60

​“ใจเย็นๆ นะครับแม่ณี”

น้ำเสียงทุ้มปลอบประโลม หญิงสูงวัยที่กำลังหน้าซีดไปหมด นางหันมายิ้มแหยให้กับชายหนุ่ม แล้วพยักหน้า

​“จ้ะ แม่จะพยายามใจเย็น แต่กลัวเหลือเกิน ว่าภาสจะไม่ยอมพบหน้าแม่”

​“ไอ้ภาสมันจะดีใจมากน่ะสิครับ”

เพลิงยิ้ม ก่อนที่จะยื่นแว่นกันแดด และหมวกสานใบโต ส่งให้มารดาของเพื่อนสนิท เขาไปรับปราณีมาจากสนามบิน ท่าทางนางตื่นเต้นยินดีมากที่จะได้พบกับบุตรชายที่หายออกไปจากบ้านนานเกือบครึ่งปี นางรับของจากเพลิงมาแล้วทำหน้าสงสัย เพลิงขยิบตาให้ก่อนจะพูดเสียงกลั้วหัวเราะ

​“ปลอมตัวให้ไอ้ภาสมันแปลกใจนิดหน่อยนะครับแม่ณี”

​“จ้ะ”

นางรีบสวมแว่นกันแดดและหมวกเก็บผมให้เรียบร้อย ก่อนจะยิ้มให้กับเพลิง

“แม่ปลอมตัวดีหรือเปล่าเพลิง” 

​“พอได้ครับ เหมือนมาดามมาจากอังกฤษเลยครับแม่”

เพลิงหัวเราะเบาๆ หมวกใบกว้างมีดอกไม้ค่อนข้างใหญ่ประดับไว้ มันเป็นหมวกของสาวอั้ม สาวประเภทสองร่างถึกที่ลืมไว้บนรถของเขานั่นเอง รสนิยมจึงสีสันค่อนข้างจัดจ้านอยู่สักหน่อย ดอกไม้ที่ติดอยู่บนหมวกสานเป็นสีชมพูแปร๋นแบบเห็นกันแต่ไกล

​ปราณีหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกำมือเข้าหากันแน่นอย่างตื่นเต้น มือเย็นไปหมด เพลิงพาปราณีเข้ามาในตัวเมือง ผ่านเข้ามาในย่านที่ค่อนข้างเจริญพอสมควรเพราะมีตึกราอาคารสวยๆ มากมาย ผู้คนเดินกันค่อนข้างหนาตาคึกคัก เขาพานางมาหยุดอยู่ตรงหน้าอาคารพาณิชย์แห่งหนึ่ง ที่ตกแต่งไว้ค่อนข้างทันสมัย ทาสีส้มสด หน้าร้านมีป้ายขึ้นชื่อร้านไว้ว่า ‘แพนเค้ก ซาลอน’ ป้ายผ้าตัวใหญ่ขึงหน้าร้านเป็นรูปของภาสวินีที่แต่งหน้าอย่างสวยงาม และในมือถือถ้วยรางวัลที่ได้รับมา มีตัวอักษรบอกข้อความไว้ว่า ‘ไว้ใจได้ในฝีมือของแพนเค้ก ช่างผมรางวัลการันตรีสองสถาบัน’

​เห็นแค่นี้ปราณีก็น้ำตาคลอ แม้ว่าลูกชายคนเดียวของนางจะเปลี่ยนไปอย่างไรก็ตาม แต่เขาก็ประสบผลสำเร็จในระดับหนึ่งกับสิ่งที่ตนเองชอบ เขาออกมาแบบทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เมื่อสมชาติต่อว่าและดุด่าเขาอย่างหนัก ภาสวินีทิ้งบัญชีธนาคารและเทเงินทุกบาททิ้งไว้ในห้อง พร้อมกับจดหมายว่าเขาจะไม่เอาอะไรติดตัวไปแม้แต่อย่างเดียว และวันหนึ่งที่ทุกคนยอมรับเขา เขาจะกลับมา

​แม้สมชาติจะบอกว่า รอไม่นาน คนอย่างภาสวิณีก็ต้องซมซานกลับมาขอโทษ และเลิกเป็นสาวประเภทสอง หากแต่จนแล้วจนรอด บุตรชายคนเดียวก็ไม่กลับบ้าน นางและสมชาติใจร้อนราวไฟเผา ผู้เป็นสามีทำเหมือนว่าไม่เคยมีบุตรชาย แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็นอนไม่หลับเกือบทุกคืน บางคืนลุกมาร้องไห้เงียบๆ เพราะความคิดถึงลูกรัก ปราณีเองก็เช่นกัน นางรู้สึกแก่ไปอีกหลายปีในระยะเวลาเพียงครึ่งปี เพราะความอาดูรและคิดถึงบุตรชายคนเดียว เป็นห่วง สารพัดจะกังวล นางดีใจเมื่อได้รับข่าวจากเพลิง จึงหาเวลาแอบลอบมาหาภาสวินี เพราะกลัวว่าสามีจะยังโกรธอยู่ และจะตามมาอาละวาดเอากับบุตรชายอีก

​“ต๊ายเพลิงขา มาไงเนี่ย?”

เสียงแปร๋นๆ ดังมาก่อนตัว ทำให้ปราณีเอาหมวกหลุบปิดหน้าตัวเองไว้ ภาสวินีมัวแต่ทักทายเพลิง จนไม่ได้มองว่าเขาพาใครคนหนึ่งมาด้วย

​“พาลูกค้ามา”

​“วุ้ย! ไหนๆ ต๊าย พาแม่เลี้ยงที่ไหนมายะ เพลิงขา เอ๊ะ หน้าตาคุ้นๆ”

สาวประเภทสองกระพริบตาปริบๆ เพลิงกลั้นยิ้ม ขณะที่ภาสวินีเขม้นมอง แล้วอะไรบางอย่างในท่าทาง ใบหน้านั้น ทำให้เขาอุทานอย่างตกใจ หน้าซีดเผือด

​“แม่!”

​“ภาส”

​ภาสวินีทำท่าจะเดินหนีมารดา หากแต่ปราณีโอบรอบเอวเขาไว้ แล้วนางก็ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เสียงของนางสะอึกสะอื้น

​“ภาส แม่เอง แม่คิดถึงภาส ลูก แม่รักลูกนะภาส ภาสอย่าหนีแม่อีกเลยนะลูก ฮือๆ”

​“แม่ฮะ แม่”

เขาหันมาหามารดา และโอบกอดนางไว้ก่อนจะร้องไห้ออกมาบ้าง คนในร้านมองสองแม่ลูกเป็นตาเดียว ขณะที่เพลิงเองก็หันหน้าไปทางอื่น เขาไม่อยากเห็นภาพสะเทือนอารมณ์ เพราะกลัวจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

​“ภาส ไม่ติดต่อไปหาแม่เลย ไหนๆ ขอแม่ดูหน่อยสิ”

ปราณีประคองใบหน้าของบุตรชายไว้ในอุ้งมือ ตอนนี้มันเลอะเทอะไปด้วยเครื่องสำอางที่บางส่วนไหลเปื้อนเพราะน้ำตาของเขา นัยน์ตาที่มองเขาทำให้หัวใจที่เคยหว้าเหว่ของภาสวินีอุ่นวาบและเต็มตื้น เขายิ้มแหยให้กับมารดา ปราณียิ้มออกมาทั้งน้ำตาแล้วพูดเสียงเครือ

​“ลูกชายของแม่ ไม่สิลูกสาว ฮือๆ ภาสเป็นลูกสาวที่แม่ภูมิใจมาก ลูกสวยมาก”

​“แม่ฮะ แม่ไม่ต้องฝืนใจก็ได้ เรียกผมว่าลูกชายอย่างเดิมก็ได้นะฮะ”

​“จ้ะ”

ปราณีสูดน้ำมูก มือละจากใบหน้าเขา แล้วปาดน้ำตา ภาสวินีเองก็เช็ดน้ำตาป้อย ตอนนี้คนในร้านบางคนก็แอบเช็ดน้ำตาบ้างแล้วกับภาพของสองแม่ลูก ภาสวินีโอบมารดาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะประกาศลั่นร้านเสริมสวยของเธอ ที่วันนี้ส่วนมากแขกที่มาใช้บริการเป็นคนที่รู้จักกับเขาดี

​“ทุกคนฮ้า นี่แม่แพนเค้กเองฮ้า ภาสชื่อเก่าของแพนเค้ก หรือภาสวินีในปัจจุบันฮ้า แม่แพนเค้กสวยไหมฮ้า”

