บทที่ 5 จุดเริ่มต้นของเรื่องราว

“ใจเย็น ๆ ก่อนนะดา เดี๋ยวฉันจะหาทางช่วยเธอเอง” กฤตินเองก็รู้สึกเครียดไม่ต่างจากญาดาเหมือนกัน เพราะค่าใช้จ่ายที่พ่อของญาดาต้องใช้นั้นมันมีมูลค่าประมาณเจ็ดหลักเลยก็ว่าได้

เขาพยายามติดต่อหาที่บ้านของตัวเองรวมถึงรวบรวมเงินในบัญชีทั้งหมดที่มีอยู่แต่มันก็อาจจะเพียงพอแค่ในช่วงแรกที่เป็นค่ารักษาไม่กี่รายการเท่านั้น ซึ่งความจริงการรักษาของพ่อญาดาหลังจากผ่านพ้นขั้นตอนการผ่าตัดแล้วจะต้องพึ่งการรักษาและการดูแลหลายอย่างในระหว่างที่ร่างกายยังไม่เข้าสู่สภาวะปกติ และมันเป็นเรื่องยากมาก ๆ ที่แม้แต่คนฐานะปานกลางจะหาเงินมารักษาได้

“เราอยากให้พ่อรักษาต่อที่นี่ เราอยากให้พ่อฟื้นขึ้นมา” ญาดายกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วสะอื้นไห้อย่างจนปัญญา ถึงแม้มันจะเป็นความโชคดีแล้วที่พ่อของเธอได้รับการผ่าตัดจนสามารถพ้นขีดอันตรายมาได้จากแพทย์ของโรงพยาบาลอันดับต้น ๆ ของประเทศแบบนี้ แต่ว่าญาดาก็ยังอยากให้พ่อของเธอได้รักษาที่นี่ที่ขึ้นชื่อว่าเชี่ยวชาญเรื่องโรคทางสมองจนกว่าจะหายเป็นปกติอยู่ดี

แต่มันก็น่าเศร้าที่ต้องยอมรับว่าทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย และทุกอย่างต้องใช้ ‘เงิน’ เพื่ออำนวยความสะดวกสบายในชีวิต

“ฉันเข้าใจเธอนะเพราะทุกคนต้องอยากให้คนในครอบครัวได้รักษากับโรงพยาบาลที่ดีที่สุดอยู่แล้ว และยิ่งตอนนี้ที่พ่อของเธอยังไม่ได้สติด้วย...”

“ฉันจะช่วยเธอเอง เธอให้พ่อของเธอรักษาที่นี่ต่อได้เลย”

“ไม่ต้องกังวลนะดา ฉันจะดูแลเธอกับคนที่เธอรักให้ดีที่สุด”

กฤตินดึงญาดามากอดเอาไว้ขณะที่เธอยังคงสะอื้นไห้ออกมาไม่หยุด ความจริงเขาเองก็ยังมองไม่เห็นหนทางเหมือนกันว่าจะสามารถหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นได้จากที่ไหน แต่ว่าทั้งหมดที่เขามีอยู่น่าจะพอยื้อเวลาได้บ้าง...แม้มันจะเพียงนิดแต่เขาก็จะช่วยญาดาให้ได้มากที่สุด

สำหรับเขาแล้วญาดามาเป็นที่หนึ่งเสมอแบบที่ไม่มีใครจะสามารถมาแทนที่ได้ ไม่งั้นแล้วกฤตินคงไม่ยอมอดทนรอผู้หญิงเพียงคนเดียวตลอดระยะเวลาเกือบสี่ปีขนาดนี้หรอก

 

โกดังแห่งหนึ่ง

ญาดาตัดสินใจมาที่โกดังแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ที่เธอได้มาแล้วหลายต่อหลายครั้งเมื่อต้องการใช้เงิน โดยในครั้งนี้กฤตินเองก็ได้เข้ามากับเธอด้วยเนื่องจากมันเป็นช่วงเวลายามวิกาลมากแล้ว

