3 ข้อตกลงใหม่

      ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง  อันดาก็มาอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง แต่ตัวอันดาเองเป็นเด็กต่างจังหวัด เขาจึงไม่รู้เลยว่าในตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่ คนที่มาพร้อมกับเขา คนพวกนั้นมาส่งแล้วก็กลับไปแล้ว ทำเหมือนกับการลักพาตัวไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

     แกรก!

     ดวงหน้าจิ้มลิ้มหันไปตามเสียงประตูที่ถูกเปิดขึ้นและปิดลงหลังจากนั้น พอเขาได้เห็นคนที่เดินเข้ามาหัวใจก็ดันเต้นผิดจังหวะจนต้องบีบมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้คุยกับใครที่ยอมเปิดเผยใบหน้าแบบนี้มานานแล้วก็ได้

    “ชื่ออันดาใช่มั้ย”

   “จำไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แกจะต้องไม่เปิดเผยตัวตนของตัวเอง“

    คำพูดของผู้ชายคนหนึ่งดังก้องอยู่ในหัว อันดาก้มหน้าลงต่ำ ดวงตากลมโตไม่ยอมสบตาคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาเลย

    “เป็นอะไรไป ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ” จู่ ๆ อีกฝ่ายก็โน้มตัวลงมาหาเขา ยื่นหน้าที่เกลี้ยงเกลาแต่ทว่ามีริ้วรอยแห่งวัยประปรายเข้ามาใกล้ แม้อันดาจะพยายามเบือนหน้าหนีสักแค่ไหน แต่กลับมีกลิ่นฉุนบางอย่างลอยเข้าจมูกจนเขารู้สึกผะอืดผะอม

    มือเรียวยกขึ้นมาอุดปากและจมูกทันทีที่สูดกลิ่นนั้นเข้าปอด ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิดล่ะก็มันคือกลิ่นน้ำหอมของคนตรงหน้านั่นแหละที่เป็นปัญหา ไม่น่าเชื่อว่านับตั้งแต่ตั้งท้องมาเขาแทบไม่มีอาการแพ้อะไรเลยจนกระทั่งตอนนี้ 

    ยิ่งอีกฝ่ายขยับตัวเข้ามาใกล้ อันดายิ่งอยากจะอาเจียนมากเท่านั้น เขาพยายามอดกลั้นไม่อยากให้มันสำรอกออกมาตอนนี้ แต่ทำยังไงได้ในเมื่อตนก็ยังไม่เคยเกิดอาการแบบนี้มาก่อน พอถึงเวลามันจึงยากที่จะควบคุม

    อ่อก….ก

    ช่างเกิดเรื่องแย่ ๆ ในเวลาที่ประจวบเหมาะเสียจริง อันดาอาเจียนเอาของเหลวออกมาบางส่วน เห็นได้ชัดว่าเขากำลังต้องการตัวช่วยจากอากัปกิริยาที่แสดงออก

    “มานี่” ตัวของเขาแทบปลิวไปตามแรงดึงของอีกฝ่าย ก่อนที่ร่างสูงใหญ่นั่นจะพาอันดามาหยุดอยู่ที่หน้าชักโครก แม้จะมีอาการไม่พึงประสงค์แต่มือใหญ่ที่ลูบหลังเขาอยู่เบา ๆ นั่นชวนให้อันดารู้สึกดีอยู่ไม่น้อย เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผู้ชายคนนี้ต้องมาช่วยลูบหลังให้เขาด้วย ทั้งที่เมื่อครู่ยังแสดงท่าทีเหมือนเจ้าหน้าที่สอบสวนอยู่แท้ ๆ 

    “ดีขึ้นรึเปล่า”

    อันดาหอบหายใจแรงจากการอาเจียนจนน้ำตาไหล ใบหน้าและดวงตาของเขาแดงก่ำเหมือนคนที่เพิ่งจะผ่านการร้องไห้มาไม่มีผิด ไม่มีแรงกระทั่งจะตอบอะไร

    “คุณเจษฎ์คะ ห้องที่ให้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ” ข้อมูลแรกที่อันดาได้ยินก็คือรู้ว่าผู้ชายคนนี้ชื่อเจษฎ์ อันดามั่นใจว่าตลอดชีวิตของเขา เขาไม่เคยรู้จักคนชื่อนี้มาก่อน แต่เมื่อรู้ว่าไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนในบ้าน อันดาก็ยิ่งต้องระวังตัวมากขึ้นไปอีก

    จะว่าไปชุดผู้หญิงนี่ก็อึดอัดอยู่พอสมควร แค่เสื้อตัวเล็กยังไม่เท่ากับกระโปรงที่รัดเอวของเขาเสียจนหายใจยังลำบาก อันดาประเมินสถานการณ์ในใจแล้วก็รู้สึกได้ว่าสิ่งที่แตกต่างกันก็คือเขาเปลี่ยนสถานที่ที่อยู่เท่านั้น นอกนั้นเขาก็คงจะถูกขังอยู่ในห้องแคบ ๆ เหมือนเดิม แต่ยังไงก็ตามเขาก็รู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ดี