​“สวยจ้ะพี่แพนเค้ก”

เด็กในร้านที่เป็นลูกจ้างของเขารีบตอบเสียงใส

“สวยเหมือนพี่เปี๊ยบเลยจ้า”

​“แบบนั้นแม่พี่จะภูมิใจไหมนี่ ทำงานย่ะ ทำงานนังอ้อย สระผมของหล่อนต่อไป แม่ฮะ ไปด้านในกันดีกว่าหน้าตาเลอะหมดแล้ว จะได้คุยกันให้หายคิดถึงด้วย”

เขาว่าแล้วจับมือมารดาขึ้นมา ก่อนจะหันมาทำเสียงเขียวใส่เพื่อนรักที่กำลังยืนกลั้นน้ำตาให้มันไม่ไหลออกมากับภาพประทับใจตรงหน้า

​“เพลิงขา ร้ายจริงๆ เลย เซอร์ไพรส์กันแทบหัวใจวายแบบนี้ แต่ยังไงก็ขอบใจมากนะไอ้เพื่อนรัก ที่นายทำให้ฉันทั้งหมดวันนี้ ฉันจะตอบแทนนายแน่นอน เพลิง”

ประโยคหลังเขาเน้นเสียงจริงจัง และยิ้มกว้างให้กับเพลิง เพลิงยิ้มตอบก่อนจะหัวเราะเบาๆ

​“ไม่เป็นไร แม่นายอยากเจอนาย ตามสบายนะ เดี๋ยวเย็นๆ ผมมารับกลับนะครับแม่ณี”

​“ขอบใจมากลูก”

ปราณีพูดเสียงเครือทั้งน้ำตา ภาสวีนีโอบเอวมารดาแล้วพูดเสียงสดใส

​“ไปคุยกันนะฮะแม่ แพนเค้กคิดถึงแม่มากๆ คิดถึงมากที่สุดเลย”

​“แม่ก็คิดถึงภาสจ้ะ”

ปราณีมองบุตรชายอย่างรักใคร่ และเอนซบที่ไหล่กว้างของเขา กลิ่นน้ำหอมสตรีระเหยมาจากร่างสูงใหญ่ ที่นางเคยหวังว่ามันจะเป็นปราการปกป้องผู้หญิงสักคน และมีหลานให้นางได้ชื่นชูใจ แต่มันคงจะไม่มีวันเป็นไปได้ ในเมื่อบุตรชายของนางเลือกทางที่จะเป็นแล้ว นางก็ต้องทำใจ ปราณีถอนใจเฮือก แล้วยิ้มกับความจริงที่ต้องยอมรับ จะอย่างไรก็เลือดในอกของเธอ บุตรชายของเธอก็ไม่ได้ทำผิดคิดร้ายใคร เป็นพลเมืองที่ดีคนหนึ่งของสังคม นางรักที่เขาเป็นบุตร ไม่ได้รักที่เขาเป็นผู้ชาย คิดแล้วปราณีก็พูดเสียงกระเซ้าเบาๆ

​“แม่เรียกภาสว่าแพนเค้กเหมือนคนอื่นเค้าดีกว่า ว่าแต่เป็นแพนเค้กที่คงเปลืองแป้งน่าดูนะเราน่ะ ตัวใหญ่ขนาดนี้”

​“แม่ง่า”

ภาสวินีทำเสียงกระเง้ากระงอด พลางหัวเราะเบาๆ เขากอดท่านแน่นเข้า พร้อมกับหอมแก้มของท่านดังฟอด

“แพนเค้กนี่ล่ะฮ้า อุตสาห์ตั้งชื่อให้ฟังแล้วสวย ไว้จะแนะนำอั้มกับชมพู่ให้รู้จักด้วยนะฮ้า เพื่อนรักแพนเค้กเอง” 

​“จ้ะ”

ปราณียิ้ม ความอบอุ่นของสัมพันธ์นี่สินะ ที่ห่างหายไปนาน นางถึงกับตรอมใจและป่วยบ่อยๆ เมื่อไม่ได้ข่าวคราวของบุตรชาย เพียงแค่นางได้กลับมากอดลูกอีกครั้งหนึ่ง ก็เหมือนราวกับว่าเป็นยาอายุวัฒนะของนางแล้ว