บทที่ 2 ได้โอกาสในการตอบแทนการทรยศ

ปัจจุบัน (ร้านอาหาร)

“วันหลังถ้าเฮียจะมากินข้าวกับริต้าก็ไม่ต้องชวนผมมาด้วยนะ” เพลิงที่นั่งอยู่อดไม่ได้ที่จะบอกพี่ชายของเขาหลังจากที่ริต้าได้แยกไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งหากหญิงสาวไม่ห้ามไว้พี่ชายของเขาก็คงจะตามไปด้วยแล้ว

“ทำไมวะ?”

“เฮียลืมไปด้วยซ้ำว่ายังมีผมอยู่ตรงนี้”

“ถ้ากูลืมมึงแล้วกูจะชวนมึงมากินข้าวด้วยกันหรือไง?”

“แต่จากที่ผมเห็นไม่ใช่แบบนั้นนะ”

“โทษทีว่ะ ถ้าความรักของกูทำให้มึงอิจฉาตาร้อนขนาดนั้น” เพลล์ตอบด้วยท่าทางยียวนตามประสาของเขา ทำเอาเพลิงส่ายหน้าด้วยความเอือมระอากับนิสัยของพี่ชายคนกลางที่ตรงกันข้ามกับพี่คนโตของเขาอย่างสิ้นเชิง

ติณณภพเป็นพี่ชายคนโตที่ถือว่าเป็นแบบอย่างให้กับน้องอย่างเขาได้ดีมาก ไม่เพียงเท่านั้นชายหนุ่มยังเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดูแลทั้งภรรยาและลูกได้เป็นอย่างดีด้วย ต่างจากเพลล์ที่ต่อให้จะมีแฟนสาวมาช่วยดัดนิสัยจนเลิกเจ้าชู้ตลอดชีวิตแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ละทิ้งความเป็นเพลย์บอยที่ติดตัวมาหลายปีเลย

พอเห็นแบบนี้แล้วเขาก็อดที่จะหมั่นไส้พี่ชายตัวเองไม่ได้

ครืด ครืด

แรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือทำให้เพลิงละสายตาจากพี่ชายของเขาแล้วหลุบมองดูข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ก่อนที่ดวงตาคมจะมืดลงหลังจากได้เห็นข้อความดังกล่าว

พรึบ!

“อ้าวไอ้เพลิง จะไปไหนวะ?”

“พอดีผมมีธุระนิดหน่อยน่ะ ขอตัวก่อนนะเฮีย”

“เฮ้ย! เดี๋ยวดิ...” เพลล์เอ่ยเรียกน้องชาย ทว่าเพลิงกลับรีบเดินออกจากร้านไปราวกับมีเรื่องด่วนเกิดขึ้นจริง ๆ การกระทำของชายหนุ่มทำให้เพลล์เองรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยกับท่าทางที่แปลกไปของเขา

 

อีกด้าน

“ขอบคุณมากเลยนะคะ หนูสัญญาว่าต้นเดือนหน้าจะเอามาคืนทั้งต้นทั้งดอกเลยค่ะ” ญาดารับเงินจากชายหนุ่มร่างกำยำแล้วยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อมอย่างเช่นทุกครั้ง ต่างจากผู้ชายคนนั้นที่มองเธอราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

“ผู้หญิงคนนั้นจะมีเงินมาคืนแน่เหรอพี่” ผู้ชายอีกคนพูดกับลูกพี่ของเขาหลังจากญาดาได้เดินออกไปแล้ว สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามและไม่เชื่อว่าผู้หญิงเพียงคนเดียวจะสามารถหาเงินมาคืนลูกพี่ของเขาได้ ซึ่งเขาไม่เคยเห็นด้วยเลยสักครั้งกับการที่ลูกพี่ของเขาใจดีกับผู้หญิงคนนี้หลายต่อหลายครั้งจนเธอมากู้ยืมเงินไปใช้จ่ายเกือบทุกเดือนแบบนี้

“ทำงานส่งตัวเองเรียนไม่พอ ยังต้องรับผิดชอบทุกอย่างในบ้านอีก ผู้หญิงคนเดียวจะหาเงินทันได้ยังไง”

“คราวก่อนก็ขอเลื่อนจ่ายไปสองวัน แต่ครั้งนี้มากกว่าครั้งก่อนอีก นับวันค่าใช้จ่ายของผู้หญิงคนนี้มีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นะ”

“ก็เลี้ยงดูพ่อที่ทำงานไม่ได้คนเดียว ไหนจะค่ากินใช้ในชีวิตประจำวันอีก จะหาเงินไม่ทันบ้างก็ไม่แปลกหรอก”

“อย่างน้อยมันก็ไม่ได้หนีหนี้แล้วเอาเงินมาจ่ายคืนตลอดทั้งต้นทั้งดอก ที่กูไปตามสืบมาผู้หญิงคนนี้ก็ทำงานทุกวันไม่ได้หยุด แบบนี้ถือว่าดีกว่าเอาไปให้พวกที่ติดการพนันกู้ยืมอีกนะ”

“เพิ่งรู้นะว่าพี่เป็นคนใจดีขนาดนี้”

“หึ มึงคิดว่ากูเป็นแบบนั้นจริง ๆ หรือไง?” ผู้ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ก่อนที่เขาจะเผยด้านมืดที่แท้จริงออกมา

“ทำงานคนเดียวแบบนี้น่ะไปได้ไม่นานหรอก พอถึงวันที่เกินกำหนดเมื่อไหร่...กูก็ค่อยคิดทบต้นทบดอกทีเดียว”

 

“เป็นยังไงบ้างดา เรียบร้อยดีมั้ย?” ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนรออยู่ด้านนอกเอ่ยถามทันทีที่เห็นญาดาเดินออกมาจากโกดังที่คุ้นเคย ซึ่งรอยยิ้มของเธอก็เป็นคำตอบได้แล้ว

“อื้ม! ครั้งนี้เราเอามาเยอะหน่อยแต่ว่าสัปดาห์หน้าได้งานเสริมมากขึ้นแล้ว ครั้งนี้เราหาเงินมาใช้คืนทันแน่นอน”

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ รู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้ที่ฉันยอมก็เพราะไม่อยากให้เธออึดอัดใจ แต่ถ้ามีเรื่องอะไรที่มาทำให้เธอต้องเสียน้ำตาอีกล่ะก็...ฉันเองก็พร้อมจะผิดสัญญาของเราเหมือนกัน”

“รู้แล้ววว กิตบอกกับเราหลายรอบแล้วนะ”

“แต่ก็จะบอกอีก เพราะฉันอยากเป็นคนที่เธอพึ่งพาได้เหมือนกัน”

ฟอดดด

“ฉันยอมตามใจแล้ว ต่อไปก็ห้ามดื้อนะ”

“กิต!” ญาดายกมือขึ้นมาลูบแก้มที่เพิ่งถูกคนตรงหน้าขโมยหอมไปฟอดใหญ่อย่างอุกอาจจากนั้นจึงตีไปที่แขนของเขาแบบไม่แรงนัก

“นี่มันข้างนอกนะ เราบอกแล้วไงว่าอย่าทำแบบนี้”

“ไม่มีใครเห็นหรอก”

“ทำไมชอบแกล้งเราตลอดเลย”

“อย่าทำเป็นไม่รู้สิดา” ความขี้เล่นของกฤตินในตอนแรกหายไปหลังจบประโยค เขาจับที่มือของญาดาด้วยความแผ่วเบาพลางดึงมือเธอขึ้นมาจูบด้วยความทะนุถนอมก่อนจะบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“ฉันไม่ได้แกล้ง เธอน่าจะเข้าใจความหมายนั้นดีนะ”

 

กึก!

เพลิงที่ยืนอยู่กำมือแน่นหลังเห็นภาพความสนิทสนมแบบ ‘แนบชิด’ ของสองหนุ่มสาวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเขานัก ดวงตาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความดุดันในตอนแรกกลับฉายแววถึงอารมณ์ที่กำลังปะทุมากกว่าเดิม

ยิ่งเขาเห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของเธอกับผู้ชายคนอื่น เพลิงก็ยิ่งรู้สึก ‘เกลียดชัง’ รอยยิ้มนั้น และอยากจะ ‘ทำลาย’ ความสุขของทั้งสองคนให้เธอได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดแบบที่เขาเคยเจอบ้าง

“สุดท้าย...เธอยังเป็นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย”

เพลิงยังคงมองสองหนุ่มสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกโกรธแค้นอย่างหนักกับการที่ถูกคนรักทรยศและหักหลังความรักที่เขาได้มอบให้เธอ

ความจริงญาดาไม่ได้อยู่ไกลจากเขานักหลังจากที่เขาตัดสินใจกลับมาเรียนต่ออีกครั้งหลังจากการดรอปเรียนไปพักใหญ่ แต่เพียงแค่เขายังไม่มีโอกาสพอที่จะได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ก็เท่านั้น

‘ทำไมถึงมีแต่เขาคนเดียวที่ต้องเจ็บปวดกับการทรยศของเธอ’

นั่นยังคงเป็นคำถามที่ติดค้างในใจของเขามาโดยตลอดหลังได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างคนอื่น ๆ อีกครั้ง เพลิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังทั้งคู่ซึ่งกำลังมีความสุขด้วยกันอย่างไม่วางตา ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเอ่ยความต้องการของตนเองออกมาหลังจากอีกฝ่ายกดรับสายแล้ว

ซึ่งตอนนี้ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่เขาจะได้ตอบแทนการทรยศของเธอเสียที

“ผมมีเรื่องอยากให้ช่วย...เกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อญาดา”