Ep.9 ข้อเสนอ

Ep.9 ข้อเสนอ

เพทาย

เพทายนั่งอยู่ในห้องทำงานมืดๆ ภายใต้ความนิ่งนั้นแต่สมองของเขามันไม่ได้นิ่งเลยสักนิด มือหนาควงแก้วเหล้า มุมปากยกยิ้มร้าย เขาพึมพำออกมาเบาๆ แต่น้ำเสียงกลับดูเยือกเย็น

“ผู้หญิงใจร่านอย่างเธอ ต้องเจอคนอย่างฉัน”

“ฉันไม่เคยปล่อยให้ใครหน้าไหนก็ตามที่มาทำร้ายฉัน ใช้ชีวิตอยู่อย่างเสวยสุขได้”

“หึ ออกไปจากชีวิตฉันง่ายๆ มันคงง่ายเกินไปมั้งอัญชัน”

เพทายยิ้มร้าย แววตาเคียดแค้น ในสมองของเขาตอนนี้มันสั่งการให้วางแผนเอาคืนเท่านั้น คนที่กล้าหยามเขาขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องชดใช้ 

เขาไม่ใช่คนดีอะไร ที่อัญชันเห็นก่อนหน้านั้นมันคือมุมอ่อนโยนที่เขาแสดงให้เธอเห็น เขาไม่ได้ฝืนใจทำและมันก็ไม่ใช่การแสดง แต่เพราะความรัก เขาจึงแสดงออกแบบนั้น

แต่ในเมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างมันกลับตาลปัตร เธอดึงนิสัยเนื้อแท้ของเขาออกมา จากที่เขาไม่เคยคิดใช้มันกับเธอ ดูเหมือนว่าตอนนี้อัญชันคงต้องได้ลิ้มลอง

เพทายคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูส่งข้อความเรียกลูกน้องคนสนิทเข้ามาหา โดยปกติแล้วเวลาแบบนี้ ถ้าเขาไม่ได้ออกไปข้างนอก เขาจะไม่เรียกใช้งาน แต่ตอนนี้… ด้วยความใจร้ายของเพทายเขาเองก็ไม่อยากรอ

“ทำตามที่กูบอก”

“นายครับ แต่นั่นมัน…”

“กูสั่ง พวกมึงก็แค่ทำตาม”

“ครับนาย ผมขอโทษที่ละลาบละล้วงครับ”

เช้าวันถัดมา

สวนธาราพฤกษ์

ธารานั่งเหงื่อตกตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้า ดวงตาแดงก่ำเพราะไม่ได้หลับแม้แต่นาทีเดียว ใจยังสั่นไม่หยุดจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

เมื่อคืน… ไฟไหม้สวนผลไม้แบบไม่ทันตั้งตัว ไม่มีลางบอก ไม่มีสัญญาณเตือน มีเพียงแสงไฟสว่างวาบและควันหนาทึบที่พุ่งขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว พอรู้ตัว ธาราก็รีบวิ่งไปยังส่วนที่เกิดเหตุ คนงานที่เฝ้าสวนบางคนช่วยกันตักน้ำ บางคนโทรเรียกดับเพลิง แต่เพราะสวนมีพื้นที่กว้างและลมพัดแรงกลางดึก ไฟจึงลุกลามเร็วมาก กว่าจะรถดับเพลิงมาถึง เปลวไฟก็แผ่ไปหลายแถวของสวนแล้ว

เสียหายมากเพราะนี่คือรายได้หลักของครอบครัว

ต้นทุเรียนเกือบร้อยต้นไหม้ทั้งแถบ แปลงมังคุดและลองกองเสียหายทั้งหมด ระบบน้ำและสายไฟถูกเผาไหม้ ต้นกล้านับร้อยต้นที่ธาราเพาะไว้ขายหายไปในชั่วข้ามคืน ความเสียหายครั้งนี้ต้องใช้เงินและเวลาไม่น้อย รวมๆ แล้วอาจสูงถึงเกือบล้าน

ในระหว่างที่นั่งคิดทบทวนถึงมูลค่าความเสียหาย จู่ๆ ก็มีเสียงของคนคุ้นเคยที่ไม่ได้เจอหน้าสักพักใหญ่ๆ ทักทายขึ้น

