ตอนที่ 6 ลืม 1

ระเบียงทางเดินในสำนักศึกษา ผ่านห้องตำราและเรือนต่างๆ

เหล่าศิษย์ที่เป็นบุรุษทั้งหลายต่างพากันเมียงมองสตรีสูงศักดิ์ผู้มาใหม่เป็นตาเดียวกัน

เจิ้งเสวี่ยหรงนับว่าเป็นสตรีที่รูปโฉมงดงามผู้หนึ่งเป็นต้นทุนเดิม เมื่อแต่งกายอย่าง ‘จงใจให้โดดเด่นเย้ายวนชวนพิศมัย’ จึงทำได้ไม่ยากเย็น

ยามนี้นางจึงสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง ทำเอาผู้ชายมองเหลียวหลังจนคอแทบหักจากริมระเบียงทุกชั้นเรียน

คงมีเพียงหยางหลินที่เดินอยู่กับนางแท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกถึงเสน่ห์เย้ายวนอันใด ทั้งๆ ที่เจิ้งเสวี่ยหรงเองก็ตั้งใจยั่วยวนอย่างแนบเนียนตลอดเวลา

หยางหลินแนะนำสถานที่อย่างส่งๆ เพื่อจะได้เสร็จอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เจิ้งเสวี่ยหรงชวนคุยเรื่องสัพเพเหระเพื่ออยู่ด้วยนานๆ

แต่ชายหนุ่มก็พูดคุยแบบถามคำตอบคำ ท้ายที่สุดเขาก็เอ่ยตัดบท “องค์หญิงคงเดินเหนื่อยแล้วกระมัง เข้าไปในห้องตำราทบทวนบทเรียนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้เข้าใจพร้อมศิษย์ร่วมชั้นคนอื่น”

เจิ้งเสวี่ยหรงกลอกตาขัดใจ แต่ปากกลับตอบรับอย่างอ่อนหวานว่าง่าย “ก็ได้”

วันนี้ต้องแสร้งเป็นสตรีเรียบร้อยอ่อนโยนตามตำรามารยาสตรีหมายสร้างสัมพันธ์อันดีทำให้บุรุษประทับใจ

หยางหลินทบทวนตำราเรียนให้นางอย่างเข้มข้น ท้ายที่สุดก็สั่ง “องค์หญิงต้องคัดบทความนี้ทั้งหมดขอรับ”

บทความหลายฉบับถูกวางตรงหน้าเจิ้งเสวี่ยหรง

“คัดหมดนี้เลยหรือ”

“ถูกต้อง”

จังหวะที่เจิ้งเสวี่ยหรงก้มหน้าก้มตาคัดบทความ        หยางหลินเพียงยืนคุมอยู่ห่างๆ เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างช้า เจิ้งเสวี่ยหรงเงยหน้าขึ้นมาอีกครากลับไม่เห็นหยางหลินแล้ว

เมื่อลุกขึ้นเดินไปมองที่หน้าต่าง จึงเห็นเขายืนคุยหยอกเย้าอยู่กับลู่เฟยลี่ใต้ต้นเหมย

จากนั้นคนทั้งสองก็จับมือเดินหายไปด้วยกัน              ไม่กลับเข้ามาทบทวนตำราเรียนให้นางอีกเลย

ศาลากลางน้ำหน้าชั้นเรียนห่างจากห้องตำรา

ลู่เฟยลี่ถาม “อาหลิน ท่านออกมาเช่นนี้จะดีหรือ”

หลังจากรู้เรื่องที่หยางหลินต้องรับหน้าที่ ‘พิเศษ’ นางจึงให้รู้สึกกังวลอยู่บ้าง

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงองค์หญิงสูงศักดิ์ หาใช่คุณหนูสูงศักดิ์ทั่วไปที่หลีกเลี่ยงง่ายกว่า ทั้งยังไม่อาจสั่งได้

หยางหลินไหวไหล่ตอบอย่างไม่ยี่หระ

“ข้าดูแลนางหลายชั่วยามแล้ว ตอนนี้ช่วงกลางวัน ย่อมต้องพักกินข้าว ศิษย์ทุกคนของที่นี่ได้พักช่วงนี้ทั้งนั้น ไม่ว่าเรียนตำราอยู่หรือฝึกฝนทักษะอันใดก็ยังต้องวางมือ ต่อให้เป็นองค์หญิงก็ยังต้องเสวยอาหารตามเวลาเช่นกัน นางคงไม่อาจไม่ให้ข้ากินข้าวมื้อกลางวันกระมัง เช่นนี้ ท่านอาจารย์มิอาจตำหนิข้าได้หรอก”

ว่าพลางก้มมองกล่องไม้ใส่อาหารตรงหน้า “วันนี้เจ้ามีอะไรมาฝากข้าบ้าง”

“สามอย่าง” ลู่เฟยลี่เปิดกล่องไม้ชั้นแรก “เมื่อเช้าที่ร้านมีอาหารแบบใหม่รสชาติดีเยี่ยม ข้าเพิ่งคิดค้นได้             แม่ครัวก็เก่งมากทีเดียว พอข้าบอกสิ่งที่ต้องการ นางก็ทำออกมาได้ใกล้เคียง พอข้าติชมเสนอส่วนที่ขาดไปเล็กน้อย นางก็จดจำแล้วปรับปรุงได้อย่างรวดเร็ว ข้าเอามาด้วย ท่านลองชิมดู”

หยางหลินหยิบตะเกียบคีบอาหารนั้นขึ้นมาชิมอย่างว่าง่าย “อืม รสชาติดีมาก อร่อย”

หญิงสาวมีกิจการร้านค้าหลายร้าน หนึ่งในนั้นคือเหลาอาหารซึ่งอยู่ใกล้สำนักศึกษาหลวง มื้อกลางวันจึงมีอาจารย์จากสำนักศึกษาสั่งอาหารให้มาส่งบ่อยครั้ง             นางจึงเป็นคนมาส่งด้วยตัวเองพร้อมคนงานและถือโอกาสนำอาหารกลางวันมาส่งให้หยางหลินถึงที่

ชายหนุ่มคีบอาหารกินอย่างต่อเนื่องปากก็ถาม “เมื่อใดเจ้าจะใจอ่อนยอมมาเรียนที่นี่กับข้าเสียที”

ลู่เฟยลี่เท้าคางมองชายคนรักกินอย่างมีความสุข  ขณะเอ่ยเรียบเรื่อย “ข้ามิใช่สตรีชั้นสูง มิใช่ลูกหลานตระกูลขุนนางใหญ่ ไร้ผู้อาวุโสมีอำนาจในราชสำนักลงตราประทับบนหนังสือเข้าเรียนให้นี่นา  ท่านอย่าลืมว่าข้าไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลตัวเองอีกแล้ว”

หยางหลินวางตะเกียบลง สีหน้าจริงจังขึ้นมา             “เจ้าอยากเรียนหรือไม่? ข้าขอท่านปู่ช่วยได้นะ”

“ไม่ดีกว่า ข้าเกรงใจ ไม่อยากรบกวนผู้อาวุโส               อีกอย่าง ข้าเติบโตมากับม้วนหนังสือกองตำราสูงท่วมหัว                     ที่วัดนั่นชอบลงทัณฑ์ข้าให้ปัดกวาดเช็ดถูหอตำราสิบชั้น เปิดเช็ดทีละหน้าไม่ให้หลับให้นอน ทุกวันข้าอ่านพวกมันจนตาแทบบอด กระทั่งท่องจำได้ทั้งหมด ตำราที่ท่านเรียนคงไม่ต่างจากตำราที่ทับถมข้าเหล่านั้นมากหรอกกระมัง ตำราพิชัยยุทธ ตำราบทกวีวีถีปราชญ์ที่ท่านพูดให้ข้าฟัง ข้ายังเคยใช้เป็นต้นแบบคัดอักษรทุกหน้าแล้ว”