3…ปัญหาที่รออยู่ (1)

ในห้องนอนขนาดกลางของบ้านหลังใหญ่หรือเรียกวังน่าจะถูกกว่า มีร่างอ้อนแอ้นงดงามในชุดคลุมหลังอาบน้ำเดินไปเดินมา กระทั่งสวมเสื้อผ้าชุดกระโปรงผ้าพลิ้วยาวเหนือเข่าเล็กน้อยดูเรียบร้อย แล้วมาหยุดหน้ากระจกบานใหญ่สูงครึ่งตัวกรอบฉลุลายโบราณสวยวิจิตร แต่งเติมหน้าตาเล็กน้อย ส่วนใหญ่จะหนักไปที่ขั้นตอนการบำรุง จากนั้นก็รวบผมยาวสลวยเกือบถึงกลางหลังถักเปียหลวมๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายคู่ใจเดินเสียงเบาออกจากห้อง

เสียงตึงตังที่ได้ยินด้านล่างทำให้หญิงสาวทำหน้าฉงน ขณะเดียวกันใครคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากประตูฝั่งตรงข้ามเอ่ยทัก

“น้องก้อย จะไปไหนแต่เช้า”

“ก้อยจะไปคุยเรื่องโรงเรียนกับเพื่อนค่ะพี่ปัฐ”

หญิงสาวตอบ คิ้วเข้มของอีกฝ่ายขมวดเข้าหากันพร้อมใบหน้ายุ่งไม่ชอบใจกับสิ่งที่ได้ยิน

“พี่คิดว่ายกเลิกไปแล้วเสียอีก เดี๋ยวนี้น้องก้อยดื้อ ไม่เชื่อพี่แล้วหรือไง”

ปัฐวิกรพี่ชายคนโตของตระกูลอรรถพันธ์พงศ์ ตอนนี้เป็นหัวเรือใหญ่ของการบริหารงานทุกอย่างในครอบครัว ค่อนข้างนิ่งขรึม จริงจัง และเหตุมีผล สิ่งใดที่เขาเห็นว่าไม่เหมาะสมน้องทุกคนก็มักจะเชื่อฟัง ทว่าคราวนี้น้องน้อยกลับยังฝืนทำตามใจตัวเอง ทำให้พี่ชายถึงกับขุ่นใจ

“โธ่...พี่ปัฐ ก้อยยังเชื่อพี่ปัฐเหมือนเดิม แต่นี่เป็นงานที่ก้อยรัก ก้อยกับเพื่อนตั้งใจกับมันมากนะคะ”

“แต่คุณพ่อคุณแม่จะไม่อนุญาตแน่นอน”

อีกฝ่ายเสียงเข้มขึ้นจนคนถูกดุหน้าจ๋อยลงทันตาเห็น ซึ่งก็ทำเอาพี่สงสารต้องเดินเข้ามาหาแล้วดึงร่างบางมาแนบอก มือลูบผมนิ่มสลวยเบาๆ

“พี่เตือนแล้วว่าพวกท่านจะไม่เห็นด้วยกับงานนี้ของน้อง ทำไมยังดื้ออีกฮึ”

ใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นมองหน้าขาวคม ตาโตสวยวาววามสบกับดวงตาคู่คมอย่างขอร้องกึ่งวิงวอน

“ขอแค่พี่ปัฐช่วยก้อย”

“พี่จะช่วยอะไรได้”

ชายหนุ่มส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ

“พี่กลางก็สัญญาว่าจะช่วยพูดกับคุณพ่อคุณแม่ให้ก้อย ถ้ามีพี่ปัฐอีกคน ก้อยคิดว่า...”

“นายกลางนี่รักน้องจนไม่ลืมหูลืมตา”

พี่ชายคนโตบ่นน้องคนรองจนหญิงสาวได้แต่แอบทำหน้าแหย เพราะรู้ว่าเดี๋ยวเขาต้องไปดุอีกฝ่ายกับตัวซ้ำอีกครั้งตามประสาพี่ชายที่มักจะบ่นกับพฤติกรรมนอกลู่นอกทางของน้องๆ

แล้วก่อนที่ใครจะพูดอะไรขึ้นมาอีกเสียงตึงตังด้านล่างก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างแปลกใจแล้วก็พร้อมใจเดินลงไปดู โดยมีร่างสูงกำยำของคนที่โดนบ่นเมื่อครู่พุ่งออกมาจากห้องของตนในเวลาต่อมา

