ตอนที่10.

ตอนที่10.

“ขอบคุณมากนะคะคุณอาอร แล้วหนูฝันจะมาเยี่ยมนะคะ หนูฝันกลับแล้วนะคะ”

หญิงสาวไหว้ผู้เป็นอาอย่างอ่อนช้อยแล้วเดินขึ้นรถทัวร์เที่ยวเย็นกลับกรุงเทพฯ เหมือนฝันถอนหายใจน้ำตาพานจะไหลแต่พยายามเก็บซ่อนมันไว้อย่างสุดกำลังมองผู้เป็นอาซึ่งขับรถกระบะพาเธอมาส่งที่สถานีขนส่งที่โบกมือยิ้มให้อยู่ไหวๆ แล้วโบกมือตอบท่านด้วยความซาบซึ้งใจ

เธอก็ไม่ได้ไร้ญาติขาดมิตรเสียทีเดียวหรอก แต่เธอจะไม่นำปัญหามาให้พวกเขา หญิงสาวบอกตัวเอง…

สามวันต่อมาเหมือนฝันย้ายออกจากบ้านหลังงามไปเช่าห้องในอพาร์ตเม้นต์แห่งหนึ่งซึ่งแม้จะเป็นห้องเล็กๆ มีห้องน้ำในตัวเป็นแค่ห้องเปล่าๆ ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยค่าเช่าก็ตกอยู่เกือบสามพันนับว่าแพงอยู่ในความรู้สึกของเหมือนฝัน เธอพยายามหางานทำแต่ไม่มีที่ไหนเรียกตัวเธอเลยสักที่ซึ่งเธอก็ไม่ละความพยายามปลอบใจตัวเองว่าเพิ่งจะสมัครงานไปเพียงแค่สามวันเท่านั้น ทางบริษัทก็ยังไม่ได้อ่านเอกสารสมัครงานของใครครบทุกคนหรอก ซึ่งพอจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่เมื่อมองกำหนดสัญญาที่จะต้องใช้หนี้เสี่ยเจียงและคำพูดแกมข่มขู่ของรามเหมือนฝันก็เริ่มเครียดจนนอนไม่หลับเลยทีเดียว..

“หวังว่าเขาคงจะแค่ขู่เรา เท่านั้น เขาจะยิ่งใหญ่มาจากไหนกัน..”

หญิงสาวนอนกระสับกระส่ายอยู่บนฟูกนอนเล็กๆ ที่เธอหอบหิ้วมันมากจากห้องเก็บของในบ้านซึ่งถูกปิดตายไปแล้วเมื่อสองวันก่อนที่เธอจะออกมา แม้จะอาลัยอาวรณ์แต่ก็ไม่อยากให้ใครมาไล่ออกจากบ้านของตนเองสู้ออกมาก่อนดีกว่าแม้เธอจะมีสิทธิ์อยู่ที่นั่นจนกว่าเจ้าของใหม่จะมาก็ตาม แต่จนแล้วจนรอดเข้าวันที่ห้าเหมือนฝันก็ยังไม่ได้งานทำเธอจึงตัดสินใจไปทำงานพาร์ตไทม์ทำที่ร้านขายแฮมเบอร์เกอร์ชื่อดัง แต่เธอจะต้องไปพบเสี่ยเจียงเสียก่อนเพราะจะต้องนำเงินไปใช้หนี้ตามกำหนดสัญญา

“จะทำไงดีนะเงินไม่พอ เอาเถอะลองต่อรองกับเขาดูเผื่อเขาจะยืดเวลาให้เราอีกสักสองสามเดือน..”

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เมื่อตัดสินใจจะไปหาเจ้าหนี้ของพ่อที่เธอเคยได้ยินแค่ชื่อ ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะเธอเองก็เพิ่งรู้ว่าบิดาเป็นหนี้การพนันเสี่ยเจียงสิบล้าน เมื่อไม่นานมานี้ และเธอเองก็เอาแต่ทำงานหามรุ่งหามค่ำบางวันก็ไม่ได้พบหน้าบิดาด้วยซ้ำแต่เธอเคยเห็นเสี่ยเจียงจากสื่อต่างๆ บ้างและเห็นจากไกลๆ ตอนที่มาหาบิดาแล้วก็ขึ้นรถกลับ ซึ่งเสี่ยเจียงมีคนล้อมหน้าล้อมหลังล้วนแต่เป็นชายฉกรรจ์หน้าตาน่ากลัว ซึ่งทำให้เธอหวาดกลัวที่จะแสดงตัว และบิดาเองก็ไม่เคยพูดถึงเสี่ยเจียงได้แต่บอกเธอว่าหากมีคนมาที่บ้านให้เธอหลบอยู่แต่ในห้องห้ามออกมา หรือจะหาเรื่องให้เธออกไปข้างนอก แรกๆ เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมบิดาจึงไม่อยากให้เธออยู่ต้อนรับแขกของท่านหรือหากท่านจะมีแขกมาที่บ้านท่านมักจะใช้ให้เธอออกมาข้างนอก แต่เมื่อท่านโดนทำร้ายและเห็นเสี่ยเจียงที่มีลูกน้องล้อมหน้าล้อมหลังเธอจึงเข้าใจว่าที่ท่านทำเช่นนั้นก็เพราะเพื่อความปลอดภัยของตนนั่นเอง

“ฉันมาพบเสี่ยเจียงค่ะ..” เหมือนฝันบอกเจ้าหน้าที่หญิงสาวสวยซึ่งกำลังนั่งตะไบเล็บสีสวยของตนอย่างสบายอารมณ์ อยู่ที่โต๊ะพนักงานต้อนรับและประชาสัมพันธ์ซึ่งสำนักงานแห่งนี้อยู่ในพื้นที่บ้านหลังใหญ่ของเสี่ยเจียง ลักษณะเหมือนเป็นธุรกิจในครอบครัวที่ใช้พื้นที่ในบ้านเป็นที่ทำงานซึ่งดูวุ่นวายอยู่ไม่น้อยและมีรถเข้าออกอยู่ตลอดทั้งรถบรรทุกวัสดุก่อสร้างและรถของผู้มาติดต่องาน

ร้านขายวัสดุของเสี่ยเจียงอยู่ติดกับรั้วของบ้านซึ่งมีร่องรอยว่าเมื่อก่อนมีกำแพงกั้นแต่เมื่อกิจการใหญ่ขึ้นจึงได้ทุบกำแพงทิ้งเพื่อใช้สอยพื้นที่เพิ่มขึ้น เสี่ยเจียงมีธุรกิจหลายอย่างและร้านวัสดุก่อสร้างของเขาก็มีหลายสาขาและสร้างอย่างยิ่งใหญ่อลังการในแถวชานเมืองและจังหวัดรอบนอกกรุงเทพฯ และเธอก็ลากสังขารมาถึงที่นี่เพราะรู้มาว่าเสี่ยเจียงมักจะอยู่ที่นี่เป็นประจำนั่นเอง...

“นัดไว้รึเปล่าถ้าไม่ได้นัดไว้เสี่ยก็ไม่ว่างพบนะจ๊ะ” หญิงสาวคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงไม่น่าฟังนักทั้งยังมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไร้มารยาท เหมือนฝันสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด

“ถ้ายังไงช่วยไปเรียนเสี่ยเจียงด้วยนะคะว่า ลูกสาวของนายเมืองพลมาพบและเอาเงินมาใช้หนี้ค่ะ..”

“งั้นก็นั่งรอก่อนละกันฉันจะไปบอกเสี่ยให้แต่ไม่รู้ว่าจะต้องรอนานแค่ไหนนะ”

“ค่ะ ขอบคุณ” เหมือนฝันฝืนยิ้มให้หญิงสาวคนนั้นอย่างแกนๆ แล้วนึกหวาดเสียวเมื่อเจ้าหล่อนลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะทำงาน ก็เพราะกระโปรงที่หญิงสาวคนนั้นสวมมันสั้นและรัดติ้วเสียจนเหมือนฝันนึกอึดอัดแทนและกลัวว่าหากเธอคนนั้นก้มลงเก็บของกระโปรงมันจะรั้งขึ้นไปถึงไหนต่อไหน..

ใส่ชุดว่ายน้ำยังจะดูดีกว่าใส่ชุดทำงานแบบนี้กระมัง.. เหมือนฝันคิดในใจพลางมองไปรอบๆ ห้องอย่างไม่ค่อยสบายใจเพราะรู้สึกเหมือนว่าตนถูกแอบมองอยู่จนรู้สึกขนหัวลุก ไม่นานพนักงานสาวคนนั้นก็เดินกลับมา ใบหน้าสวยที่ตบแต่งด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะบึ้งตึงเหมือนไม่อยากต้อนรับใคร ทั้งที่ป้ายหน้าโต๊ะทำงานของเจ้าหล่อนคือ พนักงานต้อนรับและประชาสัมพันธ์..

เหมือนฝันเดินเกร็งๆ ไปที่ห้องทำงานของเสี่ยเจียงซึ่งอยู่ชั้นบนของบ้านซึ่งดูเงียบเชียบมิดชิด ชนิดที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวยะเยือกในหัวใจเลยทีเดียว หญิงสาวเคาะประตูเบาๆ แล้วเมื่อได้ยินเสียงอนุญาตมาจากคนข้างในจึงเปิดประตูเข้าไปด้วยมือสั่นเทา...