LOGINแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
จะถึงตอนนั้นเธอก็ขบฟันแน่นอย่างเต็มที่ แล้วจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่พอใจ “ได้ในเมื่อเธอคิดแบบนั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราขาดกันเถอะ”ชลนิภาที่ได้ยินเช่นนั้นจึงไหวไหล่ขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยี่หระในคำพูดของอีกฝ่าย แล้วพูดออกไปว่า “คำนี้แหละที่ฉันต้องการ” ว่าจบก็หมุนกายสาวเท้าเดินจากไปทันที
ว่าจบชลนิภาก็ยกนิ้วชี้ของตัวเองชี้ไปยังทิศที่คนทั้งสองเคยมีสัมพันธ์กัน พร้อมกับตวาดเสียงดังลั่น “ต่อหน้าต่อตาฉันขนาดนั้น แกยังพูดว่าฉันเข้าใจผิดอีกอย่างนั้นเหรอ ยังพยายามตอแหลหาเรื่องมาอธิบายให้ฉันเจ็บไปถึงไหน แกก็รู้นี่ว่าฉันชอบเขา แต่แกก็ยังแย่งเขาไปจากฉัน”เพ็ญแขจึงร้องเอามาด้วยน้ำเสียงดังลั่น “โ
เพ็ญแขที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายจึงทำท่านึกออกมาทันใด แล้วตอบกลับไปว่า “อืม...แขก็ต้องดูก่อนค่ะว่าเขาเป็นคนยังไงนิสัยยังไง แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะทำยังไงต่อไปพี่ก็รู้นี่ว่าแขไม่ค่อยอะไรกับเรื่องแบบนี้”ดนัยจึงพึมพำออกมาเบาๆ ว่า “ก็จริง”ทว่าดนัยพึมพำออกมาได้เพียงแค่นั้นก็มีเสียงของเพ็ญแขดังให้ได้ยิ
ส่งผลชลนิภาที่ได้เห็นภาพเบื้องหน้าที่มีคนสนิทสนมกับดนัยมากมาย นัยน์ตาสีเข้มจึงหรี่ลงจับจ้องมองไปที่คนเหล่านั้นอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะเหลียวหน้าหันมามองเพื่อนสนิทของตัวเอง แล้วสบถด่าอยู่ในใจว่า ‘ยายแขนะขายแข พี่ดนัยพาคนมามากขนาดนี้ทำไมไม่บอกกัน’แต่เธอก็ไม่ได้พูดคำเหล่านี้ออกมา ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมา







