เพราะมันเป็น ... งาน ? 16

               พื้นที่มากมายในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ล้วนเหมาะกับการทำโรงไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ทั้งนั้น แต่การเลือกพื้นที่รับแสงก็ยังต้องอาศัยปัจจัยแวดล้อมมากมายที่ส่งผลโดยตรงต่อกำลังไฟฟ้าที่จะผลิตได้ และปัจจัยเหล่านั้นก็สร้างเงื่อนไขให้กับผู้รับผิดชอบต้องขบคิดหลังได้สัมปทานนี้มาไว้ในมือ

               กะรัตไม่ได้เลือกพื้นที่การจัดวางโซล่าฟาร์มในจุดที่มี ‘ระดับความเข้มแสง’ สูงที่สุดเพื่อให้ได้กระแสไฟฟ้าสูงสุดเช่นที่หลายบริษัทเลือกทำ แต่เธอเลือกพื้นที่ที่มี ‘อุณหภูมิคงที่’ ที่สุดแทน เพื่อควบคุมปริมาณกระแสไฟฟ้าที่ได้รับให้เกิดความเสถียรสูงสุด

แรงดันไฟจะลดลง เมื่ออุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้น

ต่อให้ได้กระแสไฟฟ้าในปริมาณมากแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีแรงดันไฟที่ใช้เพื่อส่งไฟฟ้าเข้าสู่ระบบ ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย และดูเหมือนหญิงสาวจะเข้าใจถึงจุดอ่อนที่มักถูกมองข้ามไปได้อย่างง่ายดาย คิดได้เท่านั้นเพทายก็ยกยิ้มขึ้นในทันที เมื่อเห็นร่างระหงในชุดทะมัดทะแมงกับหมวกแก๊ปใบเล็กบนกระหม่อมบางได้รูปเปิดประตูออกมาจากบ้านตู้ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกัน

กลายเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงกันไปซะแล้ว

“ไม่ทักทายเพื่อนบ้านหน่อยเหรอคุณ?” เสียงทุ้มเอ่ยทัก ทำให้คนที่กำลังสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดรับเช้าวันใหม่แทบสำลักออกซิเจนในทันที

“ใครเพื่อนคุณ เพ้อเจ้อ!” เธอว่า นึกค่อนในใจที่คำพูดแต่ละประโยคของคนตรงหน้า ช่างชวนให้เธอรู้สึกขนลุกได้ทุกครั้งไป 

“ปากจัดจริง พูดแบบนี้ผมเสียกำลังใจนะคุณ” เพทายหัวเราะไปกับท่าทีขุ่นขวางของเพื่อนบ้านคนใหม่ ก่อนจะผิวปากแล้วเดินมายืนเคียงข้างเธอไป

เมื่อได้ฟังคำตัดพ้อไร้ความจริงใจ จากใบหน้าหล่อคมคายที่ชอบแจกจ่ายรอยยิ้มให้ตัวเองไม่หยุดหย่อน กะรัตก็ทำได้แค่ถอนใจพลางบ่นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายขณะเดินเคียงคู่กันไปตามทางลาดของเนินเขา “อาการหนักละ ว่างๆไปหาหมอบ้างก็ดีนะคุณ”

               บ้านตู้ของโพรเจกต์ซันและโพรเจกต์โซล่า ถูกตั้งขึ้นบนเนินที่อยู่ติดชายขอบของบริเวณพื้นที่ด้านในที่มีพื้นที่ด้านหลังใกล้ชิดกับแนวภูเขา เพราะอยู่เหนือลมและสามารถมองเห็นภาพรวมโดยกว้างของพื้นที่ทั้งหมดได้ดี เสียแต่ไม่สามารถนำรถยนต์เข้ามาได้ ต้องเดินเท้าเข้ามากเกือบหนึ่งกิโลเมตรซึ่งใช้เวลาสิบห้านาทีโดยประมาณ

               สายลมยามเช้าพัดผ่านคนทั้งคู่ยามเดินเคียงกันทำให้บรรยากาศรอบกายแลดูสงบเงียบ อาจเพราะยังไม่เริ่มการปรับพื้นที่อย่างเป็นทางการในอีกสองสามวันข้างหน้า จึงไม่มีเสียงดังรบกวนชวนรำคาญหู

“ถ้าว่างเมื่อไรคุณก็ไปมาหมอเป็นเพื่อนผมทีนะ จะได้มีกำลังใจ” เพทายว่ายิ้มๆ พลางขยับหมวกแก๊ปที่ตนเองสวมให้เข้าที่แล้วเอ่ยต่อ “หิ้วน้ำมากินด้วยเหรอคุณ? อนามัยจ๋าเชียวน๊า”

“ชารางจืดค่ะ ผสมจางๆไว้จิบเล่นแก้เครียด” คนถูกถามชูกระติกน้ำสีฟ้าอ่อนขึ้นอวด ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นใบหน้าคมของคนข้างกายทำท่าเหมือนถูกบังคับให้กินยาขม

“ผมว่ารสชาติมันชวนเครียดมากกว่า” คนเคยลิ้มลองรสจืดปนเฝื่อนของสมุนไพรล้างพิษร้องบอก

“วิธีบำบัดความเครียดของแต่ละคนมันก็ต่างกันไปไหมคุณ” เธอแย้ง ก่อนหยุดยืนที่ทางแยกระหว่างพื้นที่สองโพรเจกต์ที่มีเส้นแบ่งชัดเจน

“แล้วแต่คุณเลย เพราะผมก็มีวิธีบำบัดในแบบของผมเหมือนกันละ” คนหยุดยืนอยู่ข้างกันโอ้อวดขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนดวงตาสีถ่านจะวาววับและฉายประกายบางอย่างเมื่อโน้มใบหน้าคมลงมากระซิบถามคนข้างกาย “สนใจไปลองบำบัดด้วยกันไหมคุณ? รับประกันผลร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วยนะ”

               คนถูกโน้มมาหาจนใกล้ดึงหน้าออกห่างตามสัญชาตญาณ แต่กระนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นสูงคล้ายเป็นคำถามด้วยความสงสัยแกมอยากรู้ว่าคนตรงหน้าจะเอ่ยอะไรออกมาอีก ก่อนตัดสินใจขยับเข้าใกล้เมื่อนิ้วเรียวสวยของเพทายกระดิกเรียก และทำท่าราวกับเรื่องที่คุยกันนั้นเป็นความลับเสียเต็มประดา 

“ ‘ sex ’ ไงคุณ สนใจเมื่อไรบอกได้นะ” คำตอบที่ได้รับทำให้กะรัตรู้สึกเหมือนระบบการตอบโต้พังทลายในเสี้ยววินาที ก่อนเสียงหัวเราะในลำคอของคนตรงหน้าจะทำให้สติที่ขาดหายไปหวนคืนอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นอย่างชัดเจน กว่าจะทันรู้ตัวคนข้างกันก็ถอยห่างไปหลายก้าว พร้อมกับคำพูดกลั้วรอยยิ้มที่ชวนให้ความดันเลือดของคนฟังดีดตัวขึ้นสูงกว่าเดิม “หน้าแดงด้วย! ลามกเหมือนกันนะเรา”

เร็วเท่าความคิด วิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่กับเอวบางถูกขว้างใส่คนพูดในทันที!

               เพทายหัวเราะชอบใจที่เห็นคนตรงหน้าเสียจริต มือหนารับสิ่งเทียมเสมือนอาวุธในคราบวิทยุไว้ได้ทันก่อนที่ตัวเองจะต้องบาดเจ็บ กดปรับคลื่นสองสามครั้งแล้วโยนกลับคืนให้คนที่กำลังโกรธปนเขินจนตัวแดงในวินาทีถัดมา

“คลื่นยี่สิบเจ็ดกับสามสิบแปดนะคุณ กลับตอนไหน ‘วอ’ บอกผมด้วย”

“ไม่!” เมื่อตอบโต้ไม่ได้อย่างใจคิด จึงได้แค่ตวาดกลับเสียงขุ่น

“ดื้อ! ถ้าไม่ ‘วอ’ บอก...รับรองคุณโดนทำโทษแน่ๆ เข้าใจตรงกันนะ” ว่าจบเพทายก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้คนโดนคาดโทษมองตามตาเขียวปัด แต่เมื่อเสียงวิทยุสื่อสารเกี่ยวกับงานดังขึ้น คนขุ่นเคืองก็โยนอารมณ์หลากหลายที่เกิดขึ้นทิ้งแล้วหมุนตัวกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง