ANMELDEN
คำโปรย
ผู้ชายหน้าชั่ว ใจหมาคนนี้ ตอนที่รัก... เขาก็รักสุดหัวใจ แต่พอตอนเธอจากไป... เขาก็ร้ายสุดตีน
✨✨✨
เรื่องย่อ
จากรักแรก… กลายเป็นรักครั้งเก่า สู่การหักหลังและเอาคืน เธอ... ต้องทนอยู่ให้เขาแก้แค้นจนกว่าจะพอใจจนในที่สุด....
อัญชันอยากหลุดพ้นความเจ็บปวด เธอรู้สึกว่ามันมากเกินไปแล้วกับการชดใช้ครั้งนี้ ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว เรื่องทั้งหมดนี้ เขาต่างหากที่ต้องชดใช้ให้เธอ
“อยากออกไปจากชีวิตกูมากสินะ”
“ค่ะ ฉันคิดว่าฉันชดใช้ให้คุณมากพอแล้ว”
“ถ้าอยากไปจากกูมาก งั้นมึงก็ยิงกูสิ” เพทายส่งกระบอกปืนสีดำขลับให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอัญชันจับกระบอกปืนมือสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้มเป็นสาย ภายในใจมันเจ็บจนคิดว่าที่ไหลอยู่นั้นมันไม่ใช่น้ำตา มันแทบจะเป็นสายเลือดด้วยซ้ำ
“ยิงสิ ถ้ามึงกล้า กูก็จะปล่อยมึงไป”
“ยิงกู!!!”
เพทายตะคอกสุดเสียง เขายังคงย่ามใจ มั่นใจว่าเธอไม่กล้าทำ
เขายิ้มร้ายอย่างเย้ยหยันเมื่อเห็นมองเห็นถึงความลังเลในแววตาคู่นั้น ผู้หญิงอ่อนแอแบบนี้น่ะเหรอจะกล้าทำอะไรแบบนี้ เขารู้ดีว่าเธอไม่กล้ายิงเขา เพราะงั้นเขาก็จึงเสนอทางเลือกในสิ่งที่เธอไม่กล้าทำ เขาไม่อนุญาตให้เธอออกไปจากชีวิตเขาในตอนนี้
ทว่า… ปัง!
ไหล่ซ้ายที่โดนกระสุนถาก น้ำสีเแดงไหลอาบไหล่กว้างของเขา เขาขบกรามแน่น มันไม่ใช่เพราะความโกรธที่เธอยิงเขา แต่เขาเจ็บ... เจ็บที่เธอเลือกที่จะยอมแลกทุกอย่างโดยการลั่นกระสุนปืนใส่เขาอย่างไม่ลังเล ในวินาทีนั้นเพทายรู้ได้ทันทีว่า...
เธอหมดใจกับเขาแล้ว
เธอไม่เอาอะไรอีกแล้ว
เธอ... ไม่รักเขาแล้ว
งั้นก็คงมีแต่เขาสินะที่...
ยัง
รัก
เธอ
"กระสุนนัดนี้ ฉันหวังว่าคุณจะรักษาคำพูดนะคะ"
✨✨✨
ทำความรู้จักตัวละคร
❤ พระเอก ❤️
เพทาย เพทายธัช อัศววิสิษฐ์
นักศึกษาปริญญาโท ปีที่ 2 คณะ วิศวะกรรมศาสตร์ สาขาโยธา
ทายาทของตระกูล อัศววิสิษฐ์ ที่ทำธุรกิจสีเทาเปิดบ่อนคาสิโน และมีธุรกิจอื่นบังหน้า
เขาเป็นตัวแทนของครอบครัวในการช่วยดูแลคาสิโน
ด้วยบุคลลิกของเพทายที่มีแววตาดุดัน และมีความเยือกเย็นในตัวสูงมาก ใครก็ไม่กล้าชนกับเขาทั้งนั้น
เพทายเคยอ่อนโยนกับเธอคนนั้นจนใครต่อใครต่างก็ต้องตกใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอคนนั้นที่เขารัก... กลับทำให้เขากลายเป็นที่โคตรเลวในสายตาเธอ
เพราะความผิดหวังที่เขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นกับเขา และเขาก็รู้สึกว่ากำลังโดนหักหลัง ทุกอย่างจึงนำไปสู่การแก้แค้น แต่เป็นการแก้แค้นที่เขาเองก็เจ็บปวดใจไม่ต่างกันเพราะความจริงแล้วนั้น…
⭐_____⭐
❤ นางเอก ❤️
อัญชัน อัญชนา ธาราพฤกษ์
นักศึกษาปีที่ 4 เรียนอักษรศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ
ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวธาราพฤกษ์ เธอเป็นคนน่ารัก ขยัน อ่อนหวาน แต่ในความอ่อนหวานนี้กลับมีความเด็ดเดี่ยวอยู่มากอย่างที่ไม่มีใครรู้ ทุกครั้งเธอนิ่งเฉยเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา แต่ถ้ามันมากเกินไป เธอไม่เคยยอม เธอสามารถด่าได้อย่างสุภาพโดยไม่มีคำหยาบสักคำ แต่ฟังแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดในอก
อัญชันเคยรักและไว้ใจผู้ชายคนหนึ่งมาก มากเกินไปจนผิดหวัง เธอจึงยอมถอย ยอมหยุดทุกอย่าง ด้วยเหตุผลที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
แต่เรื่องราวทั้งหมดมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะเพทายดึงตัวเธอเข้าไปอยู่ในชีวิตเขาอีกครั้งเพื่อแก้แค้น
แต่ในวันหนึ่งที่อัญชันเข้มแข็งและเริ่มหมดความอดทน เธอทำในสิ่งเขาเองก็ไม่คาดคิด การกระทำนั้นมันทำให้ใจเจ็บจนแทบแตกสลาย แต่ก็จำเป็นต้องทำ
⭐_____⭐
Ep.6 แค่ถู 💦💦เสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหยุดลง บ่งบอกได้ว่าคนในห้องน้ำอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนหน้านั้นอัญชันเอาผ้าเช็ดตัวและเสื้อคลุมไปวางไว้ที่โต๊ะหน้าห้องน้ำ กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเดินแก้ผ้าออกมาหาเธออัญชันนอนบนเตียงอย่างประหม่า เธอตั้งใจแกล้งหลับและปิดตาลงเพื่อลดความตื่นเต้น เธอวางแผนเอาไว้ว่า หากเพทายเห็นว่าเธอหลับไปแล้ว เขาจะได้ออกจากห้องนอนของเธอไปแต่ทุกอย่างมันคงไม่ง่ายแบบนั้น กว่าเขาจะรอเวลาจนถึงตอนนี้ กว่าเขาจะหาทางปีนขึ้นห้องนอนของเธอได้ เขาเองก็ใช้ความอดทนอยู่มากเหมือนกัน อยู่ใกล้กันแค่นี้ เวลากลางคืนแบบนี้… “อัญอัญ”“...”“หลับไปแล้วเหรอ”“...”เพทายยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แกล้งหลับใส่เขาแบบนี้ มีเหรอเขาจะไม่เอาคืน ทั้งที่ความจริงก็อยากเอาเธอทั้งคืน แต่เหมือนกระต่ายน้อยตัวนี้ยังอ่อนต่อโลกอยู่มากนัก เขา… จะค่อยๆ สอนให้คุ้นเคยกับโลกกว้างเองเพทายก้าวเท้าเดินเบาๆ และตอนนี้เขาก็อยู่บนเตียงนอนเรียบร้อยแล้ว อัญชันน้อยของเขาที่กำลังแกล้งหลับก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้กลับออกไปใจเจ้ากรรมจะทำอย่างไรดีงั้นคงต้องแกล้งหลับต่อไปสินะแผนนี้เข้าท่าที่สุดแล้ว“ฝันดีครับ”เพทายบอกฝั
Ep.5 ก่อกวน… “อะ อ๋อ น่ารักนะเนี่ย พี่เป็นเพื่อนสนิทของเพทายนะ พอดีเราไปคุยงานด้วยกันมา” “สวัสดีค่ะ”“เรียกพี่แพทก็ได้ค่ะ”“ค่ะพี่แพท”“เพทายนั่นน้ำอะไรน่ะ สีแปลกดี ขอชิมหน่อย” แพทตั้งใจจะคว้าแก้วน้ำของเพทาย แต่เขาหยิบมันออกก่อน“อย่าเสียมารยาท ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าวุ่นวาย”“นี่นายดุฉันก็ต่อหน้าแฟนนายงั้นเหรอ”“เอ่อ งั้นพี่แพทนั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวอัญไปเอาน้ำอัญชันมาให้ลองค่ะ” อัญชันรีบพูดกลบความตึงเครียด..ฉันเดินเข้าในครัวมา เมื่อกี้ฉันแอบเห็นสายตาไม่พอใจของพี่แพทที่มองมาที่ฉัน ทั้งยังมองแปลกๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้าพี่แพทไม่ยิ้มให้ฉันหลังจากนั้น ฉันก็คงคิดว่าพี่แพทไม่ชอบหน้าฉันแน่ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันคิดมากไปเองหรือเปล่า หรือจริงๆ แล้วมันอาจจะไม่ได้มีอะไรด้วยซ้ำแต่พี่เพทายก็ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าว่าจะชวนเพื่อนมาด้วย ฉันเลยตั้งตัวไม่ทันนิดหน่อย แต่เอาเถอะ ถึงอย่างนั้นฉันก็จะพยายามไม่คิดมากก็แล้วกัน“น้ำอัญชันมาแล้วค่ะ”“สีสวยดี ขอบใจนะ”“ค่ะ”“อัญอัญมานั่งนี่”ฉันเดินไปนั่งข้างๆ อย่างว่าง่าย พี่แพทกำลังยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ทว่า…“แหวะ จืดมาก ไม่เห็นอร่อยเลย นายกินไปได้ไงเนี่ยเพทาย”“…”
Ep.4 เพื่อน?ถึงกำหนดวันที่เพทายต้องมาที่จันทบุรีเพื่อตรวจงานตามแผน โครงการก่อสร้างโรงแรมใหญ่คืบหน้าไปมาก เขาใช้เวลาประชุมสรุปกับทีมงาน ก่อนจะมีการนัดคุยต่อเล็กน้อยที่ร้านอาหารในเมืองหลังจากทุกอย่างเรียบร้อย เพทายก็ดูเหมือนจะมีจุดหมายต่อไปในใจ เขาเดินออกมาจากร้านอาหารแล้วหันไปสั่งลูกน้องให้ขับรถไปสวนธาราพฤกษ์ทันทีแต่ยังไม่ทันก้าวขึ้นรถ เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“เพทาย เดี๋ยวก่อน”เขาหันกลับไปมองอย่างนิ่งๆ เห็นหญิงสาวร่างสูงแต่งตัวหรูหราเดินตรงมาทางเขา แพทเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก พวกเขาเติบโตมาในแวดวงเดียวกัน เพราะคุณพ่อของทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน“มีอะไร”“ขอติดรถกลับด้วยสิ คุณพ่อฉันจะคุยงานต่ออีกหน่อย ฉันไม่อยากรอ”“ฉันไม่สะดวก”“อย่างกดิ แค่ขอติดรถกลับเอง”“ฉันไม่…” เขากำลังจะปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันพูดจบ“ก็บอกแล้วไง นายจะทำธุระอะไรยังไงก็เรื่องของนาย แต่ฉันไม่อยากไปต่อกับคุณพ่อ เบื่อ ปวดหัว มีแต่เรื่องงาน งาน งาน แล้วก็งาน”“น่ารำคาญ”“นี่ นายว่าฉันเหรอ”“ไปแล้วก็อย่าวุ่นวาย ถ้ารอไม่ได้ก็หาทางกลับเอง” เขาเปิดประตูรถพลางตอบนิ่งๆ แพทสะบัดหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประต
Ep.3 ขยันขับรถมาหาบ้านหลังใหญ่ใจกลางเมือง“นายครับ ผมขอแจ้งตารางงานสัปดาห์หน้าครับ” เสียงของ ตุลย์ ลูกน้องคนสนิทดังขึ้นพร้อมไอแพดในมือ“อืม ว่ามา”“สัปดาห์หน้าต้องเดินทางไปจันทบุรีเพื่อตรวจงานครับ แต่งานนี้ถ้านายไม่สะดวก ผมไปแทนได้”ตุลย์ลูกน้องคนสนิทของเพทายได้รายงานตารางให้เจ้านายของตัวเองฟัง แม้เพทายจะยังเรียนอยู่ แต่เรื่องงานพ่อก็ของเขาก็มอบหมายให้ทำแทนอยู่เสมอ แทบจะเป็นเพทายทุกงานที่ออกโรงแทนพ่อของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่ติดขัดอะไร เพราะมันต้องทำอยู่แล้ว“กูไปเอง”“ให้ผมขับรถให้ไหมครับ” ตุลย์เสนอด้วยความเคยชิน“ไม่ต้อง”ตรวจงานไม่ได้หมายถึงแค่ดูความคืบหน้าของโครงการทั่วไป แต่คือการไปดูสถานที่ก่อสร้าง โรงแรมขนาดใหญ่ที่กำลังจะกลายเป็นหนึ่งในโครงการสำคัญของครอบครัวโรงแรมนี้ไม่ได้มีแค่ห้องพักหรู สปา และห้องจัดเลี้ยงเท่านั้น เบื้องหลังยังมีธุรกิจพิเศษสีเทาที่ถูกวางแผนไว้อย่างแนบเนียนนั่นคือ คาสิโนลับ ที่เขาตั้งใจเปิดควบคู่กันไปในพื้นที่เดียวกันทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเพทายอย่างรอบคอบ ตั้งแต่การติดต่อหน่วยงาน การจ่ายค่าดำเนินการ ไปจนถึงส่วนใต้โต๊ะที่จำเป็นต่อการเปิดทา
Ep.2 ถ่วงเวลาใกล้ชิดหลังจากรอเพียงไม่นาน ผลไม้ทุกอย่างก็ถูกเก็บใส่ถุงอย่างเรียบร้อย ทั้งเงาะ มังคุด ลองกอง และกล้วยน้ำว้าเต็มลัง ก่อนจะเตรียมนำไปแจกให้คนงานก่อสร้างตามที่เพทายตั้งใจไว้ ความจริงเขาก็ไม่ได้เป็นคนมีน้ำใจขนาดนั้น เพื่อแต่ใช้ทุกอย่างเป็นข้ออ้าง อยากถ่วงเวลาเพื่อใกล้ชิดอัญชันให้นานขึ้นก่อนที่นำผลไม้ไปแจกจ่ายคนงานก่อสร้าง อัญชันได้ขออนุญาตพ่อของตัวเอง ซึ่งท่านก็อนุญาตแต่มีข้อเสนอแนะ อยากให้ใช้รถของที่บ้านน่าจะเหมาะกว่า รถสปอร์ตคันหรูแบบนั้นไม่เหมาะที่ขนผลไม้ใส่รถไปเยอะๆ และดูแล้วว่าพื้นที่ก็คงไม่พอให้ใส่ผลทั้งหมดนั่นไปได้รถกระบะยกสูงสี่ประตู อัญชันเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนขับอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางมั่นใจและคุ้นชินกับรถคันใหญ่ เพทายแอบทึ่งในความแมนๆ แก่นๆ ที่ดูขัดกับใบหน้าสวยหวานเป็นอย่างมาก ยิ่งรู้จัก ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งน่าค้นหา อยากจับถอดเสื้อผ้าแล้วค้นทุกซอกทุกมุม“ให้ฉันขับไหม” เพทายถามขึ้นเสียงเรียบ เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยให้เพศตรงข้ามเป็นฝ่ายขับรถให้นั่งเลยสักครั้ง“ไม่เป็นไรค่ะ แค่บอกทางอัญก็พอ” เธอตอบพลางคาดเข็มขัดนิรภัย“หึ แต่เธอเป็นคนพื้นที่นะ”“แคมป์คนงานก่อสร้าง
Ep.1 สบตาเพียงเสี้ยววิจังหวัดจันทบุรีบนถนนสายเล็กที่สองข้างทางเต็มไปด้วยสวนผลไม้และกลิ่นหอมของดินหลังฝนตก รถหรูคันหนึ่งแล่นผ่านบ้านไม้หลังไม่ใหญ่แต่ดูอบอุ่น เป็นบ้านที่หน้ารั้ววางผลไม้สดหลากชนิด ทั้งเงาะ มังคุด ทุเรียน เรียงรายอยู่ในตะกร้าสานอย่างเป็นระเบียบเมื่อมองลึกเข้าไปด้านใน จะเห็นอีกมุมหนึ่งที่ร่มรื่นด้วยต้นไม้เล็กใหญ่เรียงรายอยู่ในกระถาง ด้านหลังมีแปลงเพาะพันธุ์ไม้ บอกได้ทันทีว่าครอบครัวนี้คงทำสวนและขายต้นไม้เป็นอาชีพขณะที่รถหรูแล่นผ่าน เขาเพียงเผลอมองออกไปข้างทางแค่เสี้ยววินาทีแต่กลับสะดุดเข้ากับรอยยิ้มของหญิงสาวหน้าหวานคนหนึ่ง เธอกำลังยื่นถุงผลไม้ให้กลุ่มหนุ่มๆ ที่ดูยังไงก็รู้ว่ามาอุดหนุนเพราะคนขายน่ารัก ช่วงปิดเทอมผลไม้จะขายดีกว่าปกติมาก เพราะอัญชันจะกลับมาช่วยพ่อของตัวเองขายผลไม้เพียงสบตาแวบเดียว เขากลับรู้สึกเหมือนหัวใจสะดุดเบาๆ คนอะไรยิ้มง่าย แววตาอ่อนโยนจนแทบละลายและแทนที่จะขับผ่านไปเหมือนทุกครั้ง เขากลับเผลอเหยียบเบรกแรงจนล้อรถลากไปกับพื้น เสียงดังพอให้คนแถวนั้นหันมามองด้วยความตกใจ คิดว่าคงเกิดอุบัติเหตุแน่ๆแต่เปล่าเลย ไม่มีอุบัติเหตุใดๆ มีเพียงชายหนุ่มในรถหรูคั







