ตำแหน่งที่หวนคืน 15

การออกภาคสนามกับพื้นที่อับสัญญาณถือเป็นของคู่กัน เพราะแม้ในเขตตัวเมืองทั่วประเทศจะสามารถเข้าถึงสัญญาณได้เป็นปกติแล้ว แต่สำหรับพื้นที่กว้างติดเนินเขาห่างไกลผู้คนที่ติดตั้งแผงโซล่าเซลล์เพื่อรับแสงอาทิตย์เช่นนี้...ไม่ค่อยมีสัญญาณมือถือก็ถือว่าปกติ

               ร่างระหงหอบหิ้วกระเป๋าเป้ใบโตเดินเรียบถนนเส้นเล็กที่ตัดผ่านสนามหญ้าขนาดกว้างสุดสายตาไปอย่างรวดเร็ว เพียงสิบห้านาทีตู้คอนเทนเนอร์นับสิบหลังที่เห็นอยู่ไกลลิบก็ปรากฏแก่สายตา กะรัตเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อจำนวนตู้คอนเทนเนอร์เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากความเข้าใจ คนที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเส้นแบ่งของคอนสี..ชมพูตุ่นๆ? กับคอนสีเขียวแก่...คาดว่าน่าจะเป็นของบริษัทอื่น?

บ้านตู้ของ ‘ญาดาพัชร์’ สินะ..

               หญิงสาวจำได้ว่าสัมปทานโรงไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดส่วนและหนึ่งในนั้นคือ ‘ญาดาพัชร์’ บริษัทในเครือของที่ไหนสักแห่ง ไม่คิดว่าจะเลือกตั้งโซล่าฟาร์มใกล้กันขนาดนี้? หญิงสาวมองตราบริษัทที่ติดอยู่บนตู้คอนเทนเนอร์สีเขียวแก่ด้านซ้ายมือคล้ายสนใจ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกนิดเมื่อดวงตากลมใสสะดุดกับโลโก้อีกอันที่ติดอยู่ข้างกัน…วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง!

“หลงทางหรือไงคุณ?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำให้คนที่รู้ตัวแล้วว่ากำลังล้ำเขตแดนของผู้อื่นต้องกรอกตามองท้องฟ้าสว่างใสไร้เมฆอย่างอ่อนใจ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนต้นเสียงทันที

“พื้นที่โล่งขนาดนี้ ไม่มีใครเขาหลงทางกันหรอกมั้งคะ?” เธอตอบกลับ นึกค่อนขอดตัวเองในใจที่เดินลุกล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่ของอีกฝ่ายเพียงเพราะอยากเห็นตราบริษัทชัดๆ

สงสัยต้องตัดแว่นจริงๆแล้วคราวนี้!

“ผู้ร้ายปากแข็ง...จับส่งตำรวจซะดีไหม?” ใบหน้าคมคายโน้มลงมาพร้อมกับดวงตาสีถ่านที่มองจ้องคล้ายจับผิด ทำให้คนที่กลายเป็นผู้ร้ายปากแข็งยกยิ้มขึ้นมาทันที

“ไม่มีรั้วกั้น ไม่มีป้ายห้ามบุคคลภายนอกเข้า...แล้วฉันก็หลงเข้ามาโดยไม่รู้ ‘ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด’ หรือต่อให้ผิดก็ไม่มีเจตนา ศาลน่าจะลดโทษให้ครึ่งหนึ่งอย่างมากก็แค่รอลงอาญา ฉันไม่เสียค่าปรับด้วยซ้ำไปนะคุณ” เสียงหวานอธิบายเจื้อยแจ้ว ก่อนจะไหวไหล่มนได้รูปภายใต้เสื้อยีนสีเข้มด้วยท่าทีกวนๆ

แต่ดูเหมือนมันอาจจะได้ผลตรงข้ามไปสักหน่อย ในสายตาของเพทาย

“จะบอกว่าตัวเองเป็น ‘เด็กหลงผู้ไม่มีความผิด’ ว่างั้น?” เพทายลูบคางหนาที่รับใบหน้าหล่อเหลาของตนเองไปมาอย่างใช้ความคิด ดวงตาสีถ่านจับจ้อง ‘เด็กหลง’ ด้วยสายตาวาววับ พร้อมกับความรู้สึกหลากหลายที่ยากจะหาคำอธิบาย

“อือหื้อ...แน่นอนสิ ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่นา” เธอตอบกลับเสียงหวาน

“...โอเค เชิญครับ ‘คุณผู้หญิง’ ” เหมือนจะใช้ความคิด แต่ครู่เดียวคนยืนขวางทางเดินก็ยอมหลีกทางให้โดยง่าย

คนที่คิดว่าต้องปะทะคารมอีกหลายยกเลิกคิ้วสวยได้รูปขึ้นด้วยความประหลาดใจ รีบเดินออกไปทันทีก่อนคนตรงหน้าจะเปลี่ยนใจ...แต่ยังไปได้ไม่ถึงสามก้าว มือหนาก็คว้าสายกระเป๋าเป้ใบโตที่กะรัตสะพายด้วยไหล่มนข้างเดียวไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงดึงเพียงน้อยนิดคนตัวเล็กกว่าก็เซถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งของคนตรงหน้าทันที

“หลงทางยังพอปล่อยไป แต่ถ้าหลงเข้ามาในใจ ผมไม่ให้ออกไปหรอกนะ”