7…คลุมถุง (3)

“ทำหน้าแบบนั้น อยากพูดอะไร อยู่กับผมคุณไม่ต้องสงบปากสงบคำนักก็ได้ คุณไม่ได้อยู่กับผู้ใหญ่สักหน่อย แล้วผมก็ไม่ใช่พวกบ้าอำนาจที่เมียต้องฟังผัวอย่างเดียว ไม่มีสิทธิ์เอ่ยปาก”

หญิงสาวหน้าแดงเรื่อขึ้นเพราะคำพูดโต้งๆ ของอีกฝ่ายแล้วก็ก้มลงหลบตาเขาเช่นเคยก่อนจะพึมพำเสียงเบา

“ไม่มีอะไร...”

ยังไม่ทันได้เอ่ยจบประโยคก็รู้สึกถึงร่างสูงกำยำที่โน้มลงมาหา กัญญานันเอนกายไปด้านหลังเอียงหน้าหลบเต็มที่ พอจะดันมือกับเตียงเพื่อถอยก็ปรากฏว่าไปเจอเข้ากับมือหนาทั้งสองข้างที่วางข้างกายเธอสองด้านเหมือนกักกันกลายๆ ทำให้เธอไม่อาจขยับไปไหนได้ ขณะที่ใบหน้าคมหล่อเหลาเคลื่อนมาชิดหน้าเธอทั้งยังเอียงทำมุมจนสามารถมองตากันได้อย่างชัดเจน ด้วยความตกใจกลัวการคุกคามอย่างกะทันหันของชายหนุ่มกัญญานันจึงผงะ หลับตาปี๋ สองมือตั้งใจจะผลักอกแกร่งแต่กลับกลายเป็นถูกรั้งเข้าไปกอดไว้

“เดี๋ยวก็ล้มลงไปหรอก”

เขายังดุเบาๆ

“คุณมินทร์”

“หืม”

แม้จะขานรับหญิงสาวไปแต่ตอนนี้เปรมินทร์กำลังให้ความสนใจกับมือนุ่มนิ่มที่แตะบนแผงอกเขากับใบหน้าหวานด้านข้าง ที่วันนี้ผมยาวสลวยของกัญญานันถูกรวบขึ้นมวยสูงเผยแก้มผ่องใส ดวงหน้างดงามแจ่มกระจ่างตา ความสวยลออตาก่อกวนความรู้สึกนึกคิดเขามาทั้งวัน อยากสัมผัสแนบชิดครอบครองเป็นเจ้าของดั่งภมรเห็นดอกไม้ล่อตาล่อใจชวนหลงใหลจนยากจะหักห้ามใจไม่ให้แตะต้องได้

ทั้งที่ปกติเขาค่อนข้างใจเย็น เก็บอารมณ์ความรู้สึกเก่ง แต่กับกัญญานันแล้วบางอย่างที่ทำลงไปเขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ตาคมมองแก้มใสไล่สูงขึ้นมาข้างขมับซึ่งเริ่มจะมีเหงื่อซึมขึ้นมาทั้งที่ร่างบางหอมกรุ่นที่เขากอดตัวสั่นเย็นเฉียบ ทำเอาความอดทนของเขาโดนทลายลงจนแทบไม่มีเหลือ เมื่อสุดจะห้ามใจได้ใบหน้าคมจึงเคลื่อนลงไปคลอเคลียแตะไล้จมูกโด่งเป็นสันแนบขมับและข้างแก้มนวลสูดดมเอาความชื่นใจเข้าปอด

“เอ่อ คือฉันยังไม่...”

กัญญานันย่นคอพร้อมเอียงหน้าหลบ อยากเอ่ยห้ามแต่ก็พูดไม่ออกเช่นกัน ด้วยเขามีสิทธิ์แตะต้องเธออย่างเต็มที่ ทว่าความรู้สึกติดขัดในใจที่ว่าตนเองและชายหนุ่มไม่ได้ร่วมหอกันด้วยความรักทำให้เธอยังไม่อาจตกลงปลงใจกับ

อีกฝ่ายได้

“อืม...จริงสิ คุณยังไม่ได้อาบน้ำเลย”

เขาเอ่ยเหมือนเพิ่งนึกได้

เมื่อเสียงทุ้มกระซิบชิดใบหูเล็กกัญญานันจึงรีบพยักหน้าโดยเร็วทั้งที่ไม่ใช่ความตั้งใจที่จะพูดก็ตาม ขอเวลาห่างเขาไปสักพัก ได้เตรียมคำพูดเพื่อคุยกับเขาก่อนก็ยังดี

“ก็ได้ คุณจะได้สบายตัวขึ้นด้วย”

เปรมินทร์เริ่มถอนความคิดของตัวเองออกมาจากร่างในอ้อมกอดได้จึงบอกก่อนจะเลื่อนมือมาจับปลายคางมนเชยขึ้น ไม่ต้องการให้เธอเอียงหน้าหลบเขา

“แล้วก็...ต่อไปพูดกับผมต้องมองตาผม อย่าทำเหมือนคนไม่จริงใจไม่กล้าสบตาเวลาพูด คนเราเมื่อได้ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันก็ต้องจริงใจต่อกัน ไม่อย่างนั้นชีวิตคู่ของเราจะไม่ยั่งยืน ผมไม่ต้องการให้เราเป็นแบบนั้น”

ชายหนุ่มบอกอย่างจริงจังพร้อมกับมองตาเธอนิ่ง ในดวงตาคู่คมนั้นกัญญานันมองเห็นความมุ่งมั่น มั่นคงอยู่เต็มเปี่ยม ราวกับเธอสามารถเชื่อมั่นไว้วางใจในตัวเขาได้ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำหวั่นไหว รู้สึกถึงความปลอดภัยจากไออุ่นที่แผ่ล้อมรอบกายจากอ้อมกอดแข็งแกร่ง เปรมินทร์ทำให้เธอแทบจะวางหัวใจและชีวิตทั้งชีวิตเอาไว้ในมือของเขาด้วยพลังแห่งการปกป้องคุ้มครองที่

ชายหนุ่มมีอยู่ในตัวเพียงคำพูดคำเดียวและการกระทำเล็กน้อย

“ค่ะ”

หญิงสาวตอบรับไปตามแรงดึงดูดจากแววตาและภาษากายของอีกฝ่ายที่มีอิทธิพลและความน่าเชื่อถือล้นเหลือ แล้วเธอก็ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนคืนกลับมา ตามด้วยสัมผัสหนักๆ ด้วยการประทับจูบข้างแก้ม ทำเอาใบหน้าสวยหวานเห่อร้อนทันควัน

เปรมินทร์มองแก้มระเรื่อแดงใสของคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยไล้แผ่วเบาอย่างหยอกล้อพร้อมยิ้มที่ระบายบนมุมปากได้รูปสวย

“คุณเขินน่ารักออกอย่างนี้ ผมอยากเปลี่ยนใจใหม่ซะแล้วสิ ได้ไหม”

เขาเอ่ยถามกับคนขี้อายที่ตอนนี้ไม่หลบตาเขาแล้ว แต่เธอก็รีบส่ายหน้าหวือทันที จนชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ แววตาในดวงตาคมลึกนั้นมีประกายเจ้าเล่ห์วาบขึ้นมาขณะที่พูดกับอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

“โอเค ตามใจคุณ”

อ้อมแขนแข็งแกร่งปล่อยออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่งจนกัญญานันรู้สึกได้ แต่เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างและหน้าท้องเป็นลอนแข็งแกร่งเพราะช่องว่างระหว่างร่างสองร่างเธอก็รีบขยับกายเบี่ยงเลี่ยงออกห่าง แล้วลงจากเตียงไป