“คุณพ่อครับ” และใช่ เป็นของเพทายคนเดิมแต่นิสัยที่เปลี่ยนไป เขารู้ข่าวเมื่อเช้าจึงรีบขับรถมาหา ก่อนหน้านั้นธาราให้เพทายเรียกเขาพ่อให้เหมือนกับที่อัญชันเรียก เพื่อให้สนิทใจมากขึ้น

“เพทาย” ธาราเรียกชื่อแฟนของลูกสาวอย่างแผ่วเบา เขาไม่คาดคิดเหมือนหันว่าเพทายจะมาหา สายตาของท่านมองเลยไปยังด้านหลังของเพทาย กลัวว่าอัญชันจะมาด้วย ท่านไม่อยากให้ลูกสาวรับรู้เรื่องนี้

“แล้วยัยอัญไม่ได้มาด้วยใช่ไหม”

“...” เพทายขมวดคิ้วอย่างสงสัย พลางตั้งคำถามในใจว่าท่านไม่รู้งั้นเหรอว่าลูกสาวของตัวเองทำชั่วอะไรเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้แสดงพิรุธอะไรออกไป

“ผมมาคนเดียวครับ”

“ดีแล้ว พ่อไม่อยากให้อัญรู้เรื่องนี้” ธาราพยักหน้าโล่งใจทันที

“ผมรู้ข่าว ก็เลยรีบมาดู” ความหมายที่ดูเหมือนจะเป็นห่วง แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับมีความสะใจซ่อนอยู่เอาไว้มากโข และนี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

“อย่าบอกยัยอัญนะ”

“ครับ เรื่องนี้ผมจะสั่งปิดข่าวให้ แล้วคุณพ่อจะทำอย่างไรต่อ”

“มูลค่าความเสียหายเยอะพอสมควร อาจจะต้องใช้เงินเยอะในการฟื้นฟู พ่ออาจต้องประกาศขายที่ดินต่างจังหวัดที่เคยซื้อเก็บไว้”

“ให้ผมช่วยสิครับ”

“ไม่ต้องลูกไม่ต้อง พ่อเกรงใจ”

“ที่ดินต่างจังหวัด ถ้าไม่ได้อยู่ในเมือง คงขายไม่ได้ราคาหรอกครับ”

“...” ธาราชะงักเพราะมันคือความจริง

“หากคุณพ่อไม่อยากลำบากใจก็เอาที่ดินมาค้ำ แล้วเอาเงินผมไปฟื้นฟูความเสียหายที่เกิดขึ้นก่อน”

“...”

“ไว้ใจผมได้ครับ โฉนดที่ดินส่วนนั้นผมจะเก็บไว้ให้ เมื่อคุณพ่อพร้อมค่อยมาไถ่คืน”

“เอาอย่างนั้นก็ได้เพทาย พ่อขอบใจมากนะ พ่อเองก็มีทางเลือกไม่มาก แล้วพ่อจะรีบหาเงินมาใช้คืน”

“หักลบกับอัญชันก็ได้ครับ” เพทายหมายถึงเงินส่วนนั้นให้หักลบกับอัญชัน เพราะต่อไปนี้อัญชันต้องชดใช้ให้เขา แต่ไม่ได้ชดใช้ด้วยเงิน

“ว่ายังไงนะ” ธาราขมวดคิ้วทันที

“ผมหมายถึง…” แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดต่อ

“ลุงธารา มาดูทางนี้หน่อย” เสียงของคนงานเอ่ยทักขึ้น ทำให้ทั้งสองคนละความสนใจ จนกระทั่งเพทายกลับมายังบ้านของตัวเอง กลับมาพร้อมโฉนดที่ดิน ส่วนเงินก้อนนั้น เขาจัดการเซ็นต์เช็คให้จำนวนห้าล้านบาท ทั้งที่ความจริงแล้วธาราต้องการแค่หนึ่งล้านเท่านั้น แต่เขากลับยัดเยียดเงินก้อนโตเอาไว้ให้

