LOGINแสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของสำนักงาน เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ คลอไปกับเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์จากโต๊ะทำงานหลายตัว พิมพ์ชนกนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พร้อมสมุดจดเล่มเล็ก เธอกำลังไล่ตรวจเอกสารบัญชีที่ธามนำมาให้ตั้งแต่ช่วงเช้า แม้จะเป็นเพียงวันที่สองของการฝึกงาน แต่หญิงสาวก็พยายามตั้งใจเรียนรู้งานทุกอย่างอย่างเต็มที่ ทั้งการจัดเรียงใบเสร็จ การตรวจสอบรายการรับจ่าย และการบันทึกข้อมูลลงในระบบ
“ตรงนี้ถ้าไม่แน่ใจ ให้เทียบกับเอกสารชุดก่อนหน้าได้นะครับ” ธามชี้ไปยังแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ “แต่ถ้ามีตัวเลขไม่ตรงกัน อย่าเพิ่งแก้เอง ให้ถามผมก่อน” “ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่ธาม” พิมยิ้มรับ ก่อนก้มหน้าทำงานต่ออย่างตั้งใจ เธอไม่อยากให้ใครมองว่าเป็นเด็กฝึกงานที่ทำอะไรไม่เป็น จึงพยายามจดจำรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ เวลาผ่านไปจนใกล้เที่ยง เสียงท้องร้องเบา ๆ ทำให้หญิงสาวชะงัก เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนังแล้วพบว่าเลยเวลาพักมาเล็กน้อย “หิวแล้วล่ะสิ” เสียงมะปรางดังขึ้นจากด้านหลัง พิมหันไปมองเพื่อนที่ยืนถือกระเป๋าสตางค์อยู่ “นิดหน่อย แกไปกินข้าวก่อนเลย” “ไปด้วยกันสิ วันนี้มีแกงเขียวหวานด้วยนะ” ทั้งคู่เดินออกจากสำนักงานไปยังโรงอาหารเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก บรรยากาศในโรงอาหารค่อนข้างคึกคัก พนักงานหลายคนกำลังนั่งรับประทานอาหารและพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง พิมเลือกนั่งโต๊ะริมหน้าต่าง มะปรางเดินไปซื้ออาหารให้ ส่วนเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความจากที่บ้าน ไม่นานเพื่อนสาวก็กลับมาพร้อมจานข้าวสองจาน “ของฉันแกงเขียวหวาน นี่ของแกผัดกะเพราไก่ ฉันจำได้ว่าแกไม่ค่อยกินเผ็ด เลยบอกป้าให้ลดพริกให้แล้ว” “ขอบใจนะ รู้ใจที่สุด” พิมยิ้มก่อนลงมือรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ระหว่างนั้นเธอก็ได้ยินเสียงพนักงานโต๊ะข้าง ๆ พูดถึงเจ้าของสวน “เมื่อเช้าคุณภาคินลงไปตรวจโรงงานเองอีกแล้วนะ” “ก็เป็นแบบนี้ประจำแหละ เรื่องงานเขาละเอียดจะตาย” หญิงสาวไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่ชื่อที่คุ้นหูก็ทำให้เธออดนึกถึงชายหนุ่มที่พบเมื่อวานไม่ได้ ภาคินดูเป็นคนพูดน้อยและจริงจังกับงานมากกว่าที่เธอคิด ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ทำตัวน่ากลัวอย่างข่าวลือที่ได้ยินมาก่อนมาถึงที่นี่ หลังพักกลางวัน พิมกลับมานั่งทำงานต่อจนเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงบ่าย เธอเริ่มรู้สึกกระหายน้ำ จึงหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม ก่อนหันไปมองนาฬิกาอีกครั้ง “พิมครับ” เสียงเรียกจากหน้าประตูทำให้เธอรีบเงยหน้า ภาคินยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เขาเดินเข้ามาในสำนักงานด้วยท่าทางสงบนิ่งเหมือนทุกครั้ง “ครับ เอ่อ...ค่ะ คุณภาคิน” พิมรีบพูด “เอกสารชุดนี้ของฝ่ายบัญชีใช่ไหม” “ใช่ค่ะ เดี๋ยวหนูตรวจสอบให้ค่ะ” เธอลุกขึ้นรับแฟ้มจากมือเขา แต่ภาคินไม่ได้ปล่อยมือทันที เขาเปิดเอกสารหน้าหนึ่งแล้วชี้ให้ดูรายการที่ต้องตรวจสอบ “ตรงนี้ยอดยังไม่ตรงกับใบสรุป ลองเช็กอีกครั้งนะครับ” “ได้ค่ะ หนูจะตรวจดูค่ะ” “ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ทำให้ถูกก็พอ” พิมพยักหน้ารับ ก่อนก้มลงมองเอกสาร เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็พบว่าภาคินยังยืนอยู่ที่เดิม “มีอะไรอีกหรือเปล่าคะ” “เปล่าครับ แค่จะถามว่าปรับตัวได้หรือยัง” คำถามเรียบง่ายทำให้เธอแปลกใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเจ้าของสวนจะสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเด็กฝึกงานด้วย “ได้แล้วค่ะ พี่ธามกับมะปรางช่วยเยอะมากเลยค่ะ” “ดีแล้วครับ ถ้ามีปัญหาเรื่องงานก็บอกธามได้ หรือจะมาถามผมก็ได้” “ขอบคุณค่ะ” ภาคินพยักหน้า ก่อนเดินออกจากสำนักงานไป พิมมองตามแผ่นหลังกว้างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหันกลับมาทำงานต่อโดยไม่รู้ตัวว่ามีรอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้า เวลาบ่ายแก่ ๆ มะปรางแวะเข้ามาหาเพื่อนพร้อมแก้วกาแฟเย็นสองแก้ว “ของแก ลาเต้เย็นหวานน้อยตามสูตรเดิม” “โอ๊ย รักแกที่สุดเลย” พิมรับแก้วกาแฟมาถือไว้ ก่อนยกขึ้นดูดอย่างชื่นใจ รสชาติหวานอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟทำให้ความเหนื่อยล้าจากการนั่งทำงานมาทั้งวันลดลงไปได้บ้าง “พรุ่งนี้ฉันอาจจะไม่ได้มารับแกตอนเช้านะ ต้องเข้าไปช่วยงานในครัวตั้งแต่เช้า” “ไม่เป็นไร ฉันเดินมาเองได้” “แน่ใจนะ ทางจากบ้านพักมาสำนักงานก็ไกลอยู่เหมือนกัน” “ได้สิ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ทั้งคู่หัวเราะให้กัน ก่อนมะปรางจะขอตัวกลับไปทำงาน พิมนั่งจิบกาแฟต่ออีกสองสามอึก แล้ววางแก้วไว้ข้างคอมพิวเตอร์ เธอไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินผ่านหน้าสำนักงานและเหลือบมองแก้วกาแฟใบนั้นเพียงแวบเดียว ไม่นานนัก ภาคินก็เดินเข้ามาอีกครั้งพร้อมธาม “พิมครับ” หญิงสาวรีบหันไปหาเจ้าของเสียง “คะ?” “กาแฟร้านหน้าสวนใช่ไหมครับ” พิมก้มมองแก้วในมือ ก่อนพยักหน้า “ใช่ค่ะ อร่อยดีนะคะ” “หวานน้อยหรือเปล่า” เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบตามตรง “ค่ะ หนูไม่ค่อยชอบหวานมาก” ภาคินพยักหน้ารับเหมือนเพียงแค่ถามไปอย่างนั้น ก่อนจะหันไปคุยงานกับธามต่อ แต่สำหรับพิมแล้ว คำถามเมื่อครู่กลับทำให้เธอรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เขาจำได้ด้วยเหรอว่าเธอชอบกาแฟแบบไหน? ทั้งที่เธอเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้ไม่กี่วัน และแทบไม่ได้พูดคุยกับเขาเป็นเรื่องเป็นราวเลยด้วยซ้ำ ช่วงเย็นหลังเลิกงาน พิมเก็บเอกสารเข้าที่และสะพายกระเป๋าเตรียมกลับบ้านพัก ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู ลมเย็นพัดผ่านแนวต้นมะพร้าวจนใบไม้ไหวเอน เธอกำลังจะเดินออกจากสำนักงาน แต่เสียงเรียกของภาคินก็ดังขึ้นเสียก่อน “จะกลับแล้วเหรอครับ” “ค่ะ วันนี้หนูทำงานเสร็จแล้ว” “เดินกลับคนเดียวหรือเปล่า” “ค่ะ บ้านพักอยู่ไม่ไกลมาก เดินไปแป๊บเดียวก็ถึงแล้วค่ะ” ภาคินเหลือบมองออกไปด้านนอก ก่อนหันกลับมามองหญิงสาว “ช่วงเย็นแถวนี้ค่อนข้างเงียบ ถ้ากลับคนเดียวก็ระวังหน่อยนะครับ” “ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนยกมือไหว้ลา “สวัสดีค่ะ” ภาคินพยักหน้ารับ แต่ยังมองตามจนหญิงสาวเดินพ้นประตูสำนักงานไป ธามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเจ้านาย ก่อนยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน “ช่วงนี้คุณภาคินดูใส่ใจเด็กฝึกงานเป็นพิเศษนะครับ” ภาคินหันกลับมามองผู้ช่วยทันที “ฉันก็ถามตามปกติ” “ครับ ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” ธามตอบด้วยสีหน้ากลั้นยิ้ม ก่อนก้มลงจัดเอกสารต่ออย่างไม่คิดจะพูดอะไรอีก ภาคินไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู แต่สายตากลับเผลอเหลือบไปทางประตูสำนักงานอีกครั้ง ส่วนพิมที่เดินกลับมาถึงบ้านพักแล้ว กำลังนั่งอยู่ปลายเตียงพร้อมแก้วน้ำในมือ เธอนึกถึงคำถามของชายหนุ่มตั้งแต่เรื่องกาแฟไปจนถึงเรื่องเดินกลับบ้าน มันอาจเป็นเพียงความใส่ใจตามหน้าที่ของเจ้าของสวนที่มีต่อพนักงานก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกว่าตัวเองได้รับความเอาใจใส่มากกว่าที่คิด หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนหัวเราะกับตัวเอง “คิดมากไปแล้วน่า...” เธอวางแก้วน้ำลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นต่อ โดยไม่รู้เลยว่าคนที่เธอกำลังนึกถึงนั้นก็ยังจำภาพรอยยิ้มของเธอในช่วงบ่ายได้อย่างชัดเจนและบางที สำหรับภาคินแล้ว เรื่องของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งเข้ามาในสวนแห่งนี้ อาจกลายเป็นเรื่องที่เขาจดจำได้ง่ายกว่าที่คิดณ ช่วงบ่ายของวันนี้ ท้องฟ้าเหนือสวนมะพร้าวเริ่มมืดครึ้มตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เมฆสีเทาก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมแนวต้นมะพร้าว ลมพัดแรงจนใบมะพร้าวเสียดสีกันเกิดเป็นเสียงดังซู่ ก่อนที่หยดฝนเม็ดแรกจะตกกระทบหลังคาสำนักงานพิมพ์ชนกเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวลเล็กน้อย“ฝนตกจริง ๆ ด้วยแฮะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนหันไปมองกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างโต๊ะ แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้หยิบร่มติดมาด้วย เช้านี้เธอรีบออกจากบ้านพักเพราะกลัวมาสาย จึงลืมตรวจดูพยากรณ์อากาศอย่างที่มะปรางเคยเตือนเอาไว้“แกไม่ได้เอาร่มมาใช่ไหม” มะปรางที่กำลังเก็บเอกสารอยู่โต๊ะข้าง ๆ เอ่ยถามขึ้น“อือ ลืมสนิทเลย”“ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน วันนี้ต้องไปช่วยแม่ที่บ้านพักคนงานด้วย คงกลับอีกทางหนึ่ง”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันรอให้ฝนซาก่อนก็ได้” พิมตอบอย่างไม่คิดมากนัก ก่อนหันกลับไปจัดเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อยแต่เมื่อเวลาผ่านไป ฝนกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ซ้ำยังตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาดังกลบเสียงพูดคุยภายในสำนักงาน พนักงานหลายคนทยอยกลับกันไปแล้ว เหลือเพียงพิมที่ยังนั่งตรวจเอกสารอีกเล็กน้
เสียงเครื่องจักรจากโรงคัดแยกมะพร้าวดังเป็นระยะตั้งแต่ช่วงเช้า แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านแนวต้นมะพร้าวทอดเงายาวลงบนพื้นดิน พนักงานในสวนต่างแยกย้ายกันทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น พิมพ์ชนกเดินถือแฟ้มเอกสารออกมาจากสำนักงาน หลังจากธามฝากให้เธอนำรายการตรวจนับอุปกรณ์ไปส่งให้ฝ่ายคลังสินค้า เนื่องจากมีข้อมูลบางส่วนที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติมก่อนปิดยอดประจำสัปดาห์หญิงสาวก้มมองกระดาษในมือพลางทบทวนรายการที่ต้องถาม เธอยังไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ด้านหลังของสวนมากนัก จึงต้องเดินตามป้ายบอกทางไปเรื่อย ๆ“ฝ่ายคลังสินค้าอยู่ทางนี้หรือเปล่านะ” พิมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเห็นอาคารหลังคาสังกะสีอยู่ไม่ไกลนัก เธอจึงเดินตรงเข้าไปภายในคลังสินค้ามีลังอุปกรณ์วางเรียงเป็นระเบียบ กลิ่นไม้และกลิ่นดินจาง ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยกลังพลาสติกขึ้นวางบนชั้น เขาสวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงทำงาน ดูเหมือนกำลังยุ่งอยู่กับการจัดของ“ขอโทษนะคะ ที่นี่ฝ่ายคลังสินค้าใช่ไหมคะ”ชายหนุ่มหันมาตามเสียงเรียก ก่อนวางลังในมือลง “ใช่ครับ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”“หนูเอาเอกสารตรวจนับอุปกรณ์มาส่งค่ะ ไม่ทราบว่าคุณก้องอยู่ไหมคะ”“ผมก้อง
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของสำนักงาน เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ คลอไปกับเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์จากโต๊ะทำงานหลายตัว พิมพ์ชนกนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พร้อมสมุดจดเล่มเล็ก เธอกำลังไล่ตรวจเอกสารบัญชีที่ธามนำมาให้ตั้งแต่ช่วงเช้า แม้จะเป็นเพียงวันที่สองของการฝึกงาน แต่หญิงสาวก็พยายามตั้งใจเรียนรู้งานทุกอย่างอย่างเต็มที่ ทั้งการจัดเรียงใบเสร็จ การตรวจสอบรายการรับจ่าย และการบันทึกข้อมูลลงในระบบ“ตรงนี้ถ้าไม่แน่ใจ ให้เทียบกับเอกสารชุดก่อนหน้าได้นะครับ” ธามชี้ไปยังแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ “แต่ถ้ามีตัวเลขไม่ตรงกัน อย่าเพิ่งแก้เอง ให้ถามผมก่อน”“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่ธาม” พิมยิ้มรับ ก่อนก้มหน้าทำงานต่ออย่างตั้งใจ เธอไม่อยากให้ใครมองว่าเป็นเด็กฝึกงานที่ทำอะไรไม่เป็น จึงพยายามจดจำรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ เวลาผ่านไปจนใกล้เที่ยง เสียงท้องร้องเบา ๆ ทำให้หญิงสาวชะงัก เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนังแล้วพบว่าเลยเวลาพักมาเล็กน้อย“หิวแล้วล่ะสิ”เสียงมะปรางดังขึ้นจากด้านหลัง พิมหันไปมองเพื่อนที่ยืนถือกระเป๋าสตางค์อยู่ “นิดหน่อย แกไปกินข้าวก่อนเลย”“ไปด้วยกันสิ วันนี้มีแกงเขียวหวานด้วยนะ”ทั้งคู่เดินออกจากสำนักงานไปยัง
เสียงลมพัดผ่านยอดมะพร้าวดังเป็นระยะ แสงแดดยามเช้าส่องลอดใบไม้ลงมากระทบถนนดินที่ทอดยาวเข้าไปในสวนกว้างสุดสายตา รถกระบะคันหนึ่งแล่นผ่านแนวต้นมะพร้าว ก่อนจะชะลอความเร็วและจอดลงหน้าบ้านพักพนักงานพิมพ์ชนกก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก หญิงสาวยืนมองสถานที่ตรงหน้าด้วยความตื่นตา สวนมะพร้าวแห่งนี้ใหญ่กว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก นอกจากพื้นที่เพาะปลูกที่เรียงรายเป็นแนวยาวแล้ว ยังมีโรงแปรรูป อาคารสำนักงาน และบ้านพักพนักงานแยกออกจากกันอย่างเป็นระเบียบกลิ่นดินหลังรดน้ำผสมกับกลิ่นหญ้าสดลอยมาตามลม ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูสงบกว่าที่เธอคุ้นเคยจากชีวิตในเมืองพิมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ข้างขมับ เธอต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ และนับจากวันนี้ไป สถานที่แห่งนี้จะกลายเป็นที่ทำงานของเธอตลอดช่วงฝึกงาน“พิม!”เสียงเรียกคุ้นหูดังมาจากทางเดินข้างบ้านพัก หญิงสาวหันไปตามเสียงก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นมะปราง เพื่อนสนิทที่ยืนโบกมือให้จนแขนแทบหลุด ทั้งคู่รีบเดินเข้าหากันก่อนสวมกอดด้วยความคิดถึง“ในที่สุดก็มาแล้ว ฉันนึกว่าแกจะหลงทางเสียอีก”“ก็ต้องนั่งรถมาตั้งหลายชั่วโม







