3...ปัญหาที่รออยู่ (2)

“อะไรนะ”

เสียงคุณรุจีรัตน์แหลมขึ้น หากก็ยังเบาอยู่

“น้องไม่ชอบงานของครอบครัว ผมว่าเราไม่ควรบังคับนะครับ ยังไงก็มีผมกับพี่ปัฐทำอยู่แล้ว แล้วอีกไม่นานพอน้องนางจบโทกลับมา ก็จะมาทำงานด้านดีไซน์ให้เราอยู่แล้วด้วย ถึงน้องก้อยไม่ทำ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะครับ”

“นายกลาง”

ปัฐวิกรปรามน้องชาย หากแต่อีกฝ่ายยังไม่หยุดพูด

“น้องก้อยชอบนาฏศิลป์ ให้น้องไปทำงานที่น้องรักเถอะนะครับ แค่ผมกับพี่ปัฐต้องทิ้งงานของตัวเองมาช่วยที่บ้านก็พอแล้ว อย่าฝืนใจน้องเลยนะครับ”

คุณรุจีรัตน์หันไปมองลูกสาวคนเล็กน้อยสีหน้าไม่พอใจ หากก็ไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยวแต่อย่างใด ด้วยรู้ว่าลูกสาวคนนี้ไม่มีความสามารถด้านแฟชั่นเช่นลัลนา ส่วนคุณชายพงศกรมองนิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความเห็นใจเมื่อเห็นลูกสาวคนเล็กเริ่มน้ำตาคลอ

“จริงเหรอหนูก้อย”

คุณชายถามสั้นๆ

กัญญานันมองผู้เป็นพ่อตรงๆ พร้อมกับพยักหน้าและรับคำเบาๆ

“ค่ะคุณพ่อ”

“ถึงจะไม่ชอบ แต่จะบอกว่าไม่อยากทำมันก็ไม่ถูกนะคะคุณชาย เพราะยังไงนี่ก็เป็นงานของทางบ้าน แล้วครอบครัวเราก็กำลังแย่ จะมีเงินที่ไหนให้ยายก้อยเอาไปลงทุนเปิดโรงเรียนกับเพื่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปรอดไหม สมัยนี้ไม่มีใครเขาสนใจเรื่องพวกนี้กันแล้วนะคะ รุจีคิดว่ามันจะมีแต่ล้มไม่เป็นท่าน่ะสิคะ ทำงานของเราเองไม่ต้องลงทุนอะไรก็ดีอยู่แล้ว ถึงไม่ได้เราก็ไม่เสียด้วย เพราะเอาเข้าจริงยายก้อยก็คงทำอะไรไม่เป็นกับเขาอยู่แล้ว ตอนเรียนรุจีก็แย้งแล้วว่าไม่ให้เรียนนาฏศิลป์ จบมาจะไปทำอะไร คนที่ทำเป็นแต่เต้นกินรำกินอย่างยายก้อยจะไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่ได้”

ลูกสาวคนเล็กของบ้านได้แต่ก้มหน้าลงอย่างเศร้าๆ กับคำพูดของผู้เป็นแม่ ขณะที่พี่ชายต่างก็เงียบด้วยความสงสารกัญญานัน แล้วในที่สุดคุณชายพงศกรก็เอ่ยขึ้นมา

“พ่อจะตามใจหนูก้อย แต่อย่างที่บอกว่าบ้านเรากำลังมีปัญหาหนัก ซึ่งปัญหามันมาจากพ่อเอง พ่อไม่อยากให้หนูก้อยต้องมาลำบากรับภาระของเราหรอก แต่เราอาจจะไม่มีเงินทุนให้หนู”

“ก้อยมีเงินเก็บค่ะ ก้อยจะไม่รบกวนทางบ้าน”

หญิงสาวเอ่ยขึ้น

“พ่อจะเล่าที่มาที่ไปปัญหาของบ้านเราให้หนูก้อยฟังเป็นข้อคิด แล้วก็ขึ้นอยู่กับลูกว่าจะตัดสินใจยังไง เพราะพ่อเองก็อยากให้ลูกได้ทำในสิ่งที่รัก แต่พ่อก็กลัวว่ามันอาจจะไปไม่ถึงจุดหมาย เพราะบางทีการลงทุนก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เราหวัง”

หลังจากเกษียณเมื่อห้าปีก่อน คุณชายไม่อยากอยู่ว่างๆ จึงลงทุนอสังหาริมทรัพย์กับเพื่อนเก่า ทั้งยังเล่นหุ้นตามคำชวนอีก ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้ดี ทว่าหกเดือนผ่านไปกลับไม่เป็นตามนั้น หุ้นดิ่งลงเหว เงินที่ร่วมลงทุนก็สูญเพราะอีกฝ่ายเงียบหาย งานด้านอสังหาริมทรัพย์ไม่เดินหน้า ทุกคนที่ติดต่องานโทรตามกับเลขาคนสนิทของคุณชายซึ่งทำหน้าที่เป็นทนายของตระกูล โดยทนายไม่เคยเปิดเผยชื่อคุณชายให้ใครได้รับรู้ สุดท้ายคุณชายก็ต้องรับผิดชอบค่าเสียหายที่มีทั้งหมด แม้ทนายจะช่วยหาทางค่อยๆ ผ่อนผันได้ แต่จำนวนเงินก็มหาศาล

ประจวบกับที่ธุรกิจของคุณรุจีรัตน์เริ่มขาลง ลูกชายทั้งสองคนต้องเข้ามาช่วยงาน ทั้งคู่พยายามทำได้ดี ทว่าเงินของคุณชายหมด ที่ทางที่มีก็ขายเกลี้ยงจนฐวิกรเริ่มสงสัยจึงเค้นเอากับทนายความทำให้รู้ถึงปัญหาของผู้เป็นพ่อ พวกเขาไม่ต้องการให้สิ่งที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษหมดไป จึงใช้เงินของแบรนด์จิวเวลรี่มาส่งทยอยชดใช้หนี้ และหมุนวนเวียนจนปวดหัวในช่วงสองปีที่ผ่านมา จนถึงตอนนี้ก็ยังชักหน้าไม่ถึงหลัง ทำได้เพียงดึงส่วนนั้นโปะแทนส่วนนี้ไปเรื่อยๆ

กัญญานันได้ฟังก็อึ้งจนพูดไม่ออก ความรู้สึกบีบคั้นมากมายกดทับตัวเต็มไปหมด ทั้งตกใจ เสียใจ สับสน ทางบ้านเดือดร้อนมาก แต่ตนเองไม่เคยรับรู้มาก่อน ทั้งยังใช้เงินอย่างมีกินมีใช้มีความสุข ไม่เคยลำบาก เธอทั้งซาบซึ้งกับสิ่งที่ครอบครัวพยายามประคับประคอง ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกผิด เป็นอย่างนี้แล้วเธอจะละทิ้งภาระที่กำลังหนักอึ้งของทางบ้านได้อย่างไร

เธอกับเพื่อนๆ แพลนงานของตัวเองมาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ ตอนนี้ก็เป็นรูปเป็นร่างมากแล้ว ที่สำคัญคือ โรงเรียนของเธอไม่ได้เปิดสอนที่กรุงเทพฯ ทว่าเธอกลับรู้สึกไม่พร้อมที่จะทิ้งครอบครัวไปอยู่ที่ต่างจังหวัดด้วยซ้ำ

“ว่าไงฮึ ยายก้อย คราวนี้ยังอยากจะทิ้งคุณพ่อ ทิ้งแม่ แล้วก็ทิ้งพี่ๆ ของเราไปทำงานที่รักของตัวเองอยู่อีกไหม”

ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นราวมานั่งอยู่ในใจ ขณะที่กัญญานันถึงกับพูดไม่ออก

“ถ้ายังไม่รู้จะตัดสินใจยังไง ไปคิดดูก่อนก็ได้ พี่บอกแล้วว่าอยากให้น้องก้อยพักก่อน ยังไงก็ยังมีเวลาอีกสักพัก”

ปัฐวิกรบอกอย่างใจดี แต่เขาตัดสินใจแทนน้องสาวไปแล้วว่าเธอจะต้องเลือกทำงานกับครอบครัว เขาไม่เห็นด้วยกับการไปทำงานต่างจังหวัดของเธอ พี่ชายคนโตรู้เรื่องนี้เพราะน้องสาวเลือกจะปรึกษากับเขาเป็นคนแรก หากเขาก็บอกปฏิเสธทันทีด้วยความเป็นห่วงไม่อยากให้น้องไปอยู่ห่างไกลยากเกินที่จะดูแลถึง

“นั่นสิ หนูก้อยคิดดูก่อนก็ได้ลูก”

คุณชายพงศกรสำทับเพราะเห็นท่าทางสับสนของลูกสาวคนเล็กแล้วอดเห็นใจไม่ได้

ทางด้านกิตติกรที่สนับสนุนน้องสาวมาตลอดได้แต่เอื้อมมือโอบไหล่บางลูบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ ส่วนคุณรุจีรัตน์ก็ยิ้มกริ่มแล้วเอ่ยย้ำคล้ายเตือนสติ

“คิดให้ดีนะจ๊ะลูกรัก”

“น้องก้อยน่ะคิดดีอยู่แล้วครับ ผมว่าคุณแม่น่าจะห่วงน้องนางมากกว่า รายนั้นรู้เรื่องขึ้นมาคงช็อกน่าดู แถมน่าจะโวยวายเพราะกลัวตัวเองจะไม่มีเงินเอาไว้ช็อปปิ้งแล้วก็สังสรรค์ทำตัวหรูหรา”

“ตายแล้วตากลาง ทำไมไปว่าน้องอย่างนั้นฮึ”

“ผมพูดจริงนะครับ คุณแม่ก็เห็นว่าน้องนางไปเรียนใช้เงินหมดแต่ละเดือนเยอะแค่ไหน ผมยังใช้ได้ตั้งสามสี่เดือนแน่ะ”

“เอ๊ะ น้องเป็นผู้หญิงนี่ลูก ผู้หญิงมีของใช้เยอะกว่าผู้ชายก็อย่างนี้แหละ”

ผู้เป็นแม่ยังปกป้องลูกสาวสุดที่รักเช่นเดิมจนกิตติกรคร้านจะแย้งจึงได้แต่ถอนหายใจ แล้วลงมือทานอาหารที่ดูเหมือนจะเย็นชืดจากเรื่องเครียดที่พูดคุย แต่คุณรุจีรัตน์เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอหันไปเอานิตยสารที่หยิบติดมือลงมาเพื่อจะถามลูกชายคนกลางถึงรูปที่ตนเองสะดุดและสนใจ เมื่อเปิดเจอหน้าที่ต้องการก็ยื่นข้ามฝั่งมาตรงหน้ากิตติกร

“คนนี้เป็นเพื่อนลูกกลางหรือเปล่าคะ”

ชายหนุ่มกวาดสายตาลวกๆ ก่อนจะตอบรับ

“ครับ”

เนื้อหาข่าวเกี่ยวกับงานส่งเสริมวัฒนธรรมไทยที่เขาไปกับกัญญานันแล้วบังเอิญได้เจอกับเปรมินทร์เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ดูจากภาพที่เขากับเพื่อนตบไหล่กันแล้วกิตติกรก็จำได้ทันที

“อุ๊ย...จริงเหรอลูก ดีจริง นี่รู้ไหมว่าเจ้าปัทมาดารากับแม่น่ะเคยเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนคอนแวนต์เดียวกันมาก่อนนะลูก ไม่คิดเลยว่าลูกๆ จะได้มาเป็นเพื่อนกัน เห็นในข่าวเขาว่าเจ้าเป็นเจ้าของไร่ใหญ่โตในเชียงรายเลยนะลูก กินเนื้อที่ภูเขาตั้งสองสามลูกแน่ะ แถมยังเป็นเจ้าของเหมืองแร่ชื่อดังทางภาคตะวันตกด้วย”

“คงงั้นมั้งครับ ผมไม่ทราบ ไม่เคยถามไอ้มินทร์มัน”

คุณรุจีรัตน์ยิ้มกว้างอย่างสนอกสนใจตัวอักษรที่บรรยายในนิตยสาร หัวข้อที่ว่า‘หนุ่มหล่อทายาทเจ้าปัทมาดาราปรากฏตัวพร้อมทายาทคุณชายพงศกร’

“เรียกกันแบบนี้ สนิทสนมกันมากไหมจ๊ะลูก...ตากลาง”

“ก็...พอสมควรครับ”

อยู่ๆ ผู้เป็นแม่ก็เอื้อมมือข้ามโต๊ะมาจับมือเขาเขย่าเบาๆ สีหน้าไม่ปกปิดความสนใจ ทำเอากิตติกรอดขมวดคิ้วไม่ได้ แต่คำถามต่อมากลับทำเอาเขาอึ้งยิ่งกว่า

“แล้วพอจะรู้สเปกเพื่อนคนนี้หรือเปล่าจ๊ะ”

ไม่เพียงแค่กิตติกรเท่านั้น คนบนโต๊ะที่เหลือต่างก็มองคุณรุจีรัตน์เป็นตาเดียว พร้อมกับที่ท่านเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมา

“ลูกคิดว่าอย่างน้องนางนี่สเปกคุณเปรมินทร์ไหมจ๊ะ”

=====