บทที่ 3 เรื่องที่ไม่คาดคิด

หลายวันต่อมา (บ้านของกฤติน)

“แต่งตัวแบบนี้จะออกไปไหนเหรอกิต?” เนตรนภาที่เดินถือจานขนมเข้ามาเอ่ยถามเมื่อเห็นลูกชายเพียงคนเดียวของเธอกำลังแต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอก ทว่าสายตาของเธอก็ต้องเหลือบไปเห็นรูปถ่ายจำนวนมากที่ติดอยู่ตรงผนังห้องบนหัวเตียงของลูกชาย

หญิงวัยกลางคนส่ายหน้าเบา ๆ อย่างรู้ดีว่าเจ้าของรูปพวกนั้นเป็นใคร แต่เธอก็ไม่สามารถจะทำอะไรได้อยู่ดี...เพราะว่าลูกชายของเธอไม่เคยยอมให้ใครแตะต้องผู้หญิงคนนั้นของเขาได้เลย

“ผมจะไปรับดาครับ วันนี้แม่ไม่ต้องรอนะ ผมจะกินมื้อเย็นที่บ้านของดาเลย”

“บ้าน? นี่ลูกเรียกห้องเช่าที่ขนาดพอ ๆ กับห้องนอนลูกแบบนั้นว่าบ้านงั้นเหรอ?”

“แม่ครับ ผมบอกแล้วไงว่าแม่จะไม่ชอบดาผมไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่อย่าพูดถึงผู้หญิงของผมในทางที่ไม่ดีแบบนั้นให้ผมได้ยินอีก”

“เฮ้อ...ผู้หญิงคนนั้นยอมรับลูกแล้วหรือไง แม่รู้มาว่าแฟนเก่าของเธอเป็นถึงทายาทโรงแรมดังมูลค่าหลายพันล้านเลยนะ คนหัวสูงแบบนั้นน่ะเธอจะมาสนใจคนที่มีเงินไม่ถึงล้านแบบพวกเรางั้นเหรอ?”

ปัง!

“ผมอนุญาตให้แม่พูดเรื่องของดาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่!” กฤตินทุบที่โต๊ะอย่างแรงแล้วแผดเสียงดังลั่นใส่ผู้เป็นแม่ ทำเอาเนตรนภาที่เผลอหลุดปากออกมารีบหยุดคำพูดของเธอเอาไว้แค่นั้น...แต่ว่ากฤตินก็ยังคงไม่ปล่อยผ่านไป

“ตอบผมมาสิว่าผมอนุญาตให้แม่พูดถึงดาแบบนั้นได้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“มะ..แม่ขอโทษ แม่ลืมตัวไปหน่อย”

“...แม่แค่กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะหลอกให้ความหวังลูกของแม่”

พรึบ!

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่าพูดเรื่องนี้อีก ดาไม่ใช่ผู้หญิงเลว ๆ แบบที่แม่คิด” กฤตินเดินเข้ามาแล้วกระชากที่แขนของคนเป็นแม่อย่างแรงเมื่อเธอยังไม่หยุดพูดถึงที่เขารัก มือของเขาบีบไปที่แขนของคนตรงหน้าอย่างแรงแบบไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จนเนตรนภาเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด

“และถ้าเราเรียนจบเมื่อไหร่เราก็จะแต่งงานกัน ถึงตอนนั้นแม่ก็อย่าหวังว่าจะได้มีโอกาสพูดถึงดาแบบนี้อีก”

“แม่ขอโทษ ปะ...ปล่อยแม่เถอะนะ”

พรึบ!

“อย่าให้ผมได้ยินเรื่องแบบนี้ออกมาจากปากของแม่อีก” สายตาที่เขามองแม่ตัวเองนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเคืองอย่างมาก กฤตินหลุบมองเนตรนภาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก

ภาพลักษณ์ที่เขาแสดงออกมาต่อหน้าคนอื่นนั้นต่างจากตอนที่อยู่กับญาดาอย่างสิ้นเชิง

 

ห้องเช่าของญาดา

“เดี๋ยวดาไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะ ทำงานมาเหนื่อย ๆ ถ้าได้อาบน้ำสักหน่อยน่าจะดีขึ้น ส่วนกับข้าวพวกนี้เดี๋ยวฉันเตรียมไว้ให้เอง” กฤตินที่เดินถือถุงกับข้าวเต็มสองมือบอกกับญาดาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเช่นทุกครั้ง

แม้ว่าก่อนจะมารับเธอเขาจะมีเรื่องที่ทำให้รู้สึกรำคาญใจไปบ้าง แต่พอได้มาเจอหน้าของญาดาแล้วความรู้สึกพวกนั้นก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

“ขอบคุณมากนะกิตที่มารับแล้วก็มากินข้าวด้วยกัน พ่อต้องดีใจแน่ ๆ ที่มีคนมากินข้าวด้วย”

“มันเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำอยู่แล้ว แล้วตอนนี้อาการของพ่อเป็นยังไงบ้างล่ะ”

“พ่อยังบ่นว่ารู้สึกชา ๆ ตามแขนขานิดหน่อยน่ะ เราก็พยายามนวดให้บ่อย ๆ อยู่นะ เดี๋ยววันนี้ตอนกินข้าวเสร็จก็จะทำอีกเหมือนกัน”

กฤตินพยักหน้ารับในขณะที่ญาดากำลังไขประตูเข้าไปด้านในห้องเช่า ตั้งแต่ที่พ่อของญาดาประสบอุบัติเหตุเมื่อหลายก่อนที่ทำให้ไม่สามารถจะทำงานหนักได้ ญาดาก็กลายมาเป็นคนที่ต้องดูแลพ่อของเธอเพียงลำพังและทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยแบบนี้

มันไม่ใช่แค่ฐานะทางบ้านของเธอที่เปลี่ยนไปเท่านั้น แต่ว่าชีวิตของญาดาเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกันจากเหตุการณ์หลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้น

“ดา”

“หืม?”

“ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้ตลอดนะ ถึงฉันอาจจะมีเงินไม่มากแต่ฉันก็จะพยายามช่วยเธอให้ได้มากที่สุดเหมือนกัน” กฤตินดึงมือของญาดาไปจับไว้อีกครั้งในตอนที่เธอกำลังจะเปิดประตูเข้าไป ถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขาทำให้ญาดารู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย ความอบอุ่นของกฤตินมันทำให้เธอเผลอนึกถึงผู้ชายอีกคนอยู่บ่อย ๆ ...ที่เธอเองยังคงรู้สึกคิดถึงช่วงเวลาที่เคยได้อยู่กับเขามาโดยตลอด

“ขอบคุณมากนะกิต” ญาดาเพียงแค่ยิ้มแล้วตอบกลับไปด้วยคำขอบคุณสั้น ๆ เท่านั้น สิ่งที่กฤตินพยายามมอบให้เธอในทุกวันนี้มันก็ถือว่ามากมายแล้วสำหรับญาดาและเธอเองก็อยากจะตอบแทนอะไรให้กับเขาได้บ้าง...เพียงแต่สิ่งที่เขาต้องการเธอยังไม่สามารถจะให้มันได้ในตอนนี้ก็เท่านั้น

แกร๊ก...

“พ่อคะ...พ่อ!” ญาดาเปิดประตูเข้าไปในห้องเช่าโดยมีกฤตินที่เดินตามหลังมา ทว่าเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าพ่อของเธอนอนอยู่บนพื้นตรงหน้าซึ่งมันไม่ใช่ท่านอนที่ดูปกติเลย

หญิงสาวรีบเข้าไปเพื่อจะปลุกพ่อของตนเองให้ตื่นขึ้นมา ทว่าการที่เขาไม่ได้สติและยังคงนอนนิ่งอยู่เหมือนเดิมนั่นก็เป็นคำตอบให้ได้แล้วว่าทุกอย่างมัน ‘ผิดปกติ’

 

อีกด้าน

“...ล่าสุดรถของโรงพยาบาลเพิ่งจะมารับไปเมื่อสิบนาทีก่อนเองครับ” ชายในชุดดำเอ่ยรายงานความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับผู้หญิงคนเก่าของเจ้านายหลังจากได้คอยติดตามญาดามาเกือบทั้งวัน ทว่าเพลิงกลับยังดูมีท่าทีที่เรียบเฉยไม่ต่างจากเดิมเลย

ทั้ง ๆ ที่ปกติถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเพลิงจะต้องแสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจน แต่การที่เขายังคงนิ่งเงียบอยู่แบบนี้อาจจะแสดงว่าความรักที่เขาเคยมีให้เธอนั้นได้ ‘หมดลง’ ไปแล้วจริง ๆ

“โรงพยาบาลอะไร” หลังจากเงียบไปอยู่นาน ชายหนุ่มก็เอ่ยถามออกมา

“โรงพยาบาลไพศาลเวชของคุณวรากรณ์ครับ”

“หึ...เหมือนว่าจะถึงเวลาของผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ สินะ”

“ไปเตรียมกระเช้าสวย ๆ มาให้กูหน่อย ดูเหมือนว่าจะได้เวลาไปเยี่ยมคนรู้จักแล้ว”

เพลิงแสยะยิ้มทว่าสายตาของเขานั้นตรงกันข้ามกับรอยยิ้มนั้นอย่างสิ้นเชิง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความดุดันและฉายให้เห็นถึงความเกลียดชังเป็นอย่างมาก ต่อให้จะรู้ว่าพ่อของญาดาล้มป่วยจนต้องเรียกรถพยาบาลมารับแต่เพลิงกลับไม่ได้มีความเห็นใจต่ออีกคนเลย...เหมือนกับว่าความรู้สึกดี ๆ ที่เขาเคยมีให้ญาดานั้นมันได้หายไปแล้วจริง ๆ