ตอนที่ 4 หวั่นไหว

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มจนเห็นฟันขาว “อยากนั่งใกล้เจ้า”

ลู่เฟยลี่ค้อนขวับ กระซิบอย่างหมั่นเขี้ยว “ประเดี๋ยวไปนั่งที่เรือนข้าก็ได้”

“อยากนั่งตรงนี้ตอนนี้”

“เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจเหลือเกิน “ช่างเถอะ ดื่มน้ำดับกระหายก่อน”

หยางหลินรับน้ำจากมือนุ่มมาดื่มอึกๆ ประหนึ่งได้รับโอสถทิพย์จากสรวงสวรรค์กระนั้น ดื่มจนหมดถ้วยก็ยกชายเสื้อเช็ดมุมปากยิ้มกรุ้มกริ่ม “หวาน...”

ลู่เฟยลี่ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขัน “ท่านนี่นะ”

สักพักหยางหลินพลันนึกได้ “จริงสิ เจ้าฝังเหล้าไผ่เขียวไว้หลังเรือนใช่หรือไม่?”

“อืม ใต้ต้นอู๋ถง”

“ดื่มได้หรือยัง”

ลู่เฟยลี่ส่ายหน้า “ยัง”

บุรุษพลันผิดหวัง “ข้าคิดว่าวันนี้แข่งขันคว้าชัยจะได้ดื่มเหล้าของเจ้า ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน”

“หึ” หญิงสาวเห็นเขาทำหน้ากระเง้ากระงอดจนเสียกิริยาชายชาตรีเช่นนี้ก็ถึงกับหลุดหัวเราะ ก่อนเอ่ยปลอบว่า “แต่ข้ามีเหล้านารีแดงนะ เตรียมไว้ให้ท่าน”

“จริงหรือ”

“จริงแท้แน่นอน” ยิ้มพลางลดเสียงกระซิบว่าต่อ “หากคืนนี้ฟ้าใสดาวสวย ข้าจะยอมให้ท่านนอนพักตรงนี้”            มือเล็กนุ่มตบหน้าขาตัวเองเบาๆ “ตอนท่านเมาเหล้า            ย่อมหลับพักผ่อนสบายใจ”

เรียวคิ้วเข้มเหนือดวงตาคมเลิกขึ้นอย่างมีเลศนัย ใบหน้าหล่อเหลางามสง่าฉายแววเจ้าชู้พร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม “ลี่เอ๋อร์ของข้า รู้ใจเป็นที่สุด” ทำท่ายกนิ้วขึ้นมา

ลู่เฟยลี่จับนิ้วเขาไว้ “หยุด! ห้ามบีบแก้มข้าอีกเชียว หาไม่ ข้าจะไม่ให้ท่านมีโอกาสไปเหยียบเรือนของข้าอีก”

หยางหลิน “...”

การแข่งขันรอบบ่ายเริ่มขึ้นอีกครั้ง เป็นรอบตัดสินอันดับต่างๆ จากผู้ชนะรอบเช้า หยางหลินจึงต้องเข้าร่วม  ก่อนไปขึ้นม้ายังหันมาชี้หน้าคาดโทษลู่เฟยลี่

“ฝากไว้ก่อน ข้าแข่งเสร็จเจ้าเจอดีแน่”

หญิงสาวร้องเฮอะ กลัวเสียที่ไหน

หยางหลินไปแล้ว ตั่งข้างกายลู่เฟยลี่จึงว่างลง          อันเป็นจังหวะที่ซ่งเหว่ยจงรอมานาน เขารีบเดินเข้ามาหมายนั่งแทนที่หยางหลิน

“เฟยลี่”

หญิงสาวหันตามเสียงคนเรียกขานอย่างแปลกใจ

“เหว่ยจง” เพราะเป็นสหายสนิทของหยางหลิน             ลู่เฟยลี่จึงค่อนข้างคุ้นเคย “ท่านไม่ลงแข่งขันหรอกหรือ?”

ซ่งเหว่ยจงส่ายหน้าช้าๆ “ข้าบาดเจ็บที่ข้อมือ”               

ว่าพลางยกแขนให้เสื้อร่นลงจนเห็นข้อมือข้างขวาที่พันผ้าสีขาวเอาไว้หนาแน่น ชายหนุ่มจงใจทำขึ้นมา             เพื่อการณ์นี้

“ข้านั่งดูเป็นเพื่อนเจ้าดีกว่า ได้หรือไม่?”

ถามโดยไม่รอคำตอบชายหนุ่มก็นั่งลงตรงตำแหน่งที่หยางหลินเพิ่งลุกไป

ทำเอาลู่เฟยลี่ต้องรีบยิ้มรับตามมารยาท “อ้อ ได้ๆ เชิญท่าน”

แต่เพราะมันใกล้กันเกินไป หญิงสาวจึงรีบลุกไปนั่งที่ตั่งข้างๆ อย่างไม่ห่างไม่ชิดด้วยมิตรภาพก็ต้องรักษาระยะความสัมพันธ์ก็ต้องเว้นไว้อย่างเหมาะสม

ซ่งเหว่ยจงมองลู่เฟยลี่ด้วยแววตาละห้อยเล็กน้อย กระนั้นสีหน้ากลับไม่เปลี่ยน ยังมีรอยยิ้มประดับมุมปาก ท่าทางสุภาพมาก

“ข้าได้ข่าวว่าเจ้าซื้อเรือนอยู่ในเมืองหลวงแล้ว”

ย่อมเป็นหยางหลินที่เล่าสู่กันฟังกับสหายตามวิสัย ลู่เฟยลี่คิดเองในใจ นางยิ้มกล่าว “ใช่ ได้หยางหลินช่วย ลำพังตัวข้าเองคงหาเรือนถูกใจไม่ได้”

ซ่งเหว่ยจงพยักหน้า “อืมเรือนนั้นเหมาะสมกับเจ้า” เรื่องนี้เขาสืบมาเป็นอย่างดี ทั้งยังรู้ที่ตั้งของเรือนอีกด้วย

ลู่เฟยลี่ไม่รู้ความคิดเขา เพียงแต่นางไม่อยากคุยเรื่องนี้ จึงเอาแต่มองไปทางลานแข่งขันอย่างสนใจมาก เหมือนไม่เคยดูมาก่อน

ซ่งเหว่ยจงจึงไม่ชวนคุยอีก ทำเพียงมองนางนิ่งๆ ทอดสายตาอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน ใบหน้าของลู่เฟยลี่หวานแต่ดวงตากลับนิ่งคมและดุดัน กระนั้นกลับแลดูซุกซนพร่างพราวดุจดวงดาวเมื่อนางยิ้ม

ชายหนุ่มยังคงเพ่งพิศหญิงสาวอย่างเศร้าๆ

เขาแอบชอบนางมานาน ชอบตั้งแต่แรกเจอ

เพียงแต่ครั้งแรกที่เขาได้เจอนาง เป็นวันเดียวกับวันที่หยางหลินที่พามาแนะนำในฐานะหญิงคนรัก

ตำหนักอี๋หลัน

สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยเครื่องเรือนที่หรูหราโอ่อ่า อันบ่งบอกฐานะแห่งเจ้าของได้เป็นอย่างดี

กระนั้นองค์หญิงเสาหนิงกลับไม่เคยพึงพอใจในสิ่งที่ตนมี ยังคงมีความปรารถนาอยากได้ใคร่มีและต้องการไขว่คว้าในสิ่งที่ตนเองไม่มีอย่างมิสิ้นสุด

“สตรีผู้นั้นเป็นใคร เหตุใดถึงเป็นที่รักปานนั้น”