“ใครมาทำเสียงดังอะไรวะเนี่ย”

กิตติกรบ่นด้วยความรำคาญมือก็ขยับเนกไทที่คอตนเองให้เข้าที่ ก่อนจะหยิบสูทที่พาดบ่าไว้มาถือ ในมืออีกข้างมีกระเป๋าใส่เอกสารทำงาน แล้วพรวดลงบันไดไปอย่างรีบเร่ง แต่เมื่อกำลังจะก้าวไปยังห้องอาหาร สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอาหนุ่มหล่อมาดสำอางชะงัก

กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังต่างพยายามช่วยกันยกตู้โบราณหลังใหญ่เคลื่อนที่ช้าๆ ผ่านหน้าเขา ตรงไปยังประตูด้านหน้า

“นี่มันอะไรกัน”

เพราะรู้ว่าคนที่จะตอบคำถามของตนไม่ใช่คนพวกนี้ เขาจำได้ว่านี่เป็นตู้ในห้องหนังสือ ซึ่งเป็นของเก่าโบราณตกทอดมานานหลายร้อยปี เหมือนกับของหลายชิ้นในบ้านหลังนี้ที่มีคุณค่าด้านจิตใจและมูลค่ามหาศาล ร่างสูงจึงก้าวไปยังจุดที่คิดว่าพวกเขาขนมันออกมา ทว่ายังไม่ทันเดินไปถึง ร่างอวบของแม่บ้านคนสนิทของคุณรุจีรัตน์ ก็มาหยุดชายหนุ่มเอาไว้เสียก่อน

“น้านวล”

“เชิญคุณกลางที่ห้องอาหารเถอะนะคะ”

“พวกเขาจะเอาของไปไหนครับ”

นวลอนงค์ได้รับคำสั่งจากคุณรุจีรัตน์ให้ดูแลระหว่างการขนย้ายให้เรียบร้อย ทว่าไม่อาจตอบคำถามของผู้เป็นนายน้อยได้

“เชิญคุณกลางค่ะ”

เธอผายมือเชื้อเชิญ กิตติกรรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการตอบเขา ชายหนุ่มถอนหายใจไม่พอใจ แล้วเดินกลับไปทางห้องอาหารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวผ่านประตูเข้าไปเขาก็ได้ยินเสียงของพี่ชายคนโตดังแทรกออกมา

“ผมไม่เห็นด้วย ที่เราจะต้องถึงกับขายสมบัติเก่าแก่ของตระกูลพวกนั้น”

“แล้วปัฐจะให้แม่ทำยังไง ทุกวันนี้เราแทบจะไม่มีเงินอยู่ในบัญชีส่วนตัวกันแล้ว ถ้าไม่ขายของพวกนั้นแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาใช้จ่ายในบ้าน นี่ยังไม่นับเรื่องที่ต้องหาเงินทุนหนุนธุรกิจของบ้านเราเลยนะ”

กิตติกรเข้าไปขณะที่ผู้เป็นแม่เอ่ยประโยคนั้น ทุกคนภายในห้องหันมามองเขา ชายหนุ่มเองก็มีหน้าสีขุ่นใจอย่างเห็นได้ชัด เขาตรงไปนั่งลงข้างน้องสาวคนสวยที่กำลังขมวดคิ้วยุ่ง ยิ้มให้เธอเล็กน้อยแล้วนิ่งฟังต่อพร้อมกับที่สาวใช้เริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟให้

“แต่นี่มันก็เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุอยู่ดีนะครับ”

“นี่ตาปัฐกำลังต่อว่าแม่กับคุณพ่อหรือไง”

คุณรุจีรัตน์ดุบุตรชายคนโตเบาๆ เพราะความเป็นผู้ดีที่มีอยู่ในตัว แม้จะไม่ใช่เชื้อสกุลอย่างคุณชายพงศกร หากก็มาจากตระกูลดังของผู้ที่เคยรับใช้อยู่ในรั้วในวัง รวมทั้งอีกฝ่ายเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ตนเกรงใจและรักใคร่นักหนา

“ผมแค่...”

“ต่อให้เราขายของทั้งบ้าน รวมทั้งขายเครื่องเพชรเครื่องทองของต้นตระกูลที่ตกทอดกันมาทุกรุ่นจนหมดก็ยังไม่พอ ถ้าคุณแม่ยังบินไปเที่ยวบ่อยๆ”

กิตติกรที่นิ่งฟังอยู่พักหนึ่งเอ่ยแทรกขึ้นมาโดยไม่สนใจมารยาทใดๆ

ผู้เป็นแม่ที่ใบหน้างดงามอย่างไทยแท้หันมองลูกชายคนรองตาดุ แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมาความงามก็ไม่ได้ลดน้อยถอยลง ทั้งเรือนร่างก็ยังสวยอิ่มได้ทรวดทรง ถึงจะอยู่ในชุดแสกสวยเนื้อผ้าพลิ้วไหวรัดรูปร่าง คุณรุจีรัตน์ก็ยังไม่มีส่วนเกินใดๆ ที่ยื่นออกมาจนเกินงาม

“ตากลาง”

“นายกลาง”

น้ำเสียงสามเสียงหากแต่คนละโทนดังขึ้นพร้อมกันจนกิตติกรต้องกลอกตา รู้ถึงชะตากรรมของตนเองว่าต้องถูกดุ เพราะคนที่เรียกเขารวมผู้มาใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาด้วย ชายหนุ่มหันไปมองบิดาของตนซึ่งอยู่ในชุดลำลองสบายๆ หากก็ยังดูทรงไปด้วยอำนาจบารมี วาสนาในฐานันดร รวมทั้งตำแหน่งหน้าที่ที่เคยดำรง ทำให้คุณชายพงศกรอดีตผู้พิพากษาที่เกษียณงานแล้วยังดูทรงภูมิน่านับถือ หากเวลานี้ใบหน้าที่เคยคมคายหล่อเหลามีริ้วรอยเพิ่มขึ้น ทั้งยังเต็มไปด้วยความไม่สบายใจที่แสดงออกอย่างชัดเจน ท่านมาที่โต๊ะอาหารพร้อมหนังสือพิมพ์ในมือ

กิตติกรมองบิดาแล้วก็ก้มหน้าลงอย่างสลด ชายหนุ่มกลัวบิดามากกว่าผู้ใดในบ้าน แม้จะเกรงใจปัฐวิกรบ้าง แต่ไม่ใช่กลัว ส่วนกับผู้เป็นแม่นั้น เรียกได้ว่ามีเพียงความเคารพเท่านั้น หาได้กลัวหรือยำเกรงไม่

“พูดกับแม่อย่างนี้ได้ยังไง เราเป็นเด็กนะ”

คุณชายพงศกรนั้นได้ชื่อว่าค่อนข้างเข้มงวดกับลูกผู้ชาย ส่วนกับลูกสาวท่านจะตามใจแล้วก็รักใคร่ ไม่เคยดุหรือว่ากล่าวใดๆ ทั้งสิ้น

“ขอโทษคุณแม่ นายกลาง”

พี่ชายคนโตช่วยเสริมผู้เป็นพ่อ ซึ่งกิตติกรก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากลุกขึ้นเดินไปหาพร้อมยิ้มประจบคุณรุจีรัตน์ ยกมือขึ้นไหว้แล้วโอบกอดท่าน

“ผมขอโทษครับคุณแม่ ผมแค่ไม่อยากให้อะไรมันเลวร้ายไปกว่าทุกวันนี้”

คุณรุจีรัตน์ที่มักจะอ่อนลงเพราะลูกอ้อนของลูกคนรองยิ้มอ่อน ยกมือลูกแก้มสากเบาๆ แล้วหอมตามลงไปก่อนจะบอก

“ไม่เป็นไรลูก รีบไปทานข้าวนะ แล้วจะได้ไปทำงาน”

ระหว่างกิตติกรกลับมาที่เก้าอี้ตนเอง คุณชายพงศกรก็นั่งลงหัวโต๊ะ สาวใช้รีบกุลีกุจอมาเสิร์ฟอาหารขณะท่านพูดด้วยความรู้สึกผิดที่มีอยู่ในใจ

“พ่อทำให้ลูกๆ ลำบาก”

