บทที่ 2 ระหว่างเรา

*“*ขึ้นข้างบนกันเถอะฮาเปอร์”

เสียงกระด้างเอ่ยกับฮาเปอร์พร้อมกับดึงแขนหล่อนขึ้นไปชั้นบน เบนยักไหล่ เด็กมัธยมวัยฮอร์โมนกำลังเดือด คนหนึ่งอยากเป็นสาวอีกคนอยากเป็นหนุ่ม เขาคิดพร้อมกับยิ้มขบขันออกมา

รุ่งขึ้นเบนตื่นแต่เช้าแล้วออกวิ่งตามถนนเลียบหมู่บ้าน สายตาเห็นร่างเล็กวิ่งอยู่ด้านหน้าห่างจากเขาประมาณหนึ่งร้อยเมตร หล่อนตื่นเช้าออกมาวิ่งด้วยหรือ เขาฉงนใจที่เด็กสาววัยสิบหกบอบบางตื่นแต่มืดมาวิ่งโดยไม่กลัวถูกฉุดหรือกลัวอันตราย เบนวิ่งตามในระยะที่ยังเห็นหล่อนในสายตา

*“**กู๊ด มอร์นิ่งค่ะพี่เบน”*

เสียงหวานร้องทักอย่างดีใจอยู่ข้างหลัง เบนหันไปมอง ฮาเปอร์กำลังวิ่งตามเขามา ชายหนุ่มจึงหยุดยืน หล่อนหอบแฮ่กวิ่งมาเกาะแขนของเขา

*“*โอย เหนื่อย พี่เบนวิ่งเร็วจัง ฮาเปอร์ตามแทบไม่ทัน”

หล่อนพูดไปหอบแฮ่กๆ ไปด้วย

*“*ผมเห็นโจซิเฟียตรงโน้น”

เบนชี้ไปข้างหน้าที่เห็นหลังของโจซิเฟียอยู่ห่างออกไป

*“*ยายโจเขาวิ่งประจำค่ะสายนี้ ฮาเปอร์ไม่ไหวหรอก แต่เห็นพี่เบนออกมา ฮาเปอร์เลยออกมาด้วย อยากคุยกับพี่เบนมากๆ พี่เบนจะอยู่อีกกี่วันคะ ฮาเปอร์ชอบพี่เบนจริงๆ นะ ขอโทษที่พูดตรงๆ”

*“*โจซิเฟียเขาวิ่งเส้นนี้ทุกวันหรือ”

เบนเอ่ยถามแทนที่จะสนใจฟังฮาเปอร์ เขาแปลกใจว่าเส้นทางนี้มันจะปลอดภัยสำหรับเด็กสาวหรือไม่ เพราะเขาเป็นบอดีการ์ด สัญชาตญาณเรื่องความปลอดภัยนั้นมีอยู่ในตัวสูง

*“**ใครจะทำอะไรเขาคะ เขาขาโจ๋แถวนี้ พี่เบนสนใจโจเหรอ เขาเป็นทอมนะ”*

ฮาเปอร์เอ่ยถามพร้อมกับรีบบอกในสิ่งที่เขาไม่ได้ต้องการรู้สักนิด แต่เมื่อได้ยินก็เลิกคิ้วแปลกใจ

ตั้งแต่นั้นมาเบนก็ได้รับจดหมายและการ์ดต่างๆ จากฮาเปอร์ตลอด ไม่รู้ว่าหล่อนไปเอาที่อยู่เขามาจากไหน แต่เบนก็เดาเอาว่าคงได้มาจากโจซิเฟียนั่นเอง

เขาไม่เคยตอบกลับ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งเห็นว่าเป็นวันเกิด เขาจึงเขียนตอบหล่อนพร้อมกับการ์ดวันเกิด ต่อมาเขาก็ได้รับอีเมลจากโจซิเฟีย เจ้าหล่อนเขียนมาด่าเขายกใหญ่ หาว่าเขาหว่านเสน่ห์กับฮาเปอร์จนเพื่อนหล่อนเอาไปพร่ำเพ้อเหลวไหลไม่เป็นอันเรียน เบนจึงเขียนไปบอกฮาเปอร์ว่าเขาเห็นหล่อนเป็นเพียงน้องสาว อย่าได้ส่งอะไรมาให้เขาอีก เขาขอให้หล่อนตั้งใจเรียนและเป็นเด็กดี