ถึงเขาจะบอกว่าพร้อมจะช่วยญาดาก็จริง แต่ญาดาเองที่รู้ฐานะของกฤตินว่าเขาจะต้องลำบากแน่นอนหากนำเงินทั้งหมดมาช่วยเธอ เพราะงั้นญาดาเองจึงเลือกที่จะทำทุกทางที่พอจะทำได้ก่อน เผื่อว่าอย่างน้อยเธออาจจะเจอหนทางที่ทำให้มีความหวังมากขึ้นได้บ้าง

ทว่าทุกอย่างกลับไม่ได้ง่ายดายสำหรับญาดาเลย

“ไม่มีหรอก พวกมึงกลับไปเถอะ แล้วต่อจากนี้กูจะไม่ให้พวกมึงยืมเงินอีกต่อไปแล้ว”

“อ้อ แล้วถ้ามึงอยากจะติดต่อใครล่ะก็ให้ติดต่อไปที่เบอร์นี้แทนก็แล้วกัน เพราะว่าต่อจากนี้เขาคือเจ้าหนี้คนใหม่ของมึง”

ใบกระดาษถูกโยนมาตรงหน้าของหนุ่มสาวทั้งสองอย่างไม่ใยดี แล้วหลังจากนั้นพวกเธอก็ถูกไล่ให้ออกมาจากตรงนั้นโดยชายฉกรรจ์หลายคน

ญาดาเพิ่งจะได้รับรู้ว่ามีคนที่มาใช้หนี้ให้กับเธอทั้งหมดและจะมาเป็นเจ้าหนี้ของเธอแทนคนเหล่านี้ ซึ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นโดยที่เธอเองไม่ได้ยินยอมเลยแม้แต่น้อย ทว่ามือของเธอก็ต้องสั่นเทาเมื่อเห็นเบอร์มือถือที่คุ้นเคยที่เขียนอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น

“มีอะไรรึเปล่าดา” กฤตินเอ่ยถามหลังเห็นว่าญาดาเงียบไปอยู่นาน เธอเอาแต่จ้องมองกระดาษในมือโดยที่ไม่เอ่ยอะไรออกมาเลยสักคำ

“ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะช่วย...”

“ไม่ต้อง”

น้ำเสียงของญาดาสั่นเทาแล้วเอ่ยออกมาหลังจากที่เงียบไปอยู่นาน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อพยายามจะตั้งสติหลังจากพอจะทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ว่ามัน ‘ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ’

“เราขอเวลาไปจัดการเองนะ วันนี้ดึกมากแล้วกิตไปพักก่อนเถอะ”

“ทำไมเหรอดา หรือว่าดามีแผนอะไรแล้วงั้นเหรอ”

“ยังไม่มีหรอก...แต่เราจะกลับไปเอาเอกสารที่จำเป็นที่ห้องนิดหน่อย ส่วนกิตกลับไปพักผ่อนเถอะนะ ขอบคุณมากเลยที่มาเป็นเพื่อนเราวันนี้”

“เธอก็น่าจะรู้นะว่าฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหน อย่างน้อยก็ช่วงสองวันนี้หลังจากที่มั่นใจว่าพ่อของเธอได้รักษาที่นั่นแล้ว”

“เราอยากอยู่คนเดียว ยังไงคืนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี”

“ขอร้องนะกิต ไว้ถ้ามีอะไรคืบหน้าเราจะติดต่อไปนะ”

กฤตินเงียบไปเมื่อญาดาพยายามจะร้องขอความเป็นส่วนตัวกับเขาถึงขนาดนั้น

เขาอยากอยู่ข้างเธอ อยากอยู่กับเธอตลอดทั้งวันทั้งคืน อยากให้กำลังใจเธอในช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้ แต่ในเมื่อญาดาเอ่ยออกมาถึงขนาดนี้แล้วเขาก็ไม่สามารถจะปฏิเสธได้เลย

“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งที่ห้องแล้วตอนเช้าฉันจะมารับเธอนะ” ชายหนุ่มรั้งศีรษะเล็กมาจูบด้วยความแผ่วเบาเพื่อเป็นการปลอบใจให้กับญาดาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเขาจะขับรถพาเธอไปส่งที่ห้องเช่า ส่วนเขาก็ได้กลับมาที่บ้านเพื่อจะเตรียมเงินที่มีอยู่ให้ได้มากที่สุด

