chapter 15

สองแขนกำยำสอดไขว้เข้าหากัน เท้าแข็งแกร่งยื่นล้ำออกมาเกี่ยวไขว้กันไว้เบื้องหน้า ดูเหมือนกับว่ามันเรียบเรื่อยเฉื่อยชา แต่กันติชาก็รู้ดีแก่ใจว่า ถ้าเธอพลั้งเผลอเพียงแค่นิด ราชันย์จะกระชากดึงรั้งกายเธอเข้าไปอิงแอบแนบชิดเหมือนกับที่เคยเป็นมาทุกครั้งที่มีการอยู่ใกล้ชิด

สองหนุ่มสาวยืนจ้องตากันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่คนร่างเล็กกว่าจะสู้ประกายตาคมกริบนั้นไม่ไหวเมินหลบพร้อมหัวใจตุ้มๆ ต่อมๆ

“คุณมีอะไรจะคุยกับหนู รีบพูดเถอะค่ะ หนูเหนื่อยและง่วง อยากกลับไปพักผ่อน” กันติชาพูดยาวยืดและรัวเร็วจนแทบจะหายใจหายคอแทบไม่ทัน เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่พูดเสียก่อน เดี๋ยวชายหนุ่มก็จะดึงเอาสัมผัสร้อนผ่าวแสนวาบหวามเข้ามาจนเธอลืมไปหมด ต้องคุยกันด้วยเรื่องอะไร

“อ้อ...จ่ายเงินค่าแรงหนูมาด้วย” หญิงสาวยังไม่ลืมเรื่องสำคัญที่สุด งานก็คือเงิน เมื่องานเสร็จเงินก็ต้องมา

“หือ...มันรีบเร่งขนาดนั้นเชียวหรือหนูน้อย” ราชันย์ทอดเสียงนุ่มทุ้มพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ ประกายในดวงตาหวานนุ่มและเย้ายวนอย่างมีเสน่ห์ แล้วยังเผยอริมฝีปากแย้มยิ้มเล็กน้อย ส่งไปกระตุกใจสาวให้หลอมละลายเหมือนขี้ผึ้งโดนลนด้วยไฟ

หัวใจสาวน้อยถึงกับเต้นรัวเร็วเป็นกลองเพล ข่มกลั้นความเขินอายเอาไว้ไม่อยู่ รู้สึกได้ว่าพวงแก้มอิ่มเต็มทั้งสองข้างร้อนผ่าว ที่คงจะแดงก่ำเหมือนกับผลตำลึงสุกไปแล้ว

‘อีตาคุณใหญ่บ้า รู้อยู่แล้วว่าเรากำลังตื่นเต้นและกลัวอยู่ ก็ยังจะมาล้อเล่นอยู่ได้ สนุกนักหรือไงคนบ้านี่’

ร่างหนาใหญ่เดินอ้อมไปมุมหนึ่งของห้องทำงาน ที่ซอกมุมหนึ่งมีขวดแก้วสีใส ภายในมีน้ำสีขาวขุ่นอยู่เกือบจะเต็มทั้งขวดอย่างสบายๆ ไม่เร่งร้อน พร้อมเคลื่อนน้ำสีสวยจากขวดแก้วสีสวยไหลลงสู่แก้วใสอีกใบทีละน้อยๆ จนถึงครึ่งแก้ว ก่อนจะวางขวดแก้วลงเก็บที่เดิม และเคลื่อนย้ายตัวเองไปนั่งบนโซฟา เอนกายนาบไปกับความกว้าง พาดมือแข็งแกร่งไปบนพนักกับขาแข็งแกร่งยกขึ้นทาบบนขาอีกข้าง ในขณะมืออีกข้างก็ขยับเบาๆ พอให้น้ำสีสวยที่อยู่ภายในขยับน้อยๆ

“จะรีบไปไหนล่ะ ไม่อยู่คุยกันก่อนหรือ เขาว่ากันว่ากินเหล้ามันก็ต้องเคล้านารี ไม่งั้นมันก็ไม่อร่อยนะ” ชายหนุ่มถามเสียงกลั้วหัวเราะ มือแข็งแกร่งยกแก้วเหล้าขึ้นพอให้แตะริมฝีปากเพียงแค่เล็กน้อย ดวงตาจับจ้องไปยังร่างโปร่งบางที่กำลังถอยก้าวไปด้านหลังอย่างช้าๆ

“เธอช่วยมาเป็นนารีออเซาะฉอเลาะออดอ้อนป้อนเหล้าให้ฉันหน่อยซิ”

กันติชาสะบัดศีรษะกับคำพูดกระเซ้าเย้าแหย่ วงหน้าสวยงองุ้มและตอบกลับไปอย่างหงุดหงิด “ไปหาเอาข้างล่างซิ มีหลายคนอยากทำหน้าที่นี้อยู่ไม่ใช่หรือไง”

“ไม่อยากได้คนอื่น อยากได้เธอนี่นาหนูน้อย น่า...มาป้อนเหล้าฉันหน่อย” รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนวงหน้าคร้ามดุและเต็มไปด้วยไรหนวดไรเคราที่ตอนนี้ขึ้นเต็มปลายคางไล่ไปจนถึงข้างใบหู อีกส่วนก็คือระหว่างจมูกและปาก ทำให้กันติชารู้สึกเหมือนกับกวางน้อยถูกเสือตัวใหญ่จ้องจะจับกินอย่างไรก็ไม่รู้ ดวงตากลมโตเหลือบมองไปยังประตูห้องและก้าวเดินไปหามันอย่างระมัดระวัง ไม่ให้ราชันย์รู้ว่าเธอกำลังคิดทำอะไรอยู่

