Ep.1 สบตาเพียงเสี้ยววิ

Ep.1 สบตาเพียงเสี้ยววิ

จังหวัดจันทบุรี

บนถนนสายเล็กที่สองข้างทางเต็มไปด้วยสวนผลไม้และกลิ่นหอมของดินหลังฝนตก รถหรูคันหนึ่งแล่นผ่านบ้านไม้หลังไม่ใหญ่แต่ดูอบอุ่น เป็นบ้านที่หน้ารั้ววางผลไม้สดหลากชนิด ทั้งเงาะ มังคุด ทุเรียน เรียงรายอยู่ในตะกร้าสานอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อมองลึกเข้าไปด้านใน จะเห็นอีกมุมหนึ่งที่ร่มรื่นด้วยต้นไม้เล็กใหญ่เรียงรายอยู่ในกระถาง ด้านหลังมีแปลงเพาะพันธุ์ไม้ บอกได้ทันทีว่าครอบครัวนี้คงทำสวนและขายต้นไม้เป็นอาชีพ

ขณะที่รถหรูแล่นผ่าน เขาเพียงเผลอมองออกไปข้างทางแค่เสี้ยววินาทีแต่กลับสะดุดเข้ากับรอยยิ้มของหญิงสาวหน้าหวานคนหนึ่ง เธอกำลังยื่นถุงผลไม้ให้กลุ่มหนุ่มๆ ที่ดูยังไงก็รู้ว่ามาอุดหนุนเพราะคนขายน่ารัก ช่วงปิดเทอมผลไม้จะขายดีกว่าปกติมาก เพราะอัญชันจะกลับมาช่วยพ่อของตัวเองขายผลไม้

เพียงสบตาแวบเดียว เขากลับรู้สึกเหมือนหัวใจสะดุดเบาๆ คนอะไรยิ้มง่าย แววตาอ่อนโยนจนแทบละลาย

และแทนที่จะขับผ่านไปเหมือนทุกครั้ง เขากลับเผลอเหยียบเบรกแรงจนล้อรถลากไปกับพื้น เสียงดังพอให้คนแถวนั้นหันมามองด้วยความตกใจ คิดว่าคงเกิดอุบัติเหตุแน่ๆ

แต่เปล่าเลย ไม่มีอุบัติเหตุใดๆ มีเพียงชายหนุ่มในรถหรูคันนั้นที่ใจเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ ก่อนจะตัดสินใจหมุนพวงมาลัย วนรถกลับมาจอดตรงหน้าบ้านของหญิงสาวร่างบางคนนั้นอย่างไม่ลังเล

สวนธาราพฤกษ์

จำหน่ายผลไม้ตามฤดูกาล ต้นไม้ประดับ และพันธุ์ไม้พื้นบ้าน ทันทีที่เพทาย ก้าวขาลงจากรถคันหรู สายตาหลายสิบคู่จากตรงนั้นมองมาที่เขาเป็นสายตาเดียวกัน

หล่อ สุขุม ดูนิ่ง แต่แววตาของเขากลับไม่ได้มองใครอื่นเลย นอกจากหญิงสาวหน้าหวานที่ยืนอยู่หลังแผงผลไม้ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่อยู่ใบหน้าสวยหวานของ… อัญชัน ลูกสาวคนเดียวของบ้านธาราพฤกษ์ หญิงสาวในเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน และมีรอยยิ้มที่สดใส

“รับอะไรดีคะ?”

เสียงหวานเอ่ยถามอย่างสุภาพ ขณะที่เพทายยังยืนนิ่งอยู่ เขาใช้สายตากวาดมองรอบๆ เหมือนสำรวจพื้นที่ ก่อนที่คนแถวนั้นจะเริ่มรู้ตัวและค่อยๆ สลายตัวออกไปจากบริเวณ เหลือเพียงเขากับเธอเท่านั้น

“มีแฟนหรือยัง” อยู่ๆ เขาก็โพล่งถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“คะ?” อัญชันไม่มั่นใจว่าเมื่อกี้เพทายถามอะไร

เทพายสุดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบเสียงนิ่งอีกครั้ง เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าแพ้เสียงในหัวของตัวเอง จู่ๆ ถามแบบนั้นเป็นใครก็คงต้องงง

“เหมาหมดนี่”  ปากบอกเหมาหมด แต่ไม่ได้ชายตามองว่าตรงหน้ามีผลไม้อะไรบ้าง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานเท่านั้น

“หมดนี่เลยเหรอคะ” อัญชันเลิกคิ้วนิดๆ ยังไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกหรือเปล่า

“ครับ”

“งั้นรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวอัญเอาผลไม้ใส่ถุงให้ค่ะ”

“อัญ…”

เขาทวนชื่อเสียงแผ่วเบาๆ ในแบบที่ได้ยินคนเดียว อัญชันหันหลังไปเรียกพ่อตัวเองมาช่วยนำผลไม้ใส่ถุง เพราะมันมีจำนวนค่อนข้างเยอะ เธอกลัวว่าลูกค้าที่หน้าตาไม่คุ้นเคยจะรอนาน

“คุณพ่อช่วยน้องอัญหน่อยค่ะ เดี๋ยวคุณเขาจะรอนาน” อัญชันหันไปเรียกคุณพ่อของตัวเองที่กำลังยกกระถางต้นไม้อยู่ไม่ไกล น้ำเสียงของเธอฟังดูเกรงใจลูกค้าหนุ่มที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก

“หนูไปพักก่อนก็ได้ลูก ดูสิหน้าแดงไปหมดแล้ว เดี๋ยวตรงนี้พ่อกับคนงานจัดการเอง” คุณพ่อพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง เห็นได้ชัดว่าลูกสาวเหนื่อยมาทั้งวัน แถมอากาศก็ร้อนจัด

“เอางั้นก็ได้ค่ะ”

“คุณไปนั่งพักตรงนั้นก่อนนะครับ เดี๋ยวผมรีบจัดการให้ อ้อ อัญชัน พ่อฝากดูแลลูกค้าหน่อย เอาน้ำเย็นๆ มาให้คุณเขาด้วยนะ” ธาราพ่อของอัญชันเอ่ยบอกลูกค้าหน้านิ่งในประโยคแรก และเอ่ยบอกลูกสาวตัวเองในประโยคถัดมา

“ค่ะพ่อ คุณ.. เอ่อ…” เธอเว้นจังหวะไว้เล็กน้อย เพราะยังไม่รู้ชื่อเขา

“เพทาย” เสียงทุ้มเรียบตอบกลับมาสั้นๆ แต่ชัดเจน

“ค่ะ งั้นคุณเพทายเชิญทางนี้ค่ะ แล้วก็นั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวอัญไปเอาน้ำมาให้ค่ะ”

“อืม”

สายตาของเขาไม่ละไปจากร่างบางเลยแม้แต่น้อย ทุกกิริยาท่าทางของเธอ ทุกการพูดจา น้ำเสียงหวานๆ ที่หวานพอๆ กับใบหน้านั้น ทำให้หัวใจเขาสะดุดกึกจนแทบลืมหายใจ

สวย หวาน อ่อนโยน แววตาที่ดูออดอ้อนและเว้าวอน เขาอยากนั่งสบตาเธอไปทั้งวันจะได้หรือเปล่า

ใครต่อใครอาจจะคิดว่าผู้ชายอย่างเพทาย ชอบผู้หญิงสวยจัดหรือมีเสน่ห์ยั่วยวน

แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม...

เขาชอบผู้หญิงที่หน้าหวาน อ่อนโยน ตัวเล็กน่าทะนุถนอม และตอนนี้... หญิงสาวจากสวนธาราพฤกษ์คนนี้ กำลังทำให้หัวใจของเพทายที่เคยเย็นชาเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน จากคนที่ไม่เคยคิดอยากมีใครกลับหัวใจพองโต

“น้ำอัญชันเย็นๆ ค่ะ ไม่ใส่น้ำตาลนะคะ ไม่แน่ใจว่าคุณเพทายจะชอบไหม แต่ช่วยดับร้อนได้ดีเลยค่ะ”

หญิงสาวยื่นแก้วน้ำสีม่วงอ่อนให้พร้อมรอยยิ้มสดใส กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกอัญชันลอยแตะจมูกทันทีที่เขารับแก้วมา

“ขอบคุณ… ครับ”

เสียงทุ้มต่ำของเพทายตอบกลับเรียบๆ เขาไม่ใช่คนที่พูดหวานหรือช่างเอาใจใครนัก แต่พอได้อยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ เขากลับรู้สึกว่าต้องพยายามทำตัวให้นุ่มนวลลงกว่าที่เคย

“ค่ะ” อัญชันตอบเบาๆ แล้วเตรียมจะถอยไปจัดของต่อ แต่เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ว่างไหม”

“ก็ว่างค่ะ เพราะคุณเหมาหมดร้าน ตอนนี้ก็เลยว่าง” น้ำเสียงของเธอมีแววขี้เล่นนิดๆ แต่ยังคงสุภาพ

“ไปกับฉัน”

“หือ” เธอขมวดคิ้วอย่างงงๆ

“ไปช่วยแจกผลไม้ให้คนงานก่อสร้าง”

“คุณเหมาผลไม้ทั้งหมดนี่เพื่อไปแจกเหรอคะ ใจดีจัง”

“อืม ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณ เรียกว่าพี่เพทาย”

“...”

“ลองเรียก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แฝงความอบอุ่นบางอย่าง

“เอ่อ… พี่เพทาย” อัญชันเม้มปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“ดี เรียกชื่อนี้ จำชื่อนี้ให้ขึ้นใจ” มุมปากของเพทายยกยิ้มขึ้นน้อยๆ

“...” อัญชันกะพริบตาอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น

“สักวันเธอจะรู้เอง” เพทายยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ดวงตาคมยังไม่ละจากเธอแม้แต่น้อย ก่อนจะพูดช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มลึกกว่าเดิม

“เมื่อไหร่ที่เธอได้รู้ความหมาย ก็ไม่มีโอกาสที่จะปฎิเสธมัน… จำไว้”

“...” ประโยคนี้ยิ่งทำให้อัญชันงงมากกว่าเดิม แต่เธอก็เลือกที่จะปล่อยผ่าน ไม่ได้ถามอะไรต่อจากนั้น

✨✨✨