Share

บทนำ

Penulis: Sun Su
last update Tanggal publikasi: 2025-09-10 19:36:07

“นี่เธอพูดบ้าอะไรออกมา!!” เส้นเลือดข้างขมับของชายหนุ่มปูดนูนจนน่ากลัว เขารู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที เด็กสาวที่ว่านอนสอนง่ายอย่างที่ควรจะเป็น มาวันนี้กลับยืนจังก้า และพูดว่าจะให้เขาเป็นผู้ใหญ่ แล้วให้คนอื่นมาสู่ขอเธออย่างนั้นหรือ!

ก่อนหน้าเขาพูดประชดประชันเพราะอยากให้เธอเลิกตั้งคำถามกับเขาสักที และทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย แต่กลับได้ยินประโยคชวนปวดหัวเช่นนี้

ให้คนอื่นมาของั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!!

“แก้วไม่ได้บ้านะคะ คุณอาทิตย์ไล่แก้วไปหาคนมาเลี้ยงแก้วใหม่ไม่ใช่เหรอคะ? ก็ถ้ามีคนกล้ามาขอแก้วจริง ๆ คุณอาทิตย์จะกล้าปล่อยแก้วไปไหมคะ?”

แก้วยิงคำถามคนตรงหน้าไม่หยุด ยอมรับสักนิดสิ ยอมรับว่าไม่อยากเสียเธอไป ยอมรับว่าเขาต้องการเธออยู่ข้างกาย!

“นี่เธอหาได้จริงงั้นสิ?” อาทิตย์กัดฟันถามอีกฝ่ายจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู

“ก็ถ้าแก้วหาได้ แล้วเขาก็พร้อมจะสู่ขอแก้ว ให้แก้วออกหน้าออกตาเป็นเมียเขา คุณอาทิตย์จะยอมไหมล่ะคะ?” เธอไม่ตอบเขาตรง ๆ แต่กลับถามคำถามที่อยากได้ยินคำตอบไม่หยุด

“ไม่!!!”

อาทิตย์โกรธจนควันออกหู เธอจะไปได้ก็ต่อเมื่อเขาเบื่อเธอแล้ว และต้องการให้เธอออกไปจากชีวิตเขาจริง ๆ ต่างหาก ต่อให้ปากจะว่าอีกอย่างแต่ใจกลับคิดตรงกันข้าม เขามันขี้หวง หวงคนหวงของ ไม่มีทางจะปล่อยไปง่าย ๆ แน่!

“เพราะอะไรเหรอคะ?”

“เพราะเธอจ่ายหนี้ฉันไม่ครบ อย่าคิดว่าจะไปไหนได้” เมื่อโกรธจนสรรหาคำพูดไม่ออกก็นึกได้เพียงแค่เรื่องนั้นแหละ เขาคิดไม่ออกนี่ จู่ ๆ เรื่องก็มาเสิร์ฟตรงหน้าแบบไม่ทันตั้งตัว เขาจะบ้าตาย!

“แล้วถ้าเขาจะจ่ายที่เหลือให้แก้วด้วยล่ะคะ”

“นี่มันจะมาขอเธอแถมจะจ่ายหนี้ให้ด้วยนี่นะ! ใจป๋าเกินไปแล้ว” เขาพูดประชดต่างหากเล่า ไม่ได้รู้สึกชื่นชมหรือยินดีด้วยเลยสักนิด อยากจะรู้จริง ๆ ว่าคนที่จะมาขอเธอหน้าตามันจะเป็นยังไง เขาจะด่าให้เสียหมาเลยคอยดูเถอะ

“แล้วคุณอาทิตย์จะเอายังไงล่ะคะ หนี้เขาก็จะจ่ายให้ ถ้าคุณอาทิตย์ห่วงเรื่องเงินล่ะก็_”

“ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องเงิน!”

“แต่คุณอาทิตย์บอกว่าเพราะเงินถึงไม่ปล่อยแก้ว!”

ต่างคนต่างตะโกนแข่งกันจนหน้าสั่นทั้งคู่ อาทิตย์อึ้งไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยคิดว่าแก้วจะมายืนเถียงเขาฉอด ๆ แบบนี้ได้ เขาควรปรบมือให้กับความก๋าแก่นและใจกล้าของเธอใช่ไหม?

คงไม่แน่นอน… สิ่งที่อาทิตย์ทำนั้นตรงกันข้าม เขาออกแรงดึงแก้วเข้าห้องในทันที

“ปล่อยแก้วนะ!”

อาทิตย์ไม่สน เขาดึงตัวหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนอย่างร้อนใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงดัง “ไม่ปล่อย!”

“งั้นก็บอกเหตุผลแก้วมาว่าทำไมไม่ปล่อยแก้ว ไม่เอาเรื่องเงินเพราะคุณอาทิตย์บอกแก้วเองว่าไม่เกี่ยวกับเงิน”

แก้วดีดดิ้นไม่พอยังพูดจาให้เส้นประสาทของอาทิตย์เต้นตุบตับจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ใครสอนให้เธอทำตัวน่าปวดหัวแบบนี้กันนะ?

“แล้วพอจะมีคนอื่นจะมาขอแก้วก็ไม่ให้ขอ เพราะอะไรคะ?”

“เธอจะให้คนอื่นมาขอเธอกับผัวตัวเองหรือไง!?”

อาทิตย์ทนต่อไปไม่ไหว เขาตะคอกใส่คนตัวเล็กเสียงดังลั่นอย่างคนลืมตัว ก่อนหน้ายังบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเธออยู่เลย แต่ทำไมพอเอาเข้าจริงก็หลุดปากพูดออกมาเองซะอย่างนั้น

“คุณอาทิตย์เป็นผัวแก้ว งั้นแก้วก็ต้องเป็นเมียคุณอาทิตย์สิคะ”

เพราะความต้องการที่จะมีสถานะ มีตัวตนของสาวน้อยนั้น ทำให้เธอใจกล้าโพล่งปากออกไป ทั้งที่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่คนตรงหน้าอารมณ์เย็น เป็นเวลาที่เขาตึงเครียดสุดขีด

และแน่นอนว่าต้องระบายมันออกมา ไม่อย่างนั้นเขาจะกลายเป็นคนบ้าทันที!

“อยากเป็นเมียฉันมากใช่ไหม? อยากจะให้ฉันเชิดหน้าชูตาเธอมากงั้นสิ” อาทิตย์กัดฟันกรอด มองร่างบอบบางในชุดนอนวาบหวิวที่เขามักจะให้เธอใส่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะยกยิ้ม

รอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าไม่ได้เกิดขึ้นจากความรู้สึกดีใจร่าเริง แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ไม่สามารถอธิบายได้จริง ๆ มันออกจะน่ากลัวเสียด้วยซ้ำ

“แก้วแค่อยากให้คุณอาทิตย์ยอมรับใจตัวเอง ยอมรับว่าชอบแก้วเหมือนกับที่แก้วชอบคุณ” สาวน้อยเอ่ยเสียงเบาลง อารมณ์โมโหคลายลงเพียงแค่ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเข้ามาแทนที่ เธอแค่อยากให้เขารักเธอบ้าง มันยากขนาดนั้นเลยหรือ?

“ชอบงั้นเหรอ?”

อาทิตย์เอ่ยทวนคำที่สาวน้อยตรงหน้าบอก เขาทำท่าทีคิดบางสิ่งบางอย่าง ทว่ามือกับปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่ปกปิดร่างกายออกทีละชิ้น ๆ แก้วมองตามการกระทำของเขา ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังทำเธอขนกายลุกซู่ สองเท้าถอยหลังโดยสัญชาตญาณ

เขาใช้สายตาแบบนั้นกับเธอ และท่าทางการขยับแบบนั้น เขากำลังจะทำแบบนั้นตอนนี้น่ะเหรอ!?

“ชอบไม่ชอบฉันไม่เคยสนใจ”

“อึก!” แก้วถอยหลังจนชนกับปลายเตียงนอน เธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่าสิ่งที่ตนทำนั้นกำลังจะส่งผลให้เขาจัดการเธอ แบบที่เธอไม่มีทางต้านรับได้

“รู้แค่ว่าฉันต้องสั่งสอนเธอสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงถือว่าฉันเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ได้เรื่อง”

ชายหนุ่มที่ร่างกายส่วนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของชายชาตรี เขาสาวเท้าเข้าประชิดร่างบางที่กำลังถดตัวหนี แต่แน่นอนว่าต่อให้หนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น เธอเลือกจะก่อกวนเขาเองนี่ เพราะฉะนั้นก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมาให้ได้ก็แล้วกัน

เก่งนักนี่ กล้าต่อล้อต่อเถียงกับคนแบบเขา...

“อยากเป็นเมียฉันมากใช่ไหมล่ะ งั้นก็นอนอ้าขาให้สมฐานะหน่อยสิ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   บทส่งท้าย

    ไม่รู้ว่าเขาเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงดึงเธอเข้ากอดด้วยมือข้างเดียว อาทิตย์แนบหน้าเข้าเนินอกอวบพร้อมกับสะอื้นไห้เสียงดังราวกับเด็กสามขวบ ไม่รู้ว่าเขากลายเป็นคนขี้แยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ“ฮึก ฮือ ฮือ ~~ อย่าไปไหนนะ ฮึก~”แก้วไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองนัก เขาร้องไห้งอแงยกใหญ่ เธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธกอดของเขา ปล่อยให้เขากอดและร้องจนกว่าเขาจะพอใจ“โอ๋ ๆ นะคะ แก้วไม่ไปไหนแล้วค่ะ แก้วจะอยู่กับคุณนะ”แก้วยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมสั้นสีดำอย่างเบามือ คล้ายกับกำลังปลอบโยนเด็กน้อยวัยสี่สิบเจ็ดที่แสนจะขี้แย เห็นแต่คนอื่นบอกว่าคนยิ่งแก่ยิ่งเหมือนเด็กลงทุกวัน นี่อาจจะจริงก็ได้“ขอโทษนะแก้ว ขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา”อาทิตย์ยังเอ่ยขอโทษเธอเสียงอู้อี้จนแทบฟังไม่ชัด แก้วรู้ว่าเขานั้นสำนึกผิดแล้ว เธอไม่อยากจะโกรธเขาต่อแล้วจริง ๆ เขาเองก็มีเหตุผลที่จะโกรธเธอในเมื่อก่อนนี้ ทั้งเธอและเขาในตอนนั้นต่างก็บกพร่องเช่นเดียวกัน“ไม่เป็นไรค่ะ แก้วไม่โกรธคุณอาทิตย์แล้ว แก้วเข้าใจแล้วค่ะ ไม่มีใครเพอร์เฟกต์ทุกอย่าง ตอนนั้นแก้วเองก็ผิดที

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   ขู่

    “เฮียเขารักแก้วมากนะ”ภูผาเอ่ยขึ้นเสียงไม่ดังมากนัก แก้วที่ฟังทุกอย่างด้วยความรู้สึกสับสนวุ่นวายกันไปหมด เขาชอบเธอจริง ๆ งั้นหรือ? เธอยังไม่มั่นใจนัก เพราะเรื่องที่ผ่านมายังฝังใจไม่หาย แม้รู้ว่าเขาไม่มีคนอื่นนอกจากเธอ แต่ทว่า…“ตอนที่เฮียกลับกรุงเทพมาเคลียร์งาน เฮียให้พี่ช่วยจัดการเรื่องทรัพย์สินที่จะยกให้แก้ว เฮียบอกว่าแก้วคงไม่ยอมจดทะเบียน ไม่แน่อาจจะไม่ยอมให้เฮียเซ็นรับรองบุตร เฮียกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเขาเป็นอะไรไปแล้วแก้วกับลูกจะลำบาก เขายกทุกอย่างให้แก้วหมดแล้ว หุ้นที่บริษัทก็เป็นชื่อแก้ว”ภูผาเอ่ยร่ายยาว เขาไม่เคยคัดค้านความต้องการของพี่ชาย และก็ไม่ต้องการให้สิ่งที่พี่ชายตั้งใจมาตลอดสูญเปล่า เขาดูออกตั้งแตแรกว่าเฮียอาทิตย์รู้สึกอย่างไรกับแก้ว คนที่หวงความเป็นส่วนตัวของตัวเองขนาดนั้นน่ะหรือจะพาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเข้าไปคลุกอยู่ด้วยหลายวันหลายคืน หากไม่ชื่นชอบในตัวเธอจริง ๆเพียงแต่เพราะเขานั้นเป็นประเภทปากไม่ตรงกับใจ ซ้ำยังขี้ขลาดอยู่หน่อย ๆ หากภูผาไม่รีบช่วยเคลียร์ใจในวันนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสตอนไหนให้สองคนนี้กลับมา

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   เด็กเฮีย

    “แก้วเอ้ย ผัวเอ็งโทรมาอีกแล้ว” เป็นเสียงเรียกจากคนเดิมและประโยคเดิมที่เธอได้ยินรอบที่ห้าสิบของวันแล้ว เธอขี้เกียจรับจนเอาโทรศัพท์ไปวางไว้กับยาย สุดท้ายแล้วก็ต้องถูกเรียกอีกเช่นเคย“ปล่อยไว้แบบนั้นแหละจ้ะยาย หนูรับโทรศัพท์ทั้งวันแล้ววันนี้” แก้วบ่นเล็กน้อย ตั้งแต่เมื่อวานที่เขาขับรถออกจากเขตบ้านไป จนกระทั่งตอนนี้ก็โทรหาเธอแทบจะทุก ๆ ห้านาที นี่เขาเข้าขั้นอาการหนักแล้วนะเนี่ย“เขาเป็นห่วงเอ็งนะลูก มารับหน่อยเถอะ”ยายช่วยอาทิตย์สุดแรง แกเองเข้าใจทั้งอาทิตย์และแก้ว แต่หากสองคนนี้ยอมคุยกันและปรับความเข้าใจกันได้ก็คงดี อาจจะเป็นครอบครัวที่น่าอิจฉาครอบครัวหนึ่งเลยก็ได้“เฮ้อ~~” แก้วถอนหายใจไปหนึ่งที ก่อนจะยอมเดินมารับสายเขา เพียงแค่ยกหูขึ้นเท่านั้น…[คิดถึงมากเลย] ปลายสายไม่มีคำทักทายอื่นใดนอกจากคิดถึง คิดถึงนะ คิดถึงมาก แล้วก็...[รักนะ]หากเป็นปกติคงได้แต่ฝันกลางวันว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้หลุดออกจากปากคนแบบเขา ใครจะไปคิดว่าต้องมานั่งฟังคำพูดแบบนี้ของเขาวันละหลายร้อยรอบจนรู้สึกเอียนเล็ก

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   ดูแลตัวเองด้วยนะ

    หญิงสาวม้วนตัวกลับมาและออกแรงผลักเขาให้ออกห่างในทันที คิดจะมาอาศัยจังหวะแบบนี้ฉวยโอกาสกับเธองั้นหรือ ช่างเป็นคนแก่ที่หน้าไม่อายจริง ๆ“อย่ามาแตะตัวแก้วแบบนี้นะ” แก้วเอ่ยด้วยเสียงดุ ๆ แก้มป่อง ๆ ที่เมื่อก่อนยังไม่เป็นก้อนกลมขนาดนี้ ทว่าเวลานี้กลับน่ารักน่าชังขึ้นมาก เมื่อก่อนก็นับว่าเป็นคนสวยมากคนหนึ่ง มาตอนนี้ก็สวย แต่เพิ่มความน่ารักมาด้วยเช่นกัน“ขอโทษครับ เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจ” เขาโกหก จริง ๆ เขานั้นตั้งใจทำเพื่อให้เธอสบายตัว แต่ที่ต้องโกหกไปนั่นก็เพราะไม่อยากให้แก้วอารมณ์ไม่ดีมากไปกว่านี้“ชิ” แก้วจือปากทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ไปทำมื้อเช้ากินเอง อาทิตย์แอบเสียใจและเสียดายอยู่บ้าง มื้อเช้าของวันนี้เขาตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อเธอกับลูก ลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่อทำของอร่อย ๆ ที่เขาไม่เคยจะได้ทำให้ใครได้กินนอกจากแก้ว แต่เสียดายที่เธอไม่ยอมแตะมันเลยสักนิด“อร่อยไหม?” อาทิตย์นั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกัน มองดูหญิงสาวที่ครอบครองพื้นที่ทั้งหมดในหัวใจเขา เธอกำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ ไม่ต่างกับเจ้าหนูแฮมเตอร์เวลา

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   ไปให้ไกล

    “อะ เอ่อ…” อาทิตย์อึ้งไปชั่วขณะ เมื่อรู้ว่าแก้วยังไม่หลับ อาการดีใจออกหน้าออกตาเมื่อครู่ที่ผ่านมาเริ่มหุบหาย เขามองเธอที่คาดเดายากมากในเวลานี้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“ขยับออกไปได้แล้ว ไปไกล ๆ”แก้วเอ่ยอย่างคนไม่ยี่หระ ความรู้สึกที่ถูกคนรักเมินเฉยเป็นแบบนี้นี่เอง เมื่อก่อนเขาไม่เคยเข้าใจแก้วเลย ตอนนี้เขากำลังลิ้มรสและได้สัมผัสกับสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอแล้ว เขากำลังได้รับผลของการกระทำและคำพูดที่ตัวเองเคยทำไว้อย่างไม่ต้องสงสัย“งั้นเดี๋ยวฉันไปเตรียมอาหารเช้ารอนะ” อาทิตย์ดูขยันขันแข็งมาก็เป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าเขานั้นต้องการเอาใจคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นอย่างมาก“…” แก้วไม่พูดอะไรต่อ เธอปิดเปลือกตาลงอีกครั้งเพราะยังรู้สึกง่วงงุนอยู่ อาทิตย์จึงยอมลงไปทำมื้อเช้ารออย่างขยันขันแข่ง ต่างจากเมื่อก่อนที่มีเพียงแก้วทำให้หมด เขาแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำผ่านไปหลายชั่วโมง กว่าที่เขาจะทำมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย อาหารเช้ามากมายถูกวางเรียงกันบนโต๊ะกินข้าว ช้าวนี้ยายออกไปเยี่ยมเพื่อนบ้านที่ป่วย ภายในบ้านจึงมีเพียงเ

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   ยอมไม่มีสิทธิ์ (ต่อ)

    อาทิตย์ไม่มีทางเลือก แม้จะไม่เต็มใจแต่เวลานี้เขาเลือกมากไม่ได้แล้วจริง ๆ อย่างน้อยเขาก็ขอเพียงให้ได้อยู่ใกล้สองแม่ลูก ได้ดูแลเธอและลูกให้ปลอดภัยก็ถือว่าเพียงพอแล้ว“ฉันยอมไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวแแก้วกับลูกก็ได้ แต่ขอร้องอย่าไล่ฉันไปไกล ๆ เลยนะ ขอให้ฉันได้เดินตามหลังแก้ว คอยดูแลให้แก้วกับลูกปลอดภัยก็พอ”เขารู้ดีว่าแก้วนั้นไม่มีทางให้อภัยเขาในเร็ว ๆ นี้แน่นอน แต่อย่างน้อยหากเขาได้อยู่ข้างกายเธอ ได้ดูแลเอาใจใส่เธอแบบที่เขานั้นเคยบกพร่องในเมื่อก่อน นั่นก็ถือว่าดีมาก ๆ แล้ว ต่อให้จะเสียใจอยู่บ้างที่ไม่มีโอกาสได้ใช้สิทธิ์ความเป็นพ่อของลูกก็ตาม แต่เขานั้นต้องยอมรับ…“ดี งั้นก็ปล่อยแก้วได้แล้ว” แก้วดิ้นจนหลุดออกจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบอุ้มเธอไว้ ก่อนที่จะสะบัดตูดเดินขึ้นบ้านชั้นสองไป โชคดีที่บ้านไม่สูงมาก ไม่อย่างนั้นคนท้องเกือบเจ็ดเดือนแบบเธอมีหวังได้กลิ้งแทนเดินแก้วเหนื่อยและอ่อนเพลียมากจนขี้เกียจจะตอบโต้กับเขาต่อ เธอเดินเข้าห้องที่ยายเตรียมไว้ให้ ซึ่งก็คือห้องนอนเก่าของเธอเมื่อครั้งยังเป็นเด็กเธอปีนขึ้นเตียงนอนเพราะหมดเรี่ยวแร

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   ยอมไม่มีสิทธิ์

    “แก้ว แก้ว” เสียงเรียกจากคนที่อยู่หน้าบ้านทำให้ทั้งคู่เลิกยื้อยุดกันเเล้วหันไปมอง เป็นยายของแก้วที่กลับมาจากสวดมนต์ที่วัด แกกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาทั้งน้ำตาคลอด้วยความดีใจ ดีใจที่หลานสาวที่เฝ้ารอกลับมาสักที“ยาย~” แก้วผลักอาทิตย์ออกห่าง ก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดผู

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   ไม่ยอมรับ

    ภาพสะท้อนของชายหนุ่มในชุดธรรมดา เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนต์ขาสามส่วนสวมรองเท้าแตะแบบที่เจ้าตัวตอนอยู่กรุงเทพไม่เคยใส่ ใบหน้าแม้จะยังหล่อเหลาทว่ากลับเศร้าหมองไม่มีราศี ในมือเต็มไปด้วยของกินของใช้มากมายที่เจ้าตัวนั้นตั้งใจซื้อมาฝากยายกับตาของเจ้าหล่อนที่เขาเฝ้ารอในที่สุดเขาก็ได้เจอเธอ... เจ

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   คนไม่ดีที่ไม่ตั้งใจ

    อาทิตย์เหมือนคนไร้สติไปชั่วขณะ เขาร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน เพราะความกลัวถาโถมเข้ามาจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขาคิดถึงเธอ อยากเจอเธอ อยากมีเธออยู่ในตอนนี้ เขาไม่ชอบเลยเวลาที่มองหาร่างเล็กนั้นไม่เจอ มองไปทางไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่า“เฮียใจเย็น ๆ”ภูผาเห็นอาการพี่ชายไม่ดีจนต

  • เผลอใจรักเมียเด็ก   วันที่ไม่อยู่

    อาทิตย์ในตอนนั้นไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติเลยสักนิด เขายังคงยิ้มจนแก้มแทบฉีก เพราะมีแก้วอยู่ เธออยากได้อะไรเขาจะไปขัดได้อย่างไรกัน“เข้าไปหยิบได้เลยในกระเป๋าสีดำ ไม่พอบอกนะ นี่ ๆ เอาไปโอนเองเลย อยากใช้เท่าไหร่ก็ใช้นะครับ”เขาพูดจาประหลาดไม่พอ โทนเสียงออดอ้อนนี้ยิ่งน่าขน

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status