    ระหว่างนั้นเจษฎาก็ให้คนเอาชุดมาให้อันดาเปลี่ยน เด็กหนุ่มต้องใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าอาการผะอืดผะอมจะดีขึ้น 

    “เปลี่ยนเสื้อผ้าซะสิ”

    “ครับ เอ่อ ค่ะ..” เขาปฏิเสธ แต่กลับเป็นการบอกปัดที่เก้กังชอบกล อันดาเองไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองควรจะแสดงตัวเป็นชายหรือหญิงในตอนนี้ 

    “มัวรออะไรอยู่”

    “คือ..” อันดามองหาห้องน้ำ อย่างน้อยเขาควรจะได้ล้างหน้าล้างตาและเช็ดทำความสะอาดเนื้อตัวสักหน่อยก็ยังดี

    “ไม่ต้องปิดบังตัวเองหรอก ฉันรู้นายเป็นผู้ชาย อย่าอายเลย ที่นี่ไม่มีคำว่าส่วนตัวสำหรับนายอยู่แล้ว ตอนนี้นายอยู่ในการดูแลของฉันแล้ว หรือเรียกง่าย ๆ ว่าสิทธิ์ทุกอย่างในตัวนายอยู่ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉันคนเดียว”

    “ผม..ผมถูกขายต่อให้คุณงั้นเหรอครับ” ก็เพราะสถานการณ์ถูกทำให้เข้าใจไปแบบนั้น แต่อันดาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ถ้าหากว่าซื้อตัวเขามาอีกทอดแล้วทำไมถึงต้องทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนกับลักพาตัวเขามาด้วย

    “ดูนายจะไม่ได้ตกใจกับสถานการณ์ของตัวเองเลยนะ เรื่องซื้อขายน่ะฉันจะไม่พูดถึงมันอีกแล้วเพราะมันเป็นเรื่องผิดกฏหมายและฉันก็ไม่อยากจะเอาตัวเข้าไปยุ่ง แต่นายควรจะรู้ไว้ว่าฉันได้นายมาอย่างถูกต้อง และคนที่ฉันต้องการไม่ใช่นายแต่เป็นเด็กที่อยู่ในท้องของนาย”

    อันดากุมท้องของตัวเองทันที เขาอาจจะยังไม่ได้รู้สึกผูกพันกับเจ้าก้อนเนื้อน้อย ๆ ในท้องของเขามากนัก แต่ก็ร่างกายมันก็สร้างเกราะป้องกันตามสัญชาตญาณของคนที่จะเป็นแม่ อย่างน้อยเขาก็คือคนอุ้มท้องเด็กคนนี้ จะไม่สนใจก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย

    “คุณอาจจะได้ผมมาอย่างถูกต้องไม่รู้ด้วยวิธีไหน แต่ถ้าคุณคิดจะขโมยเด็กในท้องของผม นั่นมันก็ผิดกฏหมายอยู่ดีไม่ใช่เหรอครบ”

    “ไม่ผิดหรอก เพราะเด็กในท้องของนาย…คือลูกฉันเอง” เจษฎาแจงข้อเท็จจริงให้กับเด็กหนุ่มฟัง แม้ตอนนี้เขาจะยังพิสูจน์อะไรได้ไม่มากนัก แต่เวลาจะช่วยเผยความจริงทุกอย่างเอง “ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันรู้ว่านายถูกขายมาอย่างไม่เต็มใจ ฉันไม่ได้ติดใจเอาความอะไร ถ้าลูกของฉันคลอดออกมาเมื่อไหร่ ฉันจะให้สิทธิ์ทุกอย่างคืนกับนายเอง”

    “แล้วคนที่เขาซื้อผมมาล่ะครับ”

    “ส่วนหนึ่งก็ถูกจับเข้าคุกไปแล้ว แต่ตัวการยังอยู่ ทำไม นายเป็นห่วงพวกนั้นรึไง” 

    อันดาส่ายหน้า เขาไม่ได้เสียใจที่อีกฝ่ายมองเขาเป็นเหมือนเครื่องจักรผลิตลูกให้ พอหมดประโยชน์แล้วก็จะทิ้ง แค่ตอนนี้เขากำลังห่วงสวัสดิภาพของพ่อแม่บุญธรรมมากกว่า เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับพวกเขาหรือเปล่า

    “ผมแค่ไม่อยากให้พ่อแม่บุญธรรมของผมต้องเดือดร้อน” 

    “นั่นไม่ใช่เรื่องของฉัน ถ้าพ่อแม่บุญธรรมของนายกล้าขายลูกกินได้ขนาดนั้น เป็นฉันก็คงไม่นึกห่วง”

   ใจร้าย

    คำเดียวที่อันดาพอจะนึกออกหลังจากได้ยินอีกฝ่ายปฏิเสธ ถึงจะเป็นเรื่องจริงแต่อันดาก็ไม่เหลือใครแล้ว การที่เขาจะเป็นห่วงเป็นใยผู้มีพระคุณย่อมไม่ผิดอะไร เพียงแต่แค่ลำบากใจที่จะต้องปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ก็แค่นั้น

    “เปลี่ยนชุดเถอะ หลังจากนี้นายจะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนกว่านายจะคลอด”

    “แล้วถ้าผมอยากจะทำแท้งล่ะครับ”

    “ถ้านายรักพ่อแม่บุญธรรมของนายทั้งที่พวกเขาทำผิดต่อนายขนาดนี้ แล้วทำไมนายถึงคิดที่จะทำลายชีวิตบริสุทธิ์ของคน ๆ นึงได้ล่ะ มันไม่ย้อนแย้งไปหน่อยรึไง” เจษฎาพูดเสียงเข้ม แม้แต่ตัวเขาเองก็เคยมีความคิดว่าหากทำลายจุดประสงค์ของศัตรูที่คิดสร้างลูกของเขามาเพื่อทำลายเขาแล้ว เรื่องมันก็คงจะจบ แต่พอคิดอีกทีเด็กที่กำลังจะเกิดมาไม่ได้ผิดอะไรเลย แล้วที่สำคัญแม่ของเขาก็ดันมีความหวังกับเรื่องนี้เป็นอย่างมากอีกด้วย

    “อย่าได้คิดทำลายหลานของแม่เชียวนะตาเจษฎ์ ถ้าลูกไม่เลี้ยง แม่ขอ แม่จะเลี้ยงดูหลานของแม่เอง นะลูกนะ อย่างน้อยแม่ก็จะได้มีเป้าหมายในชีวิตมากกว่าการนึกถึงแต่พ่อ ลูกอยากจะให้แม่อกแตกตายไปอีกคนหรือไง”

    คำพูดของคนเป็นแม่แว็บเข้ามาในหัวเจษฎา เขาเองก็ไม่ได้ผูกพันอะไรกับสิ่งที่เรียกว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองเลย แต่จะบอกว่าเขาไม่รักแม่ก็คงจะเป็นไปไม่ได้เหมือนกัน ดังนั้นการเก็บเด็กเอาไว้ก็คงจะเป็นทางออกที่ดีกว่า ถ้านั่นมันคือการรักษาหัวใจครอบครัวคนสำคัญที่เหลืออยู่ของเขา

    “แต่แม่ไม่ต้องการเด็กคนนั้น คิดดูสิแม่จะมีหน้าไปบอกใครได้ว่าลูกสะใภ้ของแม่เป็นผู้ชายน่ะ” 

   “แม่ไม่ชอบให้ผมรักชอบกับผู้ชาย แต่แม่อยากจะได้ลูกของผมที่เกิดจากผู้ชายด้วยกันงั้นเหรอครับ” เรียกว่าเกลียดตัวกินไข่ของแท้ นี่แหละคือสิ่งที่น่าปวดหัวยิ่งกว่า เพราะต่อให้แม่ของเจษฎาจะรักลูกแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วก็รับกับเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ดี เพียงแค่การมีหลานที่เป็นเชื้อสายแท้ ๆ สืบสกุลมันสำคัญสำหรับวงศ์ตระกูลก็แค่นั้น

    “แล้วอยู่ที่นี่ ผมต้องทำอะไรบ้างครับ”

    “ไม่ต้องทำอะไร กิน ๆ นอน ๆ จนกว่านายจะคลอด”

    สีหน้าของอันดาดูจะไม่อยากเชื่อหูตัวเองนัก เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกทาสที่ถูกขายไปขายมา แต่กลับจะได้รับการปฏิบัติยิ่งกว่าพวกลูกผู้ลากมากดี แค่กิน ๆ นอน ๆ เท่านั้นจริงเหรอ นี่เขาไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม

    “ทำไม นายคิดว่าฉันจะโขกสับนายเหมือนในละครรึไง การที่ผู้หญิงคนนึง ไม่สิ การที่ผู้ชายคนนึงต้องอุ้มท้องตั้ง 8-9 เดือน แลกกับอิสระภาพของชีวิต ฉันเข้าใจดีว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก อีกอย่างต่อให้นายจะเป็นผู้ชายแต่ยังไงนายก็คือคนท้องอยู่ดี ขืนนายแท้งขึ้นมา แม่ฉันคงหัวใจวายตามไปด้วย”

    จะบอกแบบนั้นก็ไม่ผิดนัก เพราะแม่ของเจษฎาเองก็เป็นโรคหัวใจอยู่จริง ๆ เขาถึงได้ยอมทำทุกอย่างตามที่แม่ขอร้อง ดูแล้วเด็กอย่างอันดาน่าจะเจรจาได้ไม่ยาก ดีลกันได้ก็จบ อย่างน้อยที่สุดเขาก็รักษาสมบัติของพ่อไว้ได้ ไม่ต้องตกไปอยู่ในมือของคนที่คิดไม่ซื่อ