“ว้าย!” เพียงแค่เผลอนิดเดียวร่างโปร่งบางก็ลอยถลาไปตกอยู่บนตักกว้าง โดยมีแขนใหญ่สอดรัดระหว่างลำตัวเหมือนกับงูเหลือมรัดเหยื่อ

“คุณปล่อยหนูนะ” ร้องบอกเสียงสั่น พร้อมหัวใจที่สั่นไหวรัวเร็วจนแทบจะทะลุออกมาจากทรวง เร่งรุดจับมือใหญ่ออกจากตัวสลับผลักดันใบหน้าคมคร้ามที่โน้มลงมาแนบชิดแก้มนุ่มเป็นพัลวัน เบือนหน้าหนีก็ไม่ได้ เมื่อเขาจับรั้งปลายคางเอาไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดบนผิวกายให้สาวน้อยสั่นสะท้าน หัวใจหวิวไหวเหมือนไผ่ต้องลม

“ปล่อยทำไม และทำไมต้องปล่อย” ราชันย์ถามกลับ มือใหญ่สอดไซ้เข้าไปลูบไล้ผิวเนื้อแท้ ขบเม้มริมฝีปากไล่จากพวงแก้มนุ่มลงไปตามลำคอระหง ก่อนวกกลับขึ้นไปใหม่ ขบกัดติ่งหูเล็กนุ่ม สอดปลายลิ้นไปหยอกล้อกับช่องหูเล็กและเป่าลมร้อนๆ บนหลังหูสีน้ำผึ้งเนียนนุ่ม

“อยู่แบบนี้มันอบอุ่นดีกว่าไม่ใช่หรือไง” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงนุ่มและเว้าวอน “อบอุ่นและเร่าร้อนมากๆ ด้วย”

แม้กันติชาจะมีอารมณ์ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง แต่เธอก็ยังได้ชื่อว่าเป็นสาวบริสุทธิ์ ถ้าจะทำอะไรรุนแรงไป รังแต่จะทำให้แม่สาวร้อนรักบอบช้ำเสียก่อน ไม่เป็นการดีกับเขา เพราะเร่าร้อนถึงใจแบบนี้เอาไว้กินบ่อยๆ และนานๆ สักหน่อยจะเป็นการดีกว่า

มือใหญ่ลูบไล้ผิวเนินเนื้อนุ่มนิ่มเต่งตึง ตวัดลากไล้สัมผัสไปทั่วกายสาว บีบนวดฟอนเฟ้นส่งผ่านไอร้อนผ่าวแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบาและนุ่มนิ่มจากการใช้งานหนักอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ประพรมจุมพิตทั่ววงหน้าสวย มอบจุมพิตอุ่นร้อนวาบหวามสร้างความปั่นป่วนให้กับสาวน้อยในอ้อมแขนอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคงประหนึ่งหินผา

“มะ...ไม่ดี อยู่แบบนี้หนูอึดอัด” กันติชากัดฟันตอบกลับด้วยความวาบหวิวสยิวซ่าน สัมผัสที่ได้รับทำเอาเธอหนาวสะท้าน ขนตามเรือนกายผุดขึ้นเหมือนกับดอกเห็ด สองมือที่พยายามผลักดันร่างหนาให้ห่างกายได้แต่กำเสื้อตัวเอาไว้นิ่ง อยากร้องห้ามแต่พูดไม่ออก พร้อมหันใบหน้าไปตามแรงจับต้องของมือใหญ่ และเผยรับจุมพิตที่ทาบไล่ตั้งแต่ใบหูมายังพวงแก้ม สิ้นสุดบนริมฝีปากนุ่มนิ่ม

“แต่ฉันว่าดีนะ น่านะหนูน้อย อย่าขัดใจฉันซิ” ริมฝีปากหนาขบกัดกลีบปากบางนุ่ม บดเบียดกดคลึง ซอกซอนหาความหวาน เกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นสากระคายกับปลายลิ้นเล็ก พร้อมแกะกระดุมเสื้อตัวโคร่งแยกสาบเสือออกจากกัน ให้ได้เห็นความสวยงามตูมเต่งที่แม้จะยังมีเสื้อชั้นในตัวกะทัดรัดซึ่งติดตะขอด้านหลังปกปิดไว้อย่างหมิ่นเหม่ แต่ด้วยความใหญ่โตอลังการของสองบัวคู่งาม ทำให้บางส่วนล้นทะลักออกมาภายนอก

“ฉันว่าไอ้เสื้อผ้าพวกนี้มันเกะกะ เอาออกดีกว่านะหนูว่าว อีกอย่างฉันก็คิดถึงตรงนี้...” ปลายนิ้วยาวและร้อนผ่าวลากไล้วนเวียนรอบป้านบัวดึงคีบเม็ดเล็กๆ ซึ่งชูชันดุนดันผ้าเนื้อบางเบาขึ้นมาหยอกเล่น

“ฉันคิดถึ้งคิดถึงตรงนี้จะแย่อยู่แล้วยาหยี” ชายหนุ่มลากเสียงหวานนุ่มและเว้าวอน มือใหญ่ลากไล้วนเวียนรอบปทุมอวบอิ่ม นวดเฟ้นกดคลึงเนินเนื้ออวบๆ เต็มไม้เต็มมืออย่างทะนุถนอม ครอบครองและฟอนเฟ้นทำอย่างที่ปากบอก คิดถึ้งคิดถึงเนินเนื้อสล้างอวบอิ่มแค่ไหน