหรือเปล่าคะ”

ชายหนุ่มมองตามคนงานที่เดินห่างออกไป ก่อนหันกลับมาหาเธอ “ปล่อยให้ผมจัดการเองครับ คุณไม่ต้องกังวล”

“แต่ถ้าคนอื่นเอาไปพูดกันล่ะคะ หนูเป็นแค่เด็กฝึกงานเองนะคะ” แววตาของพิมเต็มไปด้วยความกังวล เธอไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวกลายเป็นปัญหาในการทำงาน และยิ่งไม่อยากให้ใครมองเธอและคินในทางไม่ดี

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมจะไม่ปล่อยให้ใครพูดถึงคุณเสีย ๆ หาย ๆ ครับ เรื่องเมื่อคืนไม่มีอะไรเกินเลย เราต่างก็รู้ดี”

พิมพยักหน้าเบา ๆ แม้จะยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจดู พบว่าสัญญาณกลับมาเป็นปกติแล้ว เขาจึงโทรหาธามให้ส่งคนมาเคลียร์กิ่งไม้ที่ขวางทาง พร้อมกำชับให้ตรวจสอบเส้นทางในสวนอีกครั้ง ก่อนเดินออกจากบ้านพัก เขาหันกลับมาหาพิม

“วันนี้ไปทำงานตามปกตินะครับ ไม่ต้องหลบหน้าใคร”

“ค่ะ”

“แล้วก็...ขอบคุณสำหรับที่พักเมื่อคืน” ภาคินยิ้มมุมปากแล้วเดินออกไป ทิ้งให้พิมยืนมองตามด้วยหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าตั้งแต่วินาทีนั้น ข่าวลือเรื่องนายหัวกับเด็กฝึกงานจะเริ่มแพร่กระจายไปทั่วสวนมะพร้าวอย่างรวดเร็วและเมื่อถึงเวลาที่ทั้งคู่กลับไปทำงานตามปกติ สายตาของคนรอบข้างก็อาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เผลอใจรักนายหัวมะพร้าว   ตอนที่ 4 ร่มคันเดียวในวันที่ฝนตก

    ณ ช่วงบ่ายของวันนี้ ท้องฟ้าเหนือสวนมะพร้าวเริ่มมืดครึ้มตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เมฆสีเทาก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมแนวต้นมะพร้าว ลมพัดแรงจนใบมะพร้าวเสียดสีกันเกิดเป็นเสียงดังซู่ ก่อนที่หยดฝนเม็ดแรกจะตกกระทบหลังคาสำนักงานพิมพ์ชนกเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวลเล็กน้อย“ฝนตกจริง ๆ ด้วยแฮะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนหันไปมองกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างโต๊ะ แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้หยิบร่มติดมาด้วย เช้านี้เธอรีบออกจากบ้านพักเพราะกลัวมาสาย จึงลืมตรวจดูพยากรณ์อากาศอย่างที่มะปรางเคยเตือนเอาไว้“แกไม่ได้เอาร่มมาใช่ไหม” มะปรางที่กำลังเก็บเอกสารอยู่โต๊ะข้าง ๆ เอ่ยถามขึ้น“อือ ลืมสนิทเลย”“ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน วันนี้ต้องไปช่วยแม่ที่บ้านพักคนงานด้วย คงกลับอีกทางหนึ่ง”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันรอให้ฝนซาก่อนก็ได้” พิมตอบอย่างไม่คิดมากนัก ก่อนหันกลับไปจัดเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อยแต่เมื่อเวลาผ่านไป ฝนกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ซ้ำยังตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาดังกลบเสียงพูดคุยภายในสำนักงาน พนักงานหลายคนทยอยกลับกันไปแล้ว เหลือเพียงพิมที่ยังนั่งตรวจเอกสารอีกเล็กน้

  • เผลอใจรักนายหัวมะพร้าว   ตอนที่ 3 เด็กฝึกงานคนใหม่กับหัวใจนายหัว

    เสียงเครื่องจักรจากโรงคัดแยกมะพร้าวดังเป็นระยะตั้งแต่ช่วงเช้า แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านแนวต้นมะพร้าวทอดเงายาวลงบนพื้นดิน พนักงานในสวนต่างแยกย้ายกันทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น พิมพ์ชนกเดินถือแฟ้มเอกสารออกมาจากสำนักงาน หลังจากธามฝากให้เธอนำรายการตรวจนับอุปกรณ์ไปส่งให้ฝ่ายคลังสินค้า เนื่องจากมีข้อมูลบางส่วนที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติมก่อนปิดยอดประจำสัปดาห์หญิงสาวก้มมองกระดาษในมือพลางทบทวนรายการที่ต้องถาม เธอยังไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ด้านหลังของสวนมากนัก จึงต้องเดินตามป้ายบอกทางไปเรื่อย ๆ“ฝ่ายคลังสินค้าอยู่ทางนี้หรือเปล่านะ” พิมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเห็นอาคารหลังคาสังกะสีอยู่ไม่ไกลนัก เธอจึงเดินตรงเข้าไปภายในคลังสินค้ามีลังอุปกรณ์วางเรียงเป็นระเบียบ กลิ่นไม้และกลิ่นดินจาง ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยกลังพลาสติกขึ้นวางบนชั้น เขาสวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงทำงาน ดูเหมือนกำลังยุ่งอยู่กับการจัดของ“ขอโทษนะคะ ที่นี่ฝ่ายคลังสินค้าใช่ไหมคะ”ชายหนุ่มหันมาตามเสียงเรียก ก่อนวางลังในมือลง “ใช่ครับ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”“หนูเอาเอกสารตรวจนับอุปกรณ์มาส่งค่ะ ไม่ทราบว่าคุณก้องอยู่ไหมคะ”“ผมก้อง