ผู้เป็นศรีภรรยาเห็นดังนั้นจึงรีบโบกมือไล่สาวใช้สองคนให้ออกไปข้างนอก

“ถ้าตอนนั้นพ่อไม่หน้ามืด หลงเชื่อคำเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ บ้านเราก็คงไม่ต้องอับจนหนทางขนาดนี้”

น้ำเสียงเศร้าของคุณชาย ทำเอาลูกชายทั้งสองคนได้แต่ถอนหายใจอย่างหนัก ในขณะที่ลูกสาวคนสุดท้องของบ้านกลับทำหน้ามึนงง เพราะไม่เคยรู้เรื่องราวอะไรมาก่อน เมื่อเห็นของในบ้านถูกขนออกไปเธอก็ตกใจ แล้วพอพี่ชายคนโตพูดคุยกับมารดาหญิงสาวก็ได้แต่นั่งฟังด้วยความสับสนมึนงง หากก็ไม่กล้าเสียมารยาทถามไถ่ ในเมื่อผู้ใหญ่กำลังคุยกันอยู่

คุณรุจีรัตน์เอื้อมมือไปบีบมือใหญ่ของคู่ชีวิตเบาๆ ในเชิงปลอบพร้อมกับเตือนกลายๆ ทว่าคุณชายกลับส่ายหน้าให้เล็กน้อย แล้วเอ่ยต่อ

“ไม่เป็นไรหรอกคุณ หนูก้อยเรียนจบ โตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะรับรู้ปัญหาในบ้านแล้วล่ะ”

เมื่อเดือนที่แล้วกัญญานันเพิ่งจะรับปริญญาไปสดๆ ร้อนๆ ก่อนหน้านี้หญิงสาวอาศัยอยู่ที่หอในมหาวิทยาลัย กลับบ้านในวันสุดสัปดาห์ ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับการเรียน กิจกรรมพิเศษด้านนาฏศิลป์มากกว่าจะได้รับรู้ความเป็นไปทางบ้าน อีกอย่างคือ ครอบครัวของเธอเองก็ไม่ได้ต้องการให้น้องสาวสองคนที่ยังอยู่ในช่วงวัยเรียนรับรู้ถึงปัญหาใหญ่ที่กำลังเกิดขึ้นกับตระกูลด้วย

“น้องก้อยทราบ น้องนางก็ควรจะทราบด้วยนะครับ เธอจะได้หยุดใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายสักที”

ปัฐวิกรพูดขึ้น เขาได้รับสิทธิ์ในการโต้แย้ง หรือชี้แจงภายในครอบครัวได้อย่างอิสระ เนื่องจากชายหนุ่มเป็นผู้ที่บิดาไว้ใจอย่างมาก ทั้งมารดายังเกรงใจ เพราะมีวุฒิภาวะ เหตุผล รวมถึงฉลาดเฉลียวจนสามารถกุมบังเหียนธุรกิจของบ้านได้ หากแบรนด์เสื้อผ้าของรุจีรัตน์ไม่ได้ปัฐวิกรทิ้งงานตัวเองมาดูแล ก็คงไม่ยืนอยู่ได้มาจนถึงทุกวันนี้ทั้งที่ควรจะล้มไปนานแล้ว

ทว่าข้อเสียคือ ชายหนุ่มรักและสงสารผู้เป็นแม่มาก จึงมักใจอ่อนกับท่านเสมอ เมื่อครั้งที่คุณรุจีรัตน์ใช้เงินบริษัทไปกับการพนันจนเกือบหมดตัวเกือบล้มละลาย ปัฐวิกรที่กำลังรุ่งเรืองกับหน้าที่วิศกรบริษัทของชาวต่างชาติที่มาลงทุนในเมืองไทยก็ลาออกจากงานมาบริหารงานที่ตนเองไม่ถนัดเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเปิดแบรนด์จิวเวลรี่ขึ้นเพื่อใช้การตลาดมาเป็นตัวเสริมจนสามารถถ่ายเทรายรับรายจ่ายให้กันได้ แต่ทุกวันนี้คุณรุจีรัตน์ก็ยังบินไปกาสิโนต่างประเทศทุกเดือน โดยอ้างว่าช็อปปิ้งกับเพื่อนๆ ซึ่งทั้งปัฐวิกรและกิตติกรต่างก็รู้ดี และไม่อาจห้ามได้ พอผู้เป็นแม่กลับมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยทั้งคู่ก็จำต้องช่วยเหลือ ทว่าไม่เคยแพร่งพรายเรื่องนี้ถึงหูผู้เป็นพ่อ คุณชายพงศกรจึงทราบเพียงว่าธุรกิจของทางบ้านกำลังซบเซา ส่วนปัญหาเงินทองไม่เพียงพอต่อการใช้จ่ายเป็นสาเหตุมาจากตนเอง

“เรื่องน้องนางแม่จะบอกเอง อีกสองสามวันเดี๋ยวแม่ก็จะบินไปหาน้องอยู่แล้ว เห็นว่าจะไปเที่ยวลาสเวกัสช่วงหยุดเทศกาล แม่ก็เลยว่าจะไปเป็นเพื่อนน้อง”

เมื่อคุณรุจีรัตน์เอ่ยปัฐวิกรกับกิตติกรก็เหลือบมองตากันทันที หากทำได้เพียงแอบถอนหายใจเท่านั้น

“เอ่อ แล้วบ้านเรามีปัญหาอะไรเหรอคะ ไม่ทราบว่าก้อยพอจะช่วยอะไรได้หรือเปล่า”

หญิงสาวถามอย่างเกรงอกเกรงใจ แต่เพราะผู้เป็นพ่ออนุญาตแล้วจึงคิดว่าคงไม่ผิด

“ถ้าอยากช่วย ก็ไปช่วยพี่ๆ เขาทำงานหาเงินเข้าบ้านเร็วๆ เราจบมาเดือนหนึ่งแล้ว แม่ยังไม่เห็นไปทำงานกับพี่ๆ เขาสักที”

ผู้เป็นแม่หันมาบอกด้วยน้ำเสียงเข้มงวด แม้จะรักลูกทุกคนมาก หากกัญญานันดูจะเป็นคนเดียวที่ท่านเอ็นดูน้อยที่สุด ไม่ใช่ว่าไม่รัก เพียงแต่ท่านไม่ค่อยได้เลี้ยงดูลูกสาวที่เป็นลูกหลงคนนี้ คุณชายกับภรรยาคิดว่าลัลนาจะเป็นลูกคนสุดท้อง คุณรุจีรัตน์จึงริเริ่มงานที่ตัวเองชอบ คือการออกแบบเสื้อผ้า เพราะท่านเป็นผู้หญิงหัวสมัยใหม่ชอบการแต่งตัว ทว่าสี่ปีต่อมากลับตั้งท้องลูกอีกหนึ่งคน เมื่อคลอดแล้วก็มุ่งมั่นกับการทำงาน กัญญานันจึงมีแม่นมของคุณชายพงศกรยายของพิมพ์ปรางเป็นผู้เลี้ยงดู หญิงสาวโตมาพร้อมเพื่อนสนิท แล้วก็รักผูกพันกับยายจันทร์มากกว่ามารดา ในตอนที่ท่านเสียช่วงอยู่ม.ปลาย กัญญานันก็ร้องไห้คร่ำครวญมากพอๆ กับพิมพ์ปรางเลยทีเดียว

“เอ่อ คือว่า..ก้อย...”

“ผมอยากให้น้องก้อยพักผ่อนสักพักน่ะครับ”

ปัฐวิกรเอ่ยขึ้นอย่างต้องการช่วยเหลือ

“เหรอลูก งั้นก็แล้วแต่ปัฐแล้วกันนะจ๊ะ”

คุณรุจีรัตน์หันไปยิ้มกับลูกชายคนโต ไม่ได้สังเกตสีหน้าที่ดูวิตกของลูกสาวคนเล็ก

“แล้วคิดไว้หรือยังว่าจะให้น้องไปทำตำแหน่งอะไร”

คุณชายพงศกรเอ่ยถามขึ้น ปัฐวิกรจึงขมวดคิ้วครุ่นคิด ในขณะที่กัญญานันนั้นอ้ำอึ้งพูดไม่ออกเพราะเธอไม่ต้องการทำงานกับครอบครัว

“น้องก้อยตั้งใจว่าจะเปิดโรงเรียนสอนนาฏศิลป์ให้เด็กๆ กับเพื่อนๆ น่ะครับคุณพ่อคุณแม่”

คนที่เอ่ยขึ้นมาคือกิตติกร ในเมื่อเจ้าตัวไม่กล้าพูด เขาสงสารน้องจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาแทน

=====