ตอนที่11.

ตอนที่11.

“สวัสดีสาวน้อย ได้ข่าวว่าเอาเงินมาใช้หนี้แทนนายเมืองพลเหรอ..”

ชายร่างวัยกลางคนหน้าตาหลุกหลิกรูปร่างท้วมพูดขึ้น ริมฝีปากห้อยๆ ยิ้มกริ่มอย่างที่เหมือนฝันคิดในใจว่ามันเป็นรอยยิ้มของเฒ่าหื่นกามนั่นคงเป็นเสี่ยเจียง แต่ใกล้ๆ กันมีชายหนุ่มอีกคนน่าจะอายุประมาณสี่สิบรูปร่างสมาร์ตหน้าตาคมเข้มแต่แววตาก็ไม่น่าไว้ใจเช่นกัน

“ฉันเอาเงินมาใช้หนี้ให้พ่อค่ะ” เหมือนฝันพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“อ้อ ลูกสาวนายเมืองพล ทำไมเราไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขามีลูกสาวน่ารักขนาดนี้..”

“นั่นสินะ ฉันก็นึกว่าลูกสาวของนายเมืองพลยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ อยู่ อ้อ.. ลืมแนะนำตัว ฉันเสี่ยเจียง นั่นอาหมิง น้องชายฉันเอง” เสี่ยเจียงยิ้มๆ แล้วลุกเดินมาหาเหมือนฝันที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องเย็นเฉียบใบหน้าใสขาวซีด

“เฮียเสียมารยาทจัง เชิญหนูน้อยของเรานั่งก่อนสิ” เสี่ยหมิง พูดขึ้นแล้วยิ้มให้เธอบางๆ ท่าทางของเสี่ยหมิงดูภูมิฐานและเก็บอาการต่างๆ ได้ดีกว่าคนเป็นพี่แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เหมือนฝันรู้สึกดีเท่าไหร่ หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่หน้าโต๊ะทำงานของเสี่ยเจียงทันทีเพื่อระงับอาการขาสั่นของตนด้วย

“ชื่ออะไรจ๊ะหนู”

“เหมือนฝันค่ะ..”

“โอ้.. ชื่อเพราะ แถมยังหน้าตาน่ารักเหมาะกับชื่ออีกด้วย..”เสี่ยเจียงยิ้มกว้าง

“เฮียก็พูดแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนนั่นล่ะ”

 เสี่ยหมิงล้วงกระเป๋ามองเธอไม่วางตาจนเหมือนฝันอึดอัด จึงต้องรีบพูดธุระของตนแล้วรีบกลับ..

“คือฝันเอาเงินมาใช้หนี้เสี่ยเจียงค่ะเงินที่พ่อติดหนี้เสี่ยอยู่สิบล้าน แต่ฝันมีแค่เจ็ดล้านยังขาดอยู่สามล้านก็อยากจะขอความกรุณาเสี่ยช่วยยืดเวลาอีกสักหน่อยได้ไหมคะ ฝันจะพยายามหามาใช้ให้อีกสามล้าน รับรองว่าไม่บิดพลิ้วค่ะ แต่วันนี้มีมาให้เสี่ยแค่เจ็ดล้านก่อนค่ะ” หญิงสาวพูดเสียงอ่อนหวานตามแบบของตนโดยไม่ได้ปรุงแต่งแต่ทำให้คนฟังพอใจไม่น้อย

“โอ้ หนูเหมือนฝันจ๋า เงินตั้งสามล้านหนูจะหามาจากไหน อีกอย่างพ่อของหนูก็ยืมเสี่ยไปตั้งสองปี นี่ก็ยืดเวลามานานพอสมควรแล้วนะ เสี่ยไม่เคยยืดเวลาการชำระหนี้ให้ใครมาก่อนเลยนะ มีพ่อของหนูคนเดียวเลยที่ได้สิทธิ์นั้น”

“แต่ตอนนี้ฝันไม่มีจริงๆ คะ เพราะก่อนหน้านี้ก็ใช้เงินรักษาคุณพ่อไปเยอะเอาการ ก็ได้แต่หวังว่าเสี่ยจะเมตตาค่ะ”

“แหม เสี่ยก็อยากจะเมตตานะ แต่เรื่องธุรกิจ เงินๆ ทองๆ เสี่ยก็ลำบากใจ” เสี่ยเจียงมองเธอตาหวานฉ่ำเหมือนฝันไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไร หญิงสาวใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความหวาดหวั่น มิน่าเล่าบิดาจึงไม่เคยให้เธออยู่พบหน้าแขกแปลกหน้าของท่านและไม่เคยให้เธอรู้เรื่องที่ท่านติดการพนันและเรื่องหนี้สินของท่านเลย เหมือนฝันอยากจะร้องไห้เหลือเกิน เธอไม่น่ามาที่นี่เลย..

“โธ่.. เฮีย เงินแค่นี้เอง เอาอย่างนี้ก็แล้วกันไหนๆ หนูเหมือนฝันก็มาแล้ว ก็ใช้หนี้เสี่ยเขาให้หมดๆ ไปเลยก็แล้วกัน อีกสามล้านเดี๋ยวฉันจะออกให้เธอก่อน โอเคมั้ยเฮีย..” 

“จะดีเหรออาหมิง แล้วอาหลิวจะไม่ว่าเอารึ” เสี่ยเจียงยิ้มๆ

“โธ่ อาหลิวก็ส่วนอาหลิวสิ เอาตามนี้นะ เอาล่ะหนูเหมือนฝันเรื่องหนี้ของเสี่ยเจียงไม่ต้องกังวลนะจ๊ะ เดี๋ยวฉันจะช่วยเอง ฉันน่ะเห็นคนตกทุกข์ได้ยากไม่ได้หรอก สงสารน่ะ..”

เสี่ยหมิงยิ้มอ่อนโยนในขณะที่เสี่ยงเจียงยิ้มแบบแกนๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่แววตาดูพราวพรายจนเหมือนฝันขนลุก

“เอ่อ.. ถ้าอย่างนั้นเสี่ยหมิงจะให้ฝันใช้หนี้คืนให้ตอนไหนคะ แต่ขอเวลาอย่ากระชั้นชิดมากนะคะ”

“เราจะพูดเรื่องนี้กันทีหลังนะแล้วไม่ต้องเรียกสงเรียกเสี่ยอะไรหรอกนะเรียกฉันว่าคุณหมิงก็พอ นี่ก็เที่ยงแล้ว กินมื้อเที่ยงกับฉันสักมื้อก็แล้วกันเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจ”

เมื่อเจอมุกนี้เหมือนฝันก็ได้แต่ยิ้มบางๆ ให้เขาแต่ในใจนั้นเต้นโครมครามด้วยความหวาดระแวง...

“คิดจะเก็บไว้คนเดียวไม่ได้นาอาหมิง..” เสี่ยเจียงตบบ่าน้องชายเบาๆ เมื่ออยู่กันตามลำพัง

“ใครว่าล่ะเฮีย เราก็รู้ๆ กันอยู่ว่าของแบบนี้ต้องแบ่งกัน แต่ผมขอชิมก่อนเท่านั้นเอง” เสี่ยหมิงพูดยิ้มๆ ใบหน้าเรียวหล่อเหลาในแบบคนที่มีเชื้อสายจีนยิ้มพราย ดวงตาเล็กแคบเต็มไปด้วยราคะที่ลุกโชนประหนึ่งเสือหิวเห็นเนื้อสมันอันโอชะ

“เห็นแก่เป็นน้องเป็นนุ่งนาถึงได้ยอม”

“หึหึ ผมรู้น่าเฮียยังมี อาภรณ์ อยู่จะทิ้งมาง่ายๆ ก็ไม่ได้เดี๋ยวอาซ้อฉีกอกเอาหรอกน่า”

“รู้มาก ยายอาภรณ์นั่นฉันก็เริ่มจะเบื่อแล้วเพราะช่างสอดรู้สอดเห็นและแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเกินไป เกรงจะความแตก อยากได้มั้ยเฮียจะส่งต่อแบบถาวร” เสี่ยเจียงพูดถึงแม่พนักงานต้อนรับคนนั้นนั่นเอง 

“ไม่ดีกว่า ผมไม่ชอบผู้หญิงจุ้นจ้าน ผมชอบแบบหนูฝันหวานมากกว่าดูเรียบร้อยน่ารักท่าทางจะหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว ผมไปละเฮีย..”

อยยิ้มไม่ใส่ใจสายตาหวานๆ ของอาภรณ์ที่ส่งมาให้ซึ่งปกติเขาจะเข้าไปคลอเคล้าเจ้าหล่อนอย่างคนเคยขาม้าเคยขี่ แต่ตอนนี้เขามีของเล่นใหม่แล้วอาภรณ์จึงเหมือนสินค้าตกรุ่น..

อาภรณ์มองเสี่ยหนุ่มใหญ่ที่เจ้าหล่อนหมายมั่นจะจับให้อยู่หมัดแทนเสี่ยเจียงที่แก่กว่าแรงก็น้อยกว่าอย่างฉุนเฉียวเมื่อไม่ได้รับความสนใจเช่นทุกวัน คงจะเป็นเพราะแม่สาวหน้าจืดนั่นแน่ๆ ที่ทำให้เสี่ยหมิงไม่สนใจเธอ หญิงสาวมองตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างไม่พอใจ 

“อุ้ย เสี่ยขา หิวรึยังคะ เดี๋ยวภรณ์จะยกอาหารเที่ยงไปให้ที่ห้อง..” เมื่อเห็นเสี่ยเจียงเดินตามหลังเสี่ยหมิงมาอาภรณ์ก็รีบหันไปยิ้มหวานยั่วยวนเสี่ยเจียงทันที

“ได้สิจ๊ะแล้วเสี่ยจะรอที่ห้องนอนนะ..” เสี่ยเจียงยิ้มหื่นๆ แล้วหยิกแก้มของเธอเบาๆ แล้วเดินไปรอที่ห้องของตน ในใจเสี่ยเฒ่าได้แต่คิดว่า เอาแก้ขัดไปก่อน เพราะ เนื้อหวานๆ ของแม่สาวน้อยหน้าใสยังไงเสียก็ต้องเป็นของตนอยู่ดี