เท้าเล็กก้าวไปทางตู้เสื้อผ้าเปิดออกก็พบแต่เสื้อผ้าของชายหนุ่มเต็มไปหมดจนต้องรีบปิดลงด้วยความขัดเขิน ตอนเขาเปิดตู้เธอไม่ได้สังเกตให้ดีจึงไม่รู้ว่าเสื้อผ้าตนเองอยู่ตู้ไหน จากนั้นหญิงสาวจึงขยับไปเปิดอีกตู้แทน ในนั้นมีเสื้อผ้าของเธอจัดไว้อย่างเรียบร้อย เด็กของไร่ภูศรีจันคงจัดการเอาไว้ตามคำสั่งของเจ้าปัทมาดารา เพราะคุณแม่ของเธอเป็นธุระส่งมาให้ก่อนแต่งงานพักหนึ่งแล้ว

กัญญานันนึกได้ว่าเธอยังไม่ได้แกะผมและถอดเครื่องประดับใดๆ ทั้งสิ้น หญิงสาวจึงหอบเสื้อผ้าทุกชิ้นรวมทั้งเสื้อคลุมไปทางกระจกบานใหญ่มุมหนึ่ง โดยไม่ได้ปรายตาไปที่เตียงเพราะรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลา

เธอค่อยๆ แกะปิ่นกับเครื่องประดับบนผมอย่างช้าๆ เพราะไม่ค่อยถนัด แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงก้าวมายืนซ้อนหลังกุมมือเธอพร้อมกับบอก

“ผมช่วยนะ”

เปรมินทร์บอกแล้วก็พยายามหาทางเอาปิ่นออกให้หญิงสาวอย่างเบามือ ส่วนกัญญานันก็สบตาชายหนุ่มเพียงเล็กน้อย ไม่ได้ปฏิเสธความช่วยเหลือของเขา ส่วนตนเองถอดต่างหู สร้อย และกำไลแทน เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติ ในเมื่อเขาให้ความเชื่อมั่นกับเธอ และได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายแล้ว กัญญานันก็คิดว่าตนเองคงต้องปรับตัวปรับใจ

ขณะที่กำลังคิดเพลินอยู่นั้นลมหายใจร้อนพร้อมสัมผัสนุ่มอุ่นก็แนบลงมาบนลำคอด้านข้าง กัญญานันสะดุ้งหลุดจากภวังค์สายตาโฟกัสในกระจกเห็นชายหนุ่มประทับจูบที่คอเธอ ก่อนจะเงยขึ้นมองตอบเธอ ผ้าสไบถูกเขาถอดออกไปเมื่อไรเธอไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่งแล้วคนร่างสูงกว่าก็ขยับเข้ามาแนบชิดมากขึ้น พร้อมมือหนาข้างซ้ายไล้ตามลำแขนเรียวเสลาลงไปกุมประคองมือบาง มืออีกข้างโอบเข้ารอบเอวคอด ใบหน้าคมเลื่อนมาแนบแก้มเธอจนรู้สึกได้ถึงความสากระคายของหนวดเครา มองเห็นความคุกรุ่นจากแววตาและร่างกายร้อนรุ่มของอีกฝ่าย แต่กัญญานันก็ขยับไปไหนไม่ได้ทั้งที่อยากหนีเข้าห้องน้ำก็ตาม ทำได้แค่มองตามสายตาคู่คมของเขาที่สำรวจเธอในกระจกเพียงเท่านั้น

มืออบอุ่นพามือเธอให้แนบเข้ากับริมฝีปากได้รูปสีสวย รอยประทับที่นาบลงมาบนผิวทำให้กัญญานันทั้งร้อนทั้งแปลบปลาบระคนกัน เหมือนร่างกายโดนสะกดด้วยสายตาและจุมพิตของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง ดวงตากลมโตมองปากได้รูปที่พรมจูบไล้บนมือของตนอย่างเผลอไผล เขาจูบลงบนแหวนที่ฝังเพชรลงไปในตัวเรือนแทบจะเป็นเนื้อเดียวที่เพิ่งสวมให้เธอเมื่อเช้า แล้วระเรื่อยมาหาข้อมือก่อนจะพลิกจูบลงบนแอ่งชีพจรเล่นเอากัญญานันสะดุ้งทั้งตัว ดวงตาเบิกโพลงขึ้นเห็นเขาเงยขึ้นมามองเธออย่างลึกซึ้ง จนหญิงสาวถึงกับเผยอปากสั่นเอ่ยอะไรไม่ออก

=====