2 ลักพาตัว

          “ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!” 

          “ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก ทำตัวดี ๆ แล้วอยู่นิ่ง ๆ” เสียงตอบรับนั้นดับฝันเขาชัดเจน ปลายเข็มของสายน้ำเกลือถูกเสียบเข้าที่ข้อพับของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกมัดตัวติดไว้กับเตียง สภาพห้องที่มองเห็นแลดูสะอาดตาเหมือนห้องพิเศษในโรงพยาบาลแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกับกำลังติดคุก

          ไม่นานนักร่างกายของคนที่พยายามดีดดิ้นอยู่บนเตียงก็แน่นิ่งไป ก่อนที่เตียงของเขาจะถูกเข็นออกไปจากห้อง

         

**********

            “รู้สึกตัวแล้วเหรอ” ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานแค่ไหน แต่อันดาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องเดิม เปลี่ยนไปก็ตรงที่ตอนนี้ไม่มีอะไรมัดตัวเขาไว้แล้ว 

            ร่างกายของอันดาหนักอึ้งจนขยับตัวได้ลำบาก นัยน์ตาสีดำสนิทเลื่อนมองไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของผู้หญิงตรงหน้าที่สวมหน้ากากปกปิดเอาไว้ กว่าจะปรับโฟกัสสายตาได้ อีกฝ่ายก็หันหน้าหนีไปทางอื่นเสียแล้ว 

            เตียงนอนถูกปรับระดับขึ้นพยุงให้คนที่นอนอยู่เปลี่ยนมาอยู่ในท่าเอน 45 องศา ก่อนที่ผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้นจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เธอยื่นแก้วน้ำพร้อมกับหลอดสีขาวจ่ออยู่ที่ริมฝีปากบางแต่ทว่าแห้งเผือด

            “ดื่มน้ำสักหน่อยสิ”

            เด็กหนุ่มทำตามอย่างว่าง่าย เขารู้สึกสากลิ้นสากคอเหมือนมีกรวดทรายอยู่ในโพรงปาก พอได้จิบน้ำก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

            “ผมอยู่ที่ไหนครับ”

            “แกไม่จำเป็นต้องรู้หรอก รู้แต่ว่าจากนี้ไปแกต้องอยู่ที่นี่ไปจนกว่าจะคลอด ตอนนี้ขั้นตอนการฝังไข่เสร็จสมบูรณ์แล้ว นับต่อจากนี้จนกว่าจะคลอด แกต้องดูแลตัวเองให้ดี ถ้าไม่อย่างนั้นพ่อแม่บุญธรรมของแกเดือดร้อนแน่”

            ได้ยินดังนั้นก็ราวกับได้สติคืนมาครบถ้วน แววตาที่ยังดูลังเลเมื่อครู่จดจำเรื่องราวก่อนหน้านั้นได้เป็นอย่างดี ภาพจำที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเพียงลูกบุญธรรมมาตลอด พ่อแม่บุญธรรมมองเขาราวกับเขาเป็นตัวน่ารังเกียจ ซ้ำยังขายเขาให้กับใครก็ไม่รู้ไม่มีลังเลเลยสักนิด

            “กูไม่มีปัญหาเลี้ยงมึงแล้ว ถือซะว่าทำเพื่อทดแทนบุญคุณคนที่เคยเลี้ยงดูมึงมาแล้วกันนะ”

            ไม่มีแม้แต่คำกล่าวลาจากคนที่เขาเทิดทูนมาทั้งชีวิต อันดาทำอะไรไม่ได้นอกจากทดแทนบุญคุณพ่อแม่บุญธรรมด้วยการยอมแลกชีวิตตัวเองกับเงินไม่กี่หมื่น เขาคิดเพียงแต่ว่าคงถูกขายมาเป็นแรงงานทาสที่ไหนสักที่ แต่พอเอาเข้าจริงกลับถูกซื้อตัวมาทดลองอะไรก็ไม่รู้

            อันดารู้ว่าร่างกายของตัวเองผิดปกติตั้งแต่ยังเล็ก เขาเคยตรวจร่างกายและหมอพบว่าเขามีมดลูกเหมือนกับผู้หญิง นั่นทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแอและตัวเล็กกว่าผู้ชายทั่วไป สิ่งที่แปลกประหลาดกว่านั้นคือเขามีมดลูกก็จริงแต่ก็ไม่มีประจำเดือนเพราะลักษณะเพศที่เป็นอยู่ ทำให้การที่เขาจะตั้งครรภ์ได้นั้นถือเป็นเรื่องที่ยากมากเพราะมดลูกอยู่ลึกเกินกว่าที่จะมีลูกจากการมีเพศสัมพันธ์แบบปกติได้ แต่แน่นอนว่าในยุคสมัยนี้มันก็คงจะไม่ได้ยากเกินไปถ้าหาพึ่งวิถีทางการแพทย์

            ก่อนหน้าที่อันดาจะเข้ารับการฝังไข่ เขาต้องอาศัยอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมห้องนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนเพื่อเตรียมพร้อมร่างกายให้สมบูรณ์ เขารู้ว่าที่นี่เป็นบ้านของใครสักคน เพียงแต่ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ วัน ๆ ได้นั่งมองวิวด้านนอกผ่านบานกระจกหน้าต่าง มีบ้างที่เขาได้รับอนุญาตให้ออกนอกห้องตัวเองแต่ก็ไม่บ่อยนัก ในแต่ละวันอันดาต้องกินยาหลายขนาน บางวันก็ต้องฉีดยาหลายโดส แขนของเขามีรอยเจาะอยู่เต็มไปหมด  เขาท้องได้โดยไม่ต้องหลับนอนกับใคร เหมือนจะเรียกว่าโชคดีแต่จริง ๆ แล้วไม่เลย ชีวิตของเขามองแทบไม่เห็นอนาคต

            ระยะเวลาที่อันดาได้มาอยู่ที่แห่งนี้เด็กหนุ่มไม่คุ้นหน้าค่าตาใครเลยเพราะว่าใครก็ตามที่เข้าใกล้เขาจะสวมหน้ากากอนามัยอยู่ตลอดเวลา แม้แต่ผู้หญิงที่คอยดูแลเรื่องอาหารและงานบ้านให้ก็ยังไม่เคยได้เห็นหน้า ไม่รู้แม้แต่ชื่อเสียงเรียงนาม รู้แต่ว่าเธอเป็นหญิงวัยกลางคนแค่นั้น

[หนึ่งเดือนผ่านไป]

            วันนี้เป็นครั้งแรกที่อันดาได้ออกจากที่พักเพราะเขาต้องเดินทางไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ที่เขาต้องมาตรวจครรภ์ด้วยตัวเองถึงโรงพยาบาลก็เพราะมีคนต้องการเพียงผลอัลตร้าซาวน์เท่านั้น ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเขาถูกปลอมแปลงอย่างแนบเนียนไม่ว่าจะเป็นบัตรประชาชนแม้กระทั่งการแต่งกาย อันดาต้องแต่งเป็นผู้หญิงสวมวิกผมยาวประบ่าไม่ต่างอะไรจากสาวน้อยที่แม่บังเกิดเกล้ากำลังจะพาไปพบแพทย์

            “เชิญคุณนิชาด้านในค่ะ” ชื่อปลอม ๆ ของอันดาถูกขานโดยนางพยาบาลหน้าห้องตรวจ 

            “แม่ขอเข้าไปดูน้องด้วยนะคะ พอดีน้องกลัวเข็มมาตั้งแต่ยังเล็ก แม่ห่วงน้องค่ะ” หญิงวัยกลางคนที่มาด้วยกันแทนตัวเองว่าเป็นแม่ของอันดา แน่นอนว่านางพยาบาลก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะโดยปกติแล้วผู้หญิงที่มาส่วนใหญ่ก็มักจะมีคนมาเป็นเพื่อนทั้งนั้น โดยเฉพาะคุณพ่อมือใหม่ที่มักจะขอตามเข้าห้องตรวจไปด้วยเพราะความตื่นเต้น 

            อันดาเดินตามนางพยาบาลเข้าห้องตรวจ เขารู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์พูดอะไร ที่จริงเขาจะเลือกทำในสิ่งที่ควรกระทำก็ได้ อย่างเช่นการร้องขอความช่วยเหลือจากใครสักคน แต่ก็ได้แค่คิด เพราะเด็กหนุ่มถูกขู่เอาไว้ว่าหากทำแบบนั้นพ่อแม่บุญธรรมของเขาจะต้องเดือดร้อนและไม่มีทางได้อยู่อย่างสงบ อันดาจึงต้องทำตัวว่าง่ายเพื่อให้ขั้นตอนทุกอย่างผ่านพ้นไปแบบไม่ติดขัด

            “อายุครรภ์ตอนนี้ได้ 4 สัปดาห์พอดี หมอยังไม่พบความผิดปกติอะไร แต่ระยะนี้ก็ยังอยู่ในภาวะที่เสี่ยงแท้งได้อยู่ ยังไงทำอะไรขอให้ระวัง คุณแม่เองก็อย่าลืมเตือนน้องด้วยนะครับ เด็กวัยนี้บางทีอาจจะลืมตัวทำอะไรบุ่มบ่าม”

            “ค่ะคุณหมอ” หญิงวัยกลางคนได้ฟังก็โล่งใจ ที่ทั้งหมอและพยาบาลไม่ได้สงสัยอะไรเลย เนื่องจากอันดามีรูปลักษณ์ค่อนไปทางบอบบาง ใบหน้าเกลี้ยงเกลา อีกทั้งประวัติทั้งหมดที่ถูกปลอมแปลงขึ้นมาก็เนียนจนจับไม่ได้ 

            “หมอจะนัดน้องอีกทีเดือนหน้า ขอให้มาตามนัดด้วยนะครับ” อันดามองหน้าหมอที่กำลังบอกผลการวินิจฉัยให้กับเขา อีกฝ่ายสวมหน้ากากอนามัยปิดใบหน้ามิดชิด ได้ยินก็เพียงแต่เสียงนุ่มนวลน่าฟังเท่านั้นที่ดึงความสนใจเขามากกว่าส่วนอื่น “แต่ก่อนไปหมอมีเรื่องอยากจะคุยกับคนไข้เป็นการส่วนตัวสักหน่อยจะได้ไหมครับ”

            “ทำไมล่ะคะหมอ ดิฉันเป็นแม่ของเขาเอ้ยเป็นแม่ของยัยหนู บอกดิฉันเถอะค่ะ ยังไงคุณแม่ก็อยู่กับแกตลอดเวลาอยู่แล้ว”

            ผู้หญิงวัยกลางคนรีบออกตัวเพราะไม่อยากให้อันดาคลาดสายตา เธอได้รับคำสั่งมาว่าให้ตามติดอันดาทุกฝีก้าวและจะต้องทำหน้าที่นี้จนกว่าอันดาจะคลอด

            “พอดีว่ามีเรื่องการปฏิบัติตัวบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกกับน้องน่ะครับ บางเรื่องก็เป็นเรื่องหยุมหยิมที่อาจจะน่าอายไปสักหน่อยที่จะพูดต่อหน้าคนหลาย คุณแม่อย่าวิตกไปเลย นางพยาบาลจะจัดการเรื่องนี้แทนเองครับ”

            “อะ เอ่อ ค่ะ…..ถ้าอย่างนั้นแม่จะออกไปรอด้านนอกแล้วกันนะคะ” เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรหญิงคนนั้นจึงทำได้แค่ทำตามที่หมอบอก อย่างไรเสียอันดาก็คงจะหนีไปไหนไม่ได้หรอก เพราะถ้าหากเจ้าตัวคิดจะหนีเขาก็คงจะทำนานแล้ว

            “นิชาตามหมอมานี่ครับ”

            แน่นอนว่าอันดาเองก็ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติอะไรเช่นกัน เขาลุกขึ้นเดินตามหมอไปอีกห้อง ซึ่งในห้องนั้นก็มีนางพยาบาลรออยู่จริง ๆ 

            “พาเด็กคนนี้ออกไปทางด้านหลัง มีคนรอรับตัวอยู่ ส่วนทางนี้ผมจัดการเอง ตำรวจมารออยู่ทางเข้าแล้ว”

            ได้ยินดังนั้นอันดาก็เริ่มรู้ตัว เขาฝืนตัวเองเอาไว้ไม่ยอมเดินตามเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกพาไปไหน เขาหันกลับไปมองคนที่อ้างตัวเป็นหมออีกครั้งซึ่งตอนนี้คน ๆ นั้นถอดเสื้อกาวน์ออกเรียบร้อย เปลี่ยนเป็นแจ็กเก็ตที่มีตราประทับบนอกชัดเจน

            ตำรวจ!

            ก็ไม่รู้จะดีใจหรือว่าเสียใจดีเพราะมีหลายอย่างผุดขึ้นมาในสมองของอันดามากมาย เขากลัวพ่อแม่บุญธรรมจะถูกเล่นงาน ขณะเดียวกันก็กลัวว่าตัวเองอาจจะไม่ปลอดภัยถ้าหากไปกับคนพวกนี้ แต่แล้วเขาจะทำอะไรได้ล่ะ ถ้าตะโกนร้องขอให้คนช่วยตอนนี้จะทันหรือเปล่า

            “ไม่ต้องกลัวนะคะ เราจะพาคุณไปส่งในที่ปลอดภัย” 

            สำหรับตัวของอันดา ไม่มีที่ไหนปลอดภัยอยู่แล้ว ตอนนี้ถ้าไม่นับเจ้าก้อนเนื้อในท้องเขาก็ตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง มีชีวิตรอดมาได้จนตอนนี้ก็นับว่าเหลือเชื่อ