  • เผลอใจรักนายหัวมะพร้าว   ตอนที่ 2 เจ้านายคนนี้จำเก่งจัง

    แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของสำนักงาน เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ คลอไปกับเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์จากโต๊ะทำงานหลายตัว พิมพ์ชนกนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พร้อมสมุดจดเล่มเล็ก เธอกำลังไล่ตรวจเอกสารบัญชีที่ธามนำมาให้ตั้งแต่ช่วงเช้า แม้จะเป็นเพียงวันที่สองของการฝึกงาน แต่หญิงสาวก็พยายามตั้งใจเรียนรู้งานทุกอย่างอย่างเต็มที่ ทั้งการจัดเรียงใบเสร็จ การตรวจสอบรายการรับจ่าย และการบันทึกข้อมูลลงในระบบ“ตรงนี้ถ้าไม่แน่ใจ ให้เทียบกับเอกสารชุดก่อนหน้าได้นะครับ” ธามชี้ไปยังแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ “แต่ถ้ามีตัวเลขไม่ตรงกัน อย่าเพิ่งแก้เอง ให้ถามผมก่อน”“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่ธาม” พิมยิ้มรับ ก่อนก้มหน้าทำงานต่ออย่างตั้งใจ เธอไม่อยากให้ใครมองว่าเป็นเด็กฝึกงานที่ทำอะไรไม่เป็น จึงพยายามจดจำรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ เวลาผ่านไปจนใกล้เที่ยง เสียงท้องร้องเบา ๆ ทำให้หญิงสาวชะงัก เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนังแล้วพบว่าเลยเวลาพักมาเล็กน้อย“หิวแล้วล่ะสิ”เสียงมะปรางดังขึ้นจากด้านหลัง พิมหันไปมองเพื่อนที่ยืนถือกระเป๋าสตางค์อยู่ “นิดหน่อย แกไปกินข้าวก่อนเลย”“ไปด้วยกันสิ วันนี้มีแกงเขียวหวานด้วยนะ”ทั้งคู่เดินออกจากสำนักงานไปยัง

  • เผลอใจรักนายหัวมะพร้าว   ตอนที่ 1 เด็กบัญชีคนใหม่

    เสียงลมพัดผ่านยอดมะพร้าวดังเป็นระยะ แสงแดดยามเช้าส่องลอดใบไม้ลงมากระทบถนนดินที่ทอดยาวเข้าไปในสวนกว้างสุดสายตา รถกระบะคันหนึ่งแล่นผ่านแนวต้นมะพร้าว ก่อนจะชะลอความเร็วและจอดลงหน้าบ้านพักพนักงานพิมพ์ชนกก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก หญิงสาวยืนมองสถานที่ตรงหน้าด้วยความตื่นตา สวนมะพร้าวแห่งนี้ใหญ่กว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก นอกจากพื้นที่เพาะปลูกที่เรียงรายเป็นแนวยาวแล้ว ยังมีโรงแปรรูป อาคารสำนักงาน และบ้านพักพนักงานแยกออกจากกันอย่างเป็นระเบียบกลิ่นดินหลังรดน้ำผสมกับกลิ่นหญ้าสดลอยมาตามลม ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูสงบกว่าที่เธอคุ้นเคยจากชีวิตในเมืองพิมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ข้างขมับ เธอต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ และนับจากวันนี้ไป สถานที่แห่งนี้จะกลายเป็นที่ทำงานของเธอตลอดช่วงฝึกงาน“พิม!”เสียงเรียกคุ้นหูดังมาจากทางเดินข้างบ้านพัก หญิงสาวหันไปตามเสียงก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นมะปราง เพื่อนสนิทที่ยืนโบกมือให้จนแขนแทบหลุด ทั้งคู่รีบเดินเข้าหากันก่อนสวมกอดด้วยความคิดถึง“ในที่สุดก็มาแล้ว ฉันนึกว่าแกจะหลงทางเสียอีก”“ก็ต้องนั่งรถมาตั้งหลายชั่วโม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status