chapter 7

“อือ...คุณ...” กันติชาร้องครางไม่เป็นเสียง สะโพกกลมมนส่ายร่อนไปมา อยากจะหลีกหนีก็ใช่ อยากให้การเดินทางสุดแสนทรมานแต่เร่าร้อนระคนความสุขนี้ยืดไปอีกนานแสนนานก็ใช่ สองมือเล็กขยุ้มผมหนานุ่มบนศีรษะทุย ดึงสลับกดให้แนบชิดกับสัดส่วนเรือนกายอันอ่อนไหวมากยิ่งขึ้น ท้องน้อยแบนราบเรียบบิดเกร็งขมวดมุ่นเป็นเกลียวคลื่น ระบบภายในปั่นป่วนตอดรัดทุกสัมผัสที่เกิดขึ้น

“ให้ฉัน...” ริมฝีปากหนาขบกัดกลีบกุหลาบนวลนุ่มสลับดูดกลืนเกสรสวาทสลับลากไล้ซอกซอน...สอดลึก...กวาดเคล้า...สำรวจความลึกล้ำตามธรรมชาติ กลีบกายบอบบางนุ่มนวลและกลืนกินน้ำหวานบ่อน้ำน้อยๆ ทุกหยาดหยด

แต่ความสวยสดของกุหลาบดอกน้อยที่ยังไม่บานเบ่งเต็มที่ แม้จะถูกเขาชอนไชไปบ้างแล้ว ปลายนิ้วยาวใหญ่จึงต้องเริ่มขยับเคลื่อนไหวโยกซ้ายสะบัดย้ายไปทางขวาซอกซอนสอดลึกไปเท่าที่จะเดินทางไปได้ ก่อนจะถอยออกมาและเดินทางกลับเข้าไปใหม่ช้าสลับรัวเร็ว ปลุกเร้าความต้องการพร้อมเติมเต็มความปรารถนาอย่างต่อเนื่อง

“คุณ...ได้โปรด” เว้าวอนเสียงหวานพร่า เมื่อเรือนกายถูกซอกซอนด้วยความช่ำชองที่แทรกลึกสอดหายไปในโถน้ำผึ้งอุ่นร้อน เป็นจังหวะเนิบนาบหนักแน่น กระดิกไหวตามผนังเนื้ออ่อนนุ่ม กดคลึงมุกมณีอ่อนนุ่มและไวต่อความรู้สึก ส่งร่างร้อนปีนไต่บันไดสายรุ้งอย่างเชื่องช้า

กันติชาหวีดร้องติดๆ กันหลายครั้ง เรือนกายเบาหวิวเหมือนกับลูกโป่งที่ถูกอัดด้วยแก๊สเต็มๆ และลอยละล่องไปบนท้องฟ้า ก่อนจะแตกกระจายเหมือนกับพลุ ร่างน้อยโผโอบกอดร่างใหญ่ไว้ขนแน่น จิกปลายเล็บบนแผ่นหลังกว้างและลากแรงๆ พร้อมกับเสียงหวีดร้องยาวๆ อีกครั้งกับสายธาราแห่งความปรารถนาที่เอ่อไหลติดมือใหญ่มา

เมื่อเห็นยายจอมยั่วพร้อมที่จะรับความสุขที่เขามอบให้และยังจะให้ความสุขแก่เขาด้วยเช่นกัน สองมือใหญ่ปลดรั้งแขนเสลาให้กายโปร่งบางนอนราบไปกับโซฟา สองมือใหญ่จับทึ้งเสื้อคลุมตัวใหญ่ออกจากกายพร้อมกับเคลื่อนไปดึงบอกเซอร์ แต่เพียงแค่มือแตะลงไปเท่านั้นเอง…นรกก็มาเยือนราชันย์ เมื่อมารตัวเป้งมาขัดจังหวะความสำราญ!

เสียงหัวเราะหวีดหวิวเริงร่าแซวกันไปมาระหว่างชายและหญิงที่เหลืออยู่อีกเพียงแค่ห้าหกคน ไม่นับรวมเจ้าของบ้านหนุ่มใหญ่ที่นั่งมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย แม้กระทั่งถูกล้อวงหน้าคมคร้ามก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย คงจะมีอย่างเดียวที่ทำให้เห็นใบหน้านั้นเปลี่ยนแปลงไปบ้างก็ตอนที่มีสาวสวยร่างอวบอัดเดินเข้ามาคลอเคลียแลกจุมพิตดูดดื่มให้แก่กันนั่นแหละ

สองหนุ่มสาวหายเดินตามกันไปในห้อง และกลับออกมาเมื่อเวลาผ่านไปกับสภาพของสาวน้อยที่หน้าแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเป่งเหมือนกับถูกกดทับอย่างแรง ไหนจะท่าทางระเริงรื่นสุขสมล้นปรี่ เสื้อผ้ายับย่นไม่ถึงกับมากมายแต่ก็ยังดูรู้ว่าไปทำอะไรกันมา

พอมองไปที่ราชันย์ สภาพเขายังจะหล่อเนียบนิ้งเหมือนเดิม อ๋อ...มีเหมือนกันที่เปลี่ยนไป ก็คือผมเผ้าที่หวีไว้อย่างเรียบร้อยยุ่งเหยิงเล็กน้อยกับอารมณ์ที่ดีขึ้น กับประกายแพรวพราวระยับในดวงตาที่สะท้อนกับแสงไฟนีออน

‘เราเป็นอะไรไปนี่ ทำไมถึงล่ะสายตาจากคุณราชันย์ไม่ได้’ บ่นงึมงำด้วยไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง ทำไมถึงต้องมาแอบดูพฤติกรรมของราชันย์ด้วย หรือเป็นเพราะความรู้สึกในวันนั้นยังค้างคาอยู่ใช่ไหม คิดแล้วก็น่าอายเหลือเกิน ถ้าป้าจันทร์มาไม่ทัน ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง แต่ไม่น่าแปลกใจ ด้วยบุคลิกของราชันย์ถึงจะเงียบขรึมและเย็นชา แต่ลักษณะเหล่านั้นกลับเป็นเพียงภาพมายาที่หลอกสายตาคนอื่นเท่านั้นเอง

เพราะความจริงแล้วภายในชายหนุ่มกลับร้อนฉ่าเหมือนกับเปลวเพลิง เป็นตัวดึงดูดทุกคนให้เข้าหาโดยที่ไม่ต้องทำอะไรแม้แต่น้อยนิด อีกทั้งชายหนุ่มถูกเสริมด้วยความร่ำรวยที่กินใช้สิบชาติก็ไม่หมด เป็นหัวเชื้อชั้นดีที่ใช้เรียกเหล่าแมลงวันดมกลิ่นให้ตามตอม แล้วดูเหมือนเขาเองก็จะชอบใจเสียด้วยซ้ำ

ผู้ชายก็อย่างนี้แหละใครจะโง่ไม่เอาล่ะถ้าผู้หญิงหยิบอ่อยให้น่ะ

“ชิ ผู้ชายเฮงซวย” มือเล็กจับมีดจนแน่นและสับไปบนเขียงอันใหญ่ระบายอารมณ์ กลัดกลุ้ม ปวดร้าว อิจฉา น้อยอกน้อยใจ ทำไมทุกอย่างต้องมาอัดแน่นสุมเข้ามาในตอนนี้ด้วย หนี้ก้อนใหญ่ที่เสี่ยออกเงินกู้ตามทวงและพูดจาหว่านล้อมให้เธอยอมรับการเป็นเมียคนที่สี่อยู่ทุกวี่ทุกวัน

ในขณะบรรดาเมียสองเมียสามที่ไม่พอใจก็มาหาเรื่องระรานทุกวันเช่นกัน แล้วไหนจะน้าขี้เมาที่ชอบเอ่ยปากพูดถึงกึ่งบังคับให้เธอเลือกว่าจะยอมเป็นเมียคนที่สี่ของเสี่ยเจ้าของตลาด เพื่อปลดหนี้สินทั้งหมดและเขาจะได้สบายไปด้วยหรือว่าจะเลือก...

“ฉันอยากจะเลือกคุณน่ะ แต่...” กันติชาหันไปมองร่างหนาที่ยืนเอนกายอิงขอบโต๊ะวางเครื่องดื่มสารพัดที่จะทำให้คนเราครองสติไม่อยู่ ในมือมีแก้วใส่น้ำสีเหลืองอมส้มจับอยู่ ราวกับถูกบังคับให้ดวงตากลมโตต้องไล่มองมือหนาที่กำลังขยับเคลื่อนไหวขึ้นไปอย่างช้าๆ ลำคอระหงแห้งผากเหมือนคนที่อดน้ำมานาน กระหายหิวจนคิดว่าเพียงแค่น้ำหนึ่งหยดก็มีค่าอันมหาศาล

“คุณอยู่ใกล้เกินผู้หญิงบ้านๆ อย่างฉันจะเอื้อมมือไปถึง” ดวงตากลมโตสดใสเป็นประกายเหมือนลูกแก้วสบกับดวงตาคมกริบซึ่งมีประกายแปลกๆ มันทำให้เธอสั่นกลัว ขนกายลุกชัน และอยากลองอยากรู้ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงและเร็วกับสายตาที่ไล่มองไปตามส่วนต่างๆ ของเรือนกายและหยุดตรงปทุมถันอวบอิ่มที่มันกำลังกระเพื่อมไหวไม่เป็นจังหวะ

กันติชาตัวสั่นระริก รู้สึกเหมือนกับว่าริมฝีปากหนาร้อนของอีกฝ่ายกำลังไล้เลียดูดกลืนตรงปลายยอดเล็กๆ บนทรวงอก ทำเอาเรือนกายถึงกับปวดร้าวและวาบหวิวในคราวเดียวกัน แม้อยากจะถอนเท้าถอยกลับไปด้านหลัง แต่มันเหมือนกับถูกตรึงไว้ด้วยดวงตาคมกริบคู่นั้นและยังจะมีมือใหญ่ที่มองไม่เห็นตรึงไว้อีกชั้น

“หยุดนะ” กันติชาห้ามหัวใจที่เต้นตึกตักๆ รัวเร็วเหมือนกลองเพล ไหนจะอาการสั่นจนทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

สองมือเล็กลูบไล้ลำขาเสลา มองตามสายตาคมกริบที่ขยับเคลื่อนลงไปหยุดตรงจุดอ่อนไหวและไวต่อความรู้สึก เหมือนกับถูกไฟช็อตจนมีไอร้อนผ่าวไหลพุ่งจากกึ่งกลางเรือนกายขึ้นไปถึงวงหน้า พวงแก้มนิ่มร้อนผ่าวเหมือนกับเอาหน้ายื่นล้ำไปให้ไฟร้อนๆ ลน ปลายลิ้นเล็กยื่นออกมาไล้เลียริมฝีปากนุ่ม เมื่อปากหนาของราชันย์ขยับและเธออ่านได้ว่า

‘เดี๋ยวเจอกันสาวน้อย’