chater 8

“ค่ะ...คุณอยากเจอฉันหรือ” กันติชาเอ่ยถามเหมือนละเมอ เรือนกายโปร่งบางสั่นไหวเหมือนสองขายืนอยู่บนกราบเรือ ซึ่งกำลังโคลงเคลง เท้าเล็กเรียวพาร่างสูงโปร่งถอยไปด้านหลัง ปลายมือปลายเท้าเย็นเฉียบ เรี่ยวแรงเหมือนจะถูกดูดออกไป พร้อมหัวใจที่พยายามจะกระโดดออกมาจากทรวง ความรู้สึกในวันนั้นที่เธอพยายามลืมก็ย้อนกลับมาในสมองอีกครั้งอย่างไม่สามารถหักห้ามได้

สัมผัสจากมือและปากร้อนผ่าวเหมือนถ่านไฟลากไล้ลามเลียไปทั่วกายา ไม่เว้นแม้แต่จุดอันอ่อนไหวและไวต่อความรู้สึก นำพาให้เธอได้รับรู้ถึงสัมผัสอันลี้ลับระหว่างชายหญิงที่มีทั้งความร้อนปนอ่อนหวาน ทั้งซาบซ่าน วาบหวิว ปั่นป่วนไหววูบในช่องท้องอย่างที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ สองขาเรียวยาวสั่นระริกจนยืนทรงตัวไม่อยู่และเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว ถ้าหากว่าไม่ได้ยินเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง

“เป็นอะไรไปนะว่าว เหนื่อยมากหรือไงเรา ก็น่าจะเหนื่อยอยู่หรอกนะ งานวันนี้คนที่มาเรื่องมากจะตาย เดี๋ยวจะเอานั่น เดี๋ยวจะเอานี่ ไอ้นั่นไม่ดี ไอ้นี่ไม่ได้” จันทร์เอ่ยทักสาวน้อยที่นางเลือกใช้ให้มาทำอาหารวันนี้อย่างเห็นใจระคนสงสาร

กันติชาเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด เมื่อต้องเดินให้วุ่นระหว่างสนามหญ้าหน้าบ้านกับห้องครัว จนขาแทบจะสะดุดพันกันเองอยู่หลายครั้ง เพื่อลำเลียงอาหารไปเสิร์ฟพวกคุณหญิงคุณนาย แต่ปากและนิสัยไพร่สถุล ชอบดูถูกเหยียดย่ำคนที่ต่ำต้อยกว่า ถ้าเป็นหญ้าก็คงจะจมหายไปในดิน โผล่หน้าขึ้นมารับแสงที่ดวงตะวันสาดส่องมาให้แก่สรรพสิ่งบนพื้นโลกไม่ได้เลย

สำคัญคือนางกำลังหนักใจ เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่คนเป็นนายเจอกับกันติชา ดูเหมือนว่าสายตาของราชันย์มักจะคอยจับจ้องอยู่ที่ร่างของแม่ครัวสาว ทั้งที่ปกติแล้วนายซึ่งเงียบเฉยและเงียบขรึมไม่เคยที่จะสนใจใคร

ก็นะ...จะไปสนใจทำไมกันล่ะ ในเมื่อผู้หญิงที่อยู่รายล้อมรอบข้างล้วนแล้วแต่จัดเจนพร้อมที่จะมอบกายให้ทุกคน แม้กระทั่งกันติชา ถ้าวันนั้นนางมาไม่ทัน สาวน้อยตรงหน้าคงได้แต่นั่งเสียใจ น้ำตาตกในเพราะพลาดท่าเสียทีให้กับหนุ่มจอมเจ้าชู้ที่ฟันแล้วทิ้งไปแล้ว แต่มาคิดอีกทีก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ปกติราชันย์ไม่สนใจสาวไร้เดียงสาไร้ประสบการณ์ แต่ในค่ำคืนนี้กลับเฝ้าจับตามองกันติชาเหมือนเป็นขนมหวานชนิดที่โปรดปรานจนไม่อาจละสายตาได้

จันทร์เหนื่อยกับพฤติกรรมของนายจ้างที่เจ้าเสน่ห์เหลือเกิน เพียงแค่เดินผ่านเท่านั้นเอง สาวๆ ก็พร้อมกระโดดขึ้นเตียงมอบบริการเร่าร้อนให้