 

อีกด้าน

“น่าเสียดายจริง ๆ ที่ต้องปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป” หัวหน้าของกลุ่มที่เคยให้ญาดากู้ยืมเงินพูดขึ้นหลังจากที่สองคนนั้นเดินออกไปแล้ว ถ้ารู้ว่าสุดท้ายจะไม่ได้อะไรกลับมาเลยแบบนี้เขาคงจะไม่ยอมขาดทุนแล้วเลี้ยงผู้หญิงคนนั้นไว้ตั้งแต่แรก

“ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าคนแบบมันจะรู้จักกับคุณเตชินท์ด้วย”

“นั่นสิ ถ้าถึงขนาดที่คุณเตชินท์ลงมาจัดการเองคงไม่ธรรมดาเลย กูล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าผู้หญิงอย่างมันไปมีเรื่องอะไรกับมาเฟียใหญ่ระดับนั้นได้”

“แต่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรผมว่ามันก็น่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหรอก ไม่เคยมีใครที่รอดจากคนของคุณเตชินท์ได้สักคน”

“หึ ความจริงหลังจากที่มันมายืมเงินครั้งนั้นกูก็อยากหาโอกาสเก็บมันไว้เล่นสักเดือนสองเดือนอยู่หรอกนะ แต่น่าเสียดายของสวย ๆ แบบนั้นจริง ๆ ที่น่าจะตายซะก่อนได้ใช้งาน”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้อนาคตของญาดาเป็นอย่างดี เพราะชื่อเสียงของเตชินท์นั้นถือว่าเป็นคนมีอำนาจที่คนในวงการต่างให้ความเคารพนับถือ และใครก็ตามที่มีปัญหากับเขาก็มักจะจบไม่สวยเลยแม้แต่รายเดียว

และญาดาเองก็คงจะเป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน

 

ด้านญาดา

ญาดากำโทรศัพท์ในมือแน่นด้วยมือที่สั่นเทา เธอมองกระดาษที่วางอยู่ไม่ไกลสลับกับหน้าจอมือถืออย่างชั่งใจ

แม้จะไม่ได้ดูเบอร์มือถือบนกระดาษนั้นอีกครั้งแต่ญาดาก็สามารถจดจำมันได้เป็นอย่างดี เพราะมันเป็นเบอร์โทรของคนที่เธอ ‘เคยรัก’ มากที่สุด

หญิงสาวยกมือขึ้นมาลูบที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาอย่างจนปัญญา เธอไม่รู้เลยว่าเพลิงตั้งใจจะทำอะไรถึงได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยตัวเองแบบนี้

เขาเป็นทั้งคนที่ใช้หนี้ให้แทนเธอ แต่ในขณะเดียวกันเขาเองก็เป็นเจ้าหนี้คนใหม่ของญาดาด้วยเหมือนกัน การกระทำที่ไม่ได้มาจากความสมัครใจหรือการรับรู้ของเธอเลยแม้แต่น้อยยิ่งทำให้ญาดารู้สึกกังวล แต่ในขณะเดียวกันหากประเมินจากสิ่งที่เธอมีแล้ว เพลิงก็ถือว่าเป็นคนที่จะช่วยญาดาได้มากที่สุดในตอนนี้เช่นกัน

เขาทั้งมีเงิน มีครอบครัวที่มีอำนาจ และยังรู้จักกับเจ้าของโรงพยาบาลที่พ่อของเธอกำลังรักษาอยู่อีก แต่เพราะว่าเรื่องของเธอกับเพลิงนั้นจบกันอย่างไม่สวยงามจึงทำให้ญาดาไม่คิดว่าเพลิงตั้งใจจะช่วยเธอจริง ๆ แต่เพราะมันไม่มีทางเลือกอื่นเธอเลยต้องยอมกดเบอร์โทรของเพลิงไป รอไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับสายโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาจนญาดาต้องเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาก่อน

“เพลิง...”

