ตอนที่ 9 ร่วมเดินหมาก 1

ซ่งเหว่ยจงยังคงงุนงงไม่สร่างซาเมื่อถูกคนของตำหนักอี๋หลันเชิญตัวมา โดยการพาเข้าทางลับไร้ผู้ใดพบเห็น

มิใช่ว่าหลอกมาฆ่าปิดปากกระมัง?

เขามั่นใจว่าไม่เคยล่วงเกินองค์หญิงเสาหนิง             วันก่อนที่ร่วมเรียนล้วนมีฉากกั้นชายหญิง ห่างกันปานนั้น แค่สบตายังไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ำ

ความสงสัยถูกเก็บงำแทบไม่มิด ทุกความคิดถูกเผยออกมาทางสีหน้าจนหมด

เมื่อเข้ามาในโถงรับรองตามการนำทางของขันที ซ่งเหว่ยจงก็เจอกับองค์หญิงเสาหนิง นางดูท่าทีอารมณ์ดี นั่งจิบชาเดินหมากคนเดียวอย่างสุนทรี เพียงเท่านี้ก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อย

กระนั้นความประหวั่นที่เกิดจากการยากคาดเดาในพระทัยสตรีสูงศักดิ์กลับยังคงมีอยู่มาก

 “ถวายบังคมองค์หญิงเสาหนิง”

ชายหนุ่มประสานหมัดทำความเคารพ บรรยากาศรอบกายสงบอย่างประหลาด

อาจเป็นเพราะข้ารับใช้ไม่อยู่สักคน

เหมือนว่าองค์หญิงเสาหนิงไล่ออกไปจนหมด

คิ้วเข้มขมวดมุ่น ครุ่นคิดหนักหน่วงก็ยังนึกไม่ออกว่าถูกเรียกตัวเข้าพบด้วยเรื่องใด

เจิ้งเสวี่ยหรงเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของซ่งเหว่ยจงพลันรู้สึกขบขันในใจแต่ภายนอกเพียงคลี่ยิ้มแย้มสดใส “มานั่งเถิด เดินหมากด้วยกันสักตา ไม่ต้องมากพิธีเกินไป”

ซ่งเหว่ยจงเลิกคิ้วขึ้น ก่อนตอบ “พ่ะย่ะค่ะ”

ระหว่างเดินหมากโดยไม่มีข้ารับใช้มาคอยเติมชา ซ่งเหว่ยจงให้รู้สึกลำคอแห้งผาก และยิ่งแห้งจนแสบเคืองระคายประหนึ่งลำคอกลายเป็นผุยผงเมื่อเจิ้งเสวี่ยหรงเอ่ยออกมาอย่างเถรตรงปานสายฟ้าฟาดเปรี้ยง

“ข้ามองออกว่าเจ้ามีสตรีที่ชอบแล้ว นางผู้นั้นคือหญิงคนรักของสหายของเจ้า ลู่เฟยลี่”

“แค่กๆ”

ซ่งเหว่ยจงพลันสำลักอากาศ

“อ่ะ องค์หญิงทรงทราบได้อย่างไร? ”

“มองไม่ยาก”

ประหนึ่งถูกอัสนียบาตรฟาดลงมาที่กลางใจ

“เมื่อใด?” ซ่งเหว่ยจงถามอย่างสีหน้าเคร่งเครียด เรื่องนี้เขาเพียรเก็บงำ แม้แต่หยางหลินก็ไม่ล่วงรู้               ด้วยมิตรภาพที่ยังต้องรักษาให้คงอยู่ เขาจึงระวังยิ่งยวด

“ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้ากับนางก็รู้แล้ว”

เจิ้งเสวี่ยหรงเอ่ยขณะวางหมากตัวหนึ่งแล้วกินหมากของอีกฝ่ายไปหลายตัว ทำเอาซ่งเหว่ยจงมองอย่างหดหู่ ฝีมือเดินหมากขององค์หญิงเสาหนิงไม่ธรรมดา

ได้ยินนางกล่าวอีกว่า “ส่วนข้า ชอบหยางหลิน”

เจิ้งเสวี่ยหรงเป็นสตรีเช่นนี้ นางอาจเสแสร้งแกล้งแสดงออกว่าเป็นสตรีดีงามเรียบร้อยอ่อนหวานไร้พิษภัยต่อหน้าพระพักตร์โอรสสวรรค์จนพระองค์เชื่อหมดพระทัย แต่แท้จริงนั้นกลับเป็นสตรีที่เจ้าเล่ห์มากแผนการ

ทว่าแม้จะมีเล่ห์เหลี่ยมแต่กลับเถรตรงไม่สนใจใคร ปราศจากความเห็นอกเห็นใจต่อผู้อื่น

นางเดินหมากกินรวบอีกคราขณะกล่าวต่ออีกว่า “ข้าก็เช่นนี้ ไม่ชอบอ้อมค้อมให้เสียเวลา ในเมื่อเจ้ารักนาง และข้าก็ชอบเขา เราร่วมมือกัน ทำให้สองคนนั้นแยกจาก ทุกฝ่ายย่อมได้ในสิ่งที่ต้องการ สมปรารถนาถ้วนหน้า”

นี่คือปรารถนาส่วนลึกของซ่งเหว่ยจง ทุกคราที่เขาเห็นหยางหลินกับลู่เฟยลี่รักกัน ความรู้สึกเจ็บปวดแสบสันพลันแล่นพล่านเล่นงานเขาทั้งใจ เกินรับไหวในทุกวัน

ความเงียบงันดุจสุสานโอบล้อมรอบกายชายหญิง             มีเพียงเสียงเดินหมากที่ดังเบาๆ

ซ่งเหว่ยจงเข้าสู่ภวังค์ความคิด จิตใจไม่อยู่ที่กระดานหมาก หากแต่ก็ยังคงเดินหมากได้ แม้จะถูกกินใกล้หมดกระดานแล้วก็ตาม

“ว่าอย่างไร ข้ามิได้เรียกเจ้ามาหยั่งเชิง แต่ต้องการคำตอบรับเท่านั้น และข้าก็รู้ เจ้าจะไม่มีทางปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะข้าเป็นถึงองค์หญิงคำสั่งมิอาจขัดขืน แต่เป็นเพราะใจของเจ้าเองที่ต้องการ ถูกหรือไม่?”

เจิ้งเสวี่ยหรงมองคนไม่เคยพลาด ซ่งเหว่ยจงเป็นคนที่มองออกได้อย่างง่ายดาย

คนผู้นี้มีความปรารถนาแรงกล้าในตัวลู่เฟยลี่

เหมือนที่นางอยากได้หยางหลินนั่นล่ะ

 “องค์หญิงชอบหยางหลินมากหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งเหว่ยจงกลั้นใจถามขึ้นตามตรง

“ข้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เกี่ยวกับชอบมากหรือชอบน้อย” เจิ้งเสวี่ยหรงโบกมือถามตัดรำราญ “ว่าอย่างไร อยากร่วมมือกับข้าหรือไม่? รับรอง มีแต่ได้ไม่มีเสีย”

ในที่สุดชายหนุ่มก็ถามตามตรง  

“เช่นนั้น แผนการขององค์หญิงคืออะไรพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าต้องการให้สองคนนั้นแยกจากกันโดยเร็วที่สุด”

ซ่งเหว่ยจงนิ่วหน้า