มหาวิทยาลัย ACH

วันเปิดเทอมวันแรกคึกคักกว่าวันไหนๆ นักศึกษาต่างทยอยเดินเข้าออกอาคารเรียนไม่ขาดสาย บ้างก็ถือมือถือถ่ายรูปลงสตอรี่ บ้างก็มากับกลุ่มเพื่อนพร้อมเสียงหัวเราะดังไปทั่วบริเวณ

ต่างจากอัญชันที่ยังคงแบกความเสียใจเอาไว้จนหนักอึ้ง แสดงออกทางสีหน้าและแววตาจนเห็นได้ชัด

“เอางี้ไหมยัยอัญ คืนนี้ไปผับกัน” ขวัญที่เอ่ยชวนอัญชันเพื่ออยากให้เพื่อนได้เปิดหูเปิดตา

“เมาย้อมใจอยู่ที่ห้องมันไม่สนุกหรอกแก มันต้องปลดปล่อย” ปรางเอ่ยสมทบอีกคนเพราะเห็นด้วยกับเรื่องนี้

“จะดีเหรอ”

“ดี / ดี” เพื่อนสาวทั้งสองคนตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน

“งั้นก็ไป”

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเลิกเรียน ทำให้การจราจรหน้ามหาวิทยาลัยค่อนข้างติดขัด สามสาวแยกย้ายกันกลับคอนโดของตัวเอง เพื่อรอเตรียมตัวออกไปผ่อนคลายยามค่ำคืน

คอนโด XXX

ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า แม้เรื่องราวเสียใจนั้นจะผ่านมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่พอเมื่อต้องอยู่คนเดียว ความเสียใจมันก็ถาโถมเข้าใส่ ชาตินี้ทั้งชาติก็อย่าได้เจอกันอีกเลย ฉันรู้จักและรักเขาเพียงไม่นาน แต่ความเสียใจและความผิดหวังที่เขาสร้างมันไว้ให้ฉันมันฝังใจ ฉันไม่รู้ว่าต้องใช้ระยะเวลานานแค่ไหนถึงจะลืมความเจ็บปวดนี้ได้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ฉันจะเกลียดเขา เกลียดให้ลึกสุดใจ

ได้เวลาออกเดินทาง แต่ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ตาขวามันกระตุกแปลกๆ ฉันก็มักจะชอบทำตามเพื่อนสองคน ถ้าตากระพริบข้างขวาความหมายคือ ขวาร้าย ซ้ายดี

เอาแล้วไง… 

ฉันรีบทำท่าทางหยิบหนังตาฝั่งขวาทิ้งลงพื้นสามครั้ง จากนั้นก็หยิบหนังตาจากฝั่งขวามาไว้ฝั่งซ้ายอีกสามครั้ง เพื่อนบอกว่าถ้าทำแบบนั้นคือ เรื่องร้ายจะกลายเป็นดี โอเคครบสูตรฉบับเพื่อนสาวของฉัน หวังว่าคงจะไม่มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นนะ 

เมื่อสบายใจ ฉันก็เดินออกจากห้องไปยังลานจอดรถทันที

ผับ XXX

เพื่อนสองคนมาถึงก่อนจึงนั่งรอด้านในผับ ขวัญและปรางจะมาเที่ยวบ่อยกว่าอัญชัน อัญชันเองก็มาบ้างเป็นบางครั้งบางคราว

“ยัยอัญ แกนี่เดินหน้าหวานมาแต่ไกลเลย”

“แล้วดูชุดที่นางใส่ดิยัยปราง แม้จะเซ็กซี่โชว์เนินนมแต่ก็ยังคงความชมพูหวานแหววมาก”

“ไม่ต้องมาแซวเลยนะ ใครจะไปเซ็กซี่เท่าพวกเธอสองคน”

“ก็ดีแล้วนี่ที่เราคนละสไตล์กัน ผู้ชายจะได้เลือกจีบไม่ยาก คิกคิก”

“ฉันไม่เอาด้วยนะ อยากพักใจ”

“เรียนปีสี่แล้วนะยัยอัญ เสียซิงได้แล้ว”

“ยัยขวัญ หยุด”

“ฮ่าๆ ก็แกมันน่าแกล้งจริงยัยอัญชันน้อย”

“มาดื่มๆ ดื่มให้ลืมบักปอบนั่น”

“ชน~ สาวโสดแบบเรา ว่าแล้วก็โสดตลอดไป”

✨✨✨