(นั่นใคร)

“ดาเอง ดาโทรมาเพราะเพลิงให้เบอร์กับเจ้าหนี้ของดาไว้”

(อ๋อ...เธอคือผู้หญิงที่แอบฉันไปมีชู้นี่เอง)

(จะใช้หนี้ให้ฉันเมื่อไหร่ดีล่ะ?)

“เพลิงทำแบบนี้ทำไม ทำไมเพลิงถึงใช้หนี้แทนดาล่ะ”

(เพราะฉันว่างล่ะมั้ง เลยหารายได้เสริมโดยการเก็บดอกเบี้ยจากพวกลูกหนี้อย่างเธอไง)

“แต่ดาไม่รู้เรื่องเลยนะ ทำแบบนี้มันผิด...”

(ยังปากดีเหมือนเดิมเลยนะ รู้มั้ยว่านิสัยที่ทำเหมือนชอบความถูกต้องของเธอเนี่ยมันน่ารำคาญขนาดไหน)

น้ำเสียงเยือกเย็นของเพลิงทำเอาญาดาชะงักไป ภายในระยะเวลาไม่ถึงสองปีดูเหมือนว่าเพลิงที่เธอเคยรู้จักจะเปลี่ยนไปมากจนแม้แต่เธอที่เคยเป็นคนรักเก่าของเขายังรู้สึกกลัวด้านนี้ของเพลิงเหมือนกัน

(ถ้าคิดว่าความถูกต้องของเธอจะทำอะไรฉันได้ล่ะก็ งั้นเธอก็ไปจัดการตามวิธีของเธอสิ แต่ฉันไม่รับประกันนะว่าฉันจะตามแก้แค้นรึเปล่าถ้าเธอทำไม่สำเร็จน่ะ)

“ดา...ดาขอโทษ”

ญาดาเหมือนได้สติว่าตอนนี้เธอกำลังต้องการความช่วยเหลือจากเพลิงเพื่อจะช่วยต่อชีวิตพ่อของตัวเอง เธอจึงเอ่ยคำขอโทษออกไปแต่ว่าอีกฝ่ายก็ยังคงใช้ความเงียบเป็นการตอบกลับมา

เพราะมีโอกาสที่จะได้พูดคุยกันอีกครั้งแบบนี้และดูเหมือนว่าเพลิงจะไม่ได้ผลักไสแบบที่เธอคิด ญาดาเลยลองเอ่ยความต้องการออกไป

“คือดาอยากให้เพลิงช่วยเรื่องการรักษาของพ่อดาหน่อยได้ไหม ดายินดีจะจ่ายดอกเบี้ยเท่าไหร่ก็ได้ หรือทำงานทุกอย่างได้หมดเลย แต่เพลิงช่วยดาหน่อยไหม ดาไม่เหลือใครนอกจากพ่อของดาอีกแล้ว” น้ำเสียงของญาดาเริ่มสั่นเครือแม้ว่าเธอจะพยายามไม่ให้ร้องไห้ออกมาแล้วก็ตาม

ถึงเรื่องของเธอกับเขาจะจบกันแบบไม่สวยงามเหมือนคู่อื่นแต่ว่าเรื่องทุกอย่างมันก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว เพราะงั้นญาดาเลยมีความหวังว่าเพลิงจะยอมช่วยเหลือคนที่เคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้แก่กันในตอนที่เธอลำบาก

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงความหวังที่น้อยนิดมากก็ตาม

(ถ้าอยากให้ช่วยก็มาคุยกับฉันต่อหน้า...ตามลำพัง)

ติ้ด!

เพลิงกดตัดสายไปโดยไม่ได้บอกอะไรกับเธอต่อ แต่ว่าในเวลาไม่นานก็มีข้อความส่งเข้ามาที่มือถือของเธอเกี่ยวกับการนัดหมายพรุ่งนี้ที่โรงพยาบาลที่พ่อของเธอกำลังพักรักษาตัวพร้อมกับข้อความกำชับเกี่ยวกับข้อตกลงก่อนพบกันที่เธอจะต้องไปพบกับเขา ‘ตามลำพัง’ เท่านั้น