LOGINแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
ส่งผลให้เจ้านายที่ได้ยินคำพูดดังกล่าว อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยอย่างชั่งใจ ก่อนจะหันไปมองรั้วขนาดใหญ่ที่มีด้วยกันถึงสองชั้นด้วยความระแวดระวังเพราะเขาเกรงว่าอาจจะถูกคนคนนี้ล่อลวงไปทำมิดีมิร้าย แต่พอคิดไปคิดมาเด็กน้อยวัยหกขวบตรงหน้าจะมีความคิดลึกซึ้งเช่นนี้ได้อย่างไรคิดมาถึงตรงนี้เจ้านายก็สั
คิดมาถึงตรงนี้ธันวาก็อดไม่ได้ที่จะสบถอยู่ในใจว่า ‘นี่อย่าบอกนะ อย่าบอกนะว่าปะป๋าไปเล่นชู้กับภรรยาของลุงขุนจนมีเจ้านายออกมาน่ะ’ส่งผลให้เจ้าขุนที่เห็นใบหน้าเดี๋ยวบูดเดี๋ยวบึ้งเดี๋ยวบิดเดี๋ยวเบี้ยวของเด็กน้อยตรงหน้า พร้อมกับทำท่าทางพิลึกพี่ลั่นออกมาเขาที่พอจะรู้สาเหตุของอีกฝ่าย จึงต้องรีบกลบความคิดจิ
ธันวาจึงพยักหน้าลงเป็นคำตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มกว้างท่ามกลางเสียงตื่นตระหนกของเข็มทิศที่ดังให้ได้ยินว่า “เดี๋ยวเถอะไอ้ขุน แกจะซื้อของเล่นอะไรให้ลูกฉันนักหนาวะ แค่นี้ก็มีเต็มบ้านแล้วไหม” ส่งผลให้ธันวาที่ได้ยินเช่นนั้น จึงหันไปขึงตาใส่ผู้เป็นบิดาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะพูดออกมาว่า “ปะป๋า ถ้าปะป๋ายังห้ามลุงขุ
บทที่17เจ้านายกับคำขอร้องของคุณลุงใจร้าย หลังจากที่ตัวเองได้หวนคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาอยู่หลายวัน เจ้าขุนก็ได้แต่จ้องมองผืนฟ้าที่สว่างไสว ก่อนจะทอดถอนลมหายใจออกมาหนึ่งที แล้วอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่นเพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ในอกอย่างเต็มที่ ให้กับความไม่เอาไหนของตนมองดูได้เพีย