เรื่องราวทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้เอง เบนไม่เคยได้พบกับโจซิเฟียอีกจนกระทั่งหล่อนอายุสิบแปดปีมาเรียนในตัวเมืองลาสเวกัส เขาได้พบหล่อนบ่อยขึ้น หล่อนมาเยี่ยมเจมส์บางครั้งที่ห้องชุด เขากับเจมส์มาทำงานกับสเตฟาน แม็คเคนซี่อย่างเต็มตัว หลังจากเจ้านายได้ส่งเสียให้เรียนจนจบมหาวิทยาลัย

เวลาพบกันหล่อนไม่เคยญาติดีกับเขา เบนเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะมองว่าหล่อนเป็นพวกวัยรุ่นอารมณ์เหวี่ยง ต่อมางานเลี้ยงที่มหาวิทยาลัยหล่อนจัดขึ้น หล่อนต้องการให้เจมส์เอาของขวัญที่ลืมไว้ที่ห้องชุดไปให้ที่งาน แต่เจมส์ไม่ว่างจึงขอให้เขาเอาไปให้แทน

เมื่อไปถึงตรงมุมตึก โจซิเฟียวิ่งมาน้ำตาไหลพราก หล่อนชะงักเมื่อเห็นเขา

*“*ผมเอานี่มาให้ ไอ้เจมส์ไม่ว่าง คงจะโทรมาบอกคุณแล้ว”

เบนจำได้ว่าพูดออกไปเช่นนั้น หล่อนผลักอกเขาทันทีจนเขาผงะถอยนิดหนึ่งเพราะไม่ทันตั้งตัว

*“*ไอ้คนหลอกลวง เบนจามิน คุณมันคนเลว”

หล่อนบริภาษพร้อมกับชกไปบนไหล่และอกของเขาอย่างโกรธจัด ใบหน้าเปื้อนน้ำตา เบนตกใจรีบรวบมือเล็กเอาไว้

*“*หยุด ชกผมทำไม แล้วเป็นอะไรถึงร้องไห้”

เขาเอ่ยสั่งพร้อมกับถามออกมา หล่อนสะบัดแขนหลุดก็ยกมือขึ้นตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนเขารู้สึกชาไปเลยทีเดียว และกำลังจะยกขึ้นตบอีกครั้ง เขาจึงดึงร่างบางเข้ามากอดรวบไว้กับอกเพราะไม่อยากโดนตบเป็นครั้งที่สอง

*“*เป็นบ้าอะไรฮึโจ ตบผมทำไม”

*“*คนสารเลว”

หล่อนได้แต่พร่ำออกมาแบบนั้นแถมยกเท้ากระทืบไปบนเท้าของเขา มุมตึกสลัวที่เวลานั้นไม่มีคนเดินผ่าน เบนโมโหที่หล่อนไม่ยอมฟังและเอาแต่จะทำร้ายเขา ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมอง ดวงตาโตสีฟ้าจ้องมองมาอย่างเกลียดชังและโมโหฉุนเฉียว

เบนไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่เมื่อก้มหน้าไปประกบปากกับปากจิ้มลิ้มของหล่อน เขาจูบหล่อนหนักหน่วง รู้สึกถึงร่างบางที่เกร็งแข็งด้วยอาการช็อกเขาหยุดและถอนปากออก หล่อนอ้าปากค้างจ้องหน้าเขาอย่างตกใจคาดไม่ถึง

*“*ไอ้คนสารเลว”

ด่าคำเดิมพร้อมกับมือข้างเดิมก็ยกขึ้นมาตบฉาดไปบนใบหน้าของเขาก่อนที่หล่อนจะสะบัดตัวหลุดจากอ้อมแขนแล้วหันหลังวิ่งเข้าไปในตึก

นั่นคือการปะทะกันซึ่งหน้าครั้งแรก ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขากับหล่อนก็เป็นอย่างที่ทุกคนเห็นคือ คนสองคนที่ไม่กินเส้นกัน คนหนึ่งมาทางประตูหน้าอีกคนจะต้องเดินออกทางประตูหลัง ต่อมาหล่อนไปอยู่แอลเอ เขาก็ไม่ค่อยได้พบหล่อน นานๆ หล่อนจึงจะบินกลับมาลาสเวกัสเพื่อเยี่ยมเจมส์เสียทีหนึ่ง

นึกถึงครั้งต่อมาที่เขาจูบหล่อนในรถ ก็ปากหล่อนมันเหลือเกินจริงๆ เจอกันทีไม่เคยจะพูดดีด้วย เขาเองไม่เคยรู้สาเหตุว่าทำไม เขาไม่รู้ว่าจะโต้ตอบอย่างไรกับคนปากจัด นอกเสียจากการโต้ตอบตามแบบฉบับของเขา รู้ว่าหล่อนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการที่เขาเอาปากกระแทกปากหล่อนหรอก เพราะหล่อนไม่ชอบผู้ชาย