Ep.2 ถ่วงเวลาใกล้ชิด

Ep.2 ถ่วงเวลาใกล้ชิด

หลังจากรอเพียงไม่นาน ผลไม้ทุกอย่างก็ถูกเก็บใส่ถุงอย่างเรียบร้อย ทั้งเงาะ มังคุด ลองกอง และกล้วยน้ำว้าเต็มลัง ก่อนจะเตรียมนำไปแจกให้คนงานก่อสร้างตามที่เพทายตั้งใจไว้ ความจริงเขาก็ไม่ได้เป็นคนมีน้ำใจขนาดนั้น เพื่อแต่ใช้ทุกอย่างเป็นข้ออ้าง อยากถ่วงเวลาเพื่อใกล้ชิดอัญชันให้นานขึ้น

ก่อนที่นำผลไม้ไปแจกจ่ายคนงานก่อสร้าง อัญชันได้ขออนุญาตพ่อของตัวเอง ซึ่งท่านก็อนุญาตแต่มีข้อเสนอแนะ อยากให้ใช้รถของที่บ้านน่าจะเหมาะกว่า รถสปอร์ตคันหรูแบบนั้นไม่เหมาะที่ขนผลไม้ใส่รถไปเยอะๆ และดูแล้วว่าพื้นที่ก็คงไม่พอให้ใส่ผลทั้งหมดนั่นไปได้

รถกระบะยกสูงสี่ประตู อัญชันเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนขับอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางมั่นใจและคุ้นชินกับรถคันใหญ่ เพทายแอบทึ่งในความแมนๆ แก่นๆ ที่ดูขัดกับใบหน้าสวยหวานเป็นอย่างมาก ยิ่งรู้จัก ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งน่าค้นหา อยากจับถอดเสื้อผ้าแล้วค้นทุกซอกทุกมุม

“ให้ฉันขับไหม” เพทายถามขึ้นเสียงเรียบ เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยให้เพศตรงข้ามเป็นฝ่ายขับรถให้นั่งเลยสักครั้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่บอกทางอัญก็พอ” เธอตอบพลางคาดเข็มขัดนิรภัย

“หึ แต่เธอเป็นคนพื้นที่นะ”

“แคมป์คนงานก่อสร้างมีหลายที่มากเลยค่ะ อัญก็ไม่ทราบว่าพี่เพทายจะเอาไปแจกที่พื้นที่ไหน” อัญชันเรียกพี่เทพายติดปากอย่างลืมตัว ซึ่งคนที่ฟังอยู่ก็ยิ่งชอบใจ

ตั้งแต่นั่งในรถมาด้วยกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างบางด้านข้างทำให้เขาแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่บ่อยครั้ง ตัวเล็ก ตัวหอม น่ากอด ในหัวสมองของเพทายคิดอยู่แค่นี้จริงๆ หมกมุ่น!

“ยังเรียนอยู่ไหม”

“เรียนปี 4 ค่ะ” อัญชันตอบเรียบๆ สายตายังมองไปข้างหน้า มือจับพวงมาลัยแน่นเหมือนตั้งใจขับเต็มที่

“อืม”

“พี่เพทายดูไม่ใช่เป็นคนในพื้นที่นะคะ” อัญชันเหลือบมองเขานิดหนึ่ง ก่อนพูดขึ้นอย่างสุภาพ

“มาธุระแถวนี้”

“ค่ะ”

“ต่อไปก็คงจะมาบ่อยขึ้น”

“ค่ะ” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วตอบตามมารยาท

“พูดคำอื่นไม่เป็นหรือไง” เพทายปรายตามองเธอ แววตาเรียบนิ่งแต่มีแววขี้เล่นแฝงอยู่

“อัญตอบรับตามปกติ งั้นพี่เพทายจะให้อัญพูดอะไรเหรอคะ” 

“เล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟัง”

“ปกติอัญไม่เล่าเรื่องตัวเองให้ใครฟังหรอกนะคะ และครั้งนี้ก็ไม่เล่าเหมือนกัน ไม่เคยมีลูกค้าคนไหนถามเรื่องส่วนตัวกันหรอกค่ะ” หญิงสาวหันมามองหน้าเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ

“หึ ใช้ได้”

“...”

ฉันเหลือบมองพี่เพทายอีกครั้ง คำพูดของเขาก่อนหน้านี้ ฉันไม่แน่ใจว่ามันคือคำชมหรือเป็นแค่คำพูดเล่นๆ ของคนพูดน้อยกันแน่

ปกติฉันไม่ค่อยไว้ใจคนง่าย โดยเฉพาะผู้ชายที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่กับพี่เพทาย... มันไม่เหมือนใครเลย เขาอาจจะดูดุ หน้านิ่งจนดูเข้าถึงยาก แต่ลึกๆ กลับมีอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย และอยากคุยด้วยโดยไม่รู้ตัว

ฉันมองเขาอีกครั้ง คนอะไรจะดูดีขนาดนี้ ทั้งใบหน้าคมเข้ม ท่าทีสุขุม บางครั้งที่ดูดุเพราะพี่เขาหน้านิ่งมาก แต่ลึกๆ ดูเป็นคนอบอุ่นใจดีนะ

พอนึกถึงตอนที่เขาเหมาผลไม้แทบหมดสวนเพื่อเอาไปแจกคนงานก่อสร้าง ฉันก็อดยิ้มไม่ได้ ใครจะคิดว่าผู้ชายขับรถสปอร์ตหรูแบบนั้น จะมีน้ำใจมากขนาดนี้ด้วย เพราะความจริงเขาสามารถมองข้ามเรื่องพวกนี้ไปได้นะ ไม่ผิดและไม่แปลกอะไรเลย

แคมป์คนงาน

แคมป์คนงานก่อสร้างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและกลิ่นฝุ่นจากการทำงาน ทั้งคนงานต่างมาต่อแถวรับผลไม้จากรถกระบะของสวนธาราพฤกษ์อย่างเป็นระเบียบ อัญชันยิ้มต้อนรับทุกคนด้วยความอ่อนโยน แจกจ่ายผลไม้ใส่ถุงให้ทีละคนอย่างใจดี

เพทายยืนอยู่ข้างๆ มองภาพนั้นเงียบๆ เขาแทบไม่พูดอะไรเลย แต่ทุกการเคลื่อนไหวของสายตาแสดงชัดว่าเขาคอยระวังไม่ให้ใครเข้ามาใกล้อัญชันมากเกินไป

จนกระทั่งถึงคิวของกลุ่มวัยรุ่นชายกลุ่มหนึ่งที่มีตาแต่หามีแววไม่ พวกเขาดูมึนเมาและเต็มไปด้วยความกร่าง พวกนั้นไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มหน้าคมที่ยืนอยู่ข้างอัญชันนั้นอันตรายแค่ไหน

“ผลไม้กับน้องอัญชันอะไรจะหวานกว่ากันครับ” อัญชันยิ้มเกร็งๆ พยายามทำเป็นไม่ถือสา เพราะเธอชินกับคำพูดลักษณะนี้อยู่บ้าง 

อัญชันเป็นคนที่ใครหลายคนรู้จักเธอ ยิ่งโดยเฉพาะกับกลุ่มวัยรุ่น เธอมักจะถูกหมายปองอยู่เสมอ อัญชันเป็นลูกสาวคนเดียวของสวนธาราพฤกษ์น้อยนักที่จะมีใครไม่รู้จักเธอ อัญชันมีใบหน้าสวยหวานจนใจละลายที่ใครเห็นก็จดจำความสวยนั้นขึ้นใจ

แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบอะไรกลับไป เสียงทุ้มเรียบนิ่งก็ดังขึ้นจากข้างตัว

“ตีนกูน่าจะหวานกว่าผลไม้”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงทันที กลุ่มวัยรุ่นถึงกับนิ่งค้างไปชั่ววินาที แต่หนึ่งคนในนั้นยังพยายามพูดกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มกวนๆ

“ว้าว วันนี้น้องอัญมีผัวมาคุมด้วยเหรอครับ” 

แกร๊ก! เสียงโลหะเย็นดังขึ้น มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวของตัวเองแล้วหยิบปืนพกสั้นสีดำขลับออกมา ปืนที่ดูน่ากลัวพอๆ กับบุคลิกของเขา

“เฮ้ย” เสียงอุทานดังจากกลุ่มวัยรุ่น ทุกคนชะงักถอยหลังทันที

ไม่ใช่แค่กลุ่มวัยรุ่นที่ตกใจ อัญชันเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

“ปะ ปืน”

“จะแดกปืนหรือแดกผลไม้ มึงเลือกเอา”

“ขอโทษครับๆ ผะ ผมไม่เอาอะไรทั้งนั้น อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ” หนึ่งในนั้นรีบยกมือไหว้ลนลานถอยหลังจนแทบจะล้ม เพทายยังคงยืนนิ่ง สายตาเย็นชาไม่เปลี่ยน

“ไปให้พ้น”

“ครับๆ” เสียงตอบรับสั่นๆ ดังตามหลัง ก่อนที่คนกลุ่มนั้นจะสลายตัวไป

“พี่เพทายอย่าค่ะ” อัญชันหันมาหาเขา ใบหน้ายังซีดเล็กน้อย

“...” เพทายไม่พูดอะไร เขาเพียงพ่นลมหายใจออกแรงๆ เหมือนพยายามข่มความหงุดหงิดในใจ

.

.

ร้านอาหาร

เพทายคิดแผนถ่วงเวลาได้อีกหนึ่งเรื่อง นั่นก็คือให้อัญชันพาเขาไปทานข้าว เพราะเขาอ้างว่าต่อไปคงมาคุยงานที่นี่บ่อยขึ้น จึงอยากรู้ข้อมูลในพื้นที่บ้าง ทั้งที่ความจริงเขาไม่เคยอยากรู้อะไรทั้งนั้น ที่ผ่านมาคุยงานเสร็จก็กลับบ้านหลังใหญ่ทันที

“พี่เพทายทานอะไรแบบนี้ได้ไหมคะ”

“ฉันก็คน”

“รู้ค่ะ แต่อยากรู้ว่าเป็นคนเรื่องมากหรือเปล่า เลือกทานไหม”

“ฉันเรื่องมาก แล้วเลือกทานอย่างที่บอก แต่ถ้าได้ชอบทานอะไรเป็นพิเศษ ฉันก็คงจะทานซ้ำๆ ทั้งคืน”

“ห๊ะ ยังไงนะคะ”

“เมื่อกี้หลอกด่าฉันสินะ”

“เปล่านะคะ งั้นอัญสั่งให้เลยดีกว่า ว่าแต่พี่แพ้อาหารทะเลไหม”

“ไม่”

“ดีเลยค่ะ”

ร้านอาหารข้างทางที่ดูไม่ใหม่เอาเสียเลย แต่อาหารของร้านนั้นมีแต่เมนูเด็ดๆ ทั้งนั้น ราคาก็ไม่แพง อัญชันชอบมาทานอาหารที่นี่มาก แต่เดี๋ยวอีกสักพักก็เปิดเทอม คงไม่ได้มาทานอีกนาน

“เอ่อ อัญขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“ว่ามาสิ”

“ทำไมพี่เพทายพกปืนด้วยคะ”

“ไว้ป้องกันตัว”

“พี่ทำงานเก็บดอกเบี้ยเงินกู้รายวันหรือไง พกปืนมันอันตรายนะ”

“หึ เข้าใจเปรียบเทียบนะ”

“งั้นพี่เพทายเรียนจบแล้วสินะ”

“เรียนปี 2”

“เป็นรุ่นน้องอัญเหรอ แต่หน้านี่ไม่ได้เลยนะคะ”

“เดี๋ยวจะโดน”

… “เรียน ป.โท ปี2”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง” ฉันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามประโยคถัดไป

… “คงไม่ได้เรียนในจังหวัดนี้หรอกใช่ไหม เพราะอัญเองยังต้องไปเรียนที่ กทม. เลยค่ะ”

“เรียนที่ กทม?”

“ค่ะ ช่วงนี้ช่วงปิดเทอม อัญก็เลยกลับบ้านมาช่วยงานคุณพ่อ”

“...”

“อะไรคะ”

“โทรศัพท์… แอดไลน์ แล้วส่งเบอร์ของเธอมาในนั้น”

“หือ”

“ฉันก็อยู่ กทม. ถ้าเธอมีอะไรให้ฉันช่วยก็แค่บอกฉัน”

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ”

“ที่ไม่ให้ เพราะคิดว่าฉันเนียนขอเบอร์เธอสินะ”

“ไม่ใช่นะคะ แต่อัญคิดว่ายังไงเราก็คงไม่ได้เจอกันอีก”

“...”

“ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ ค่ะ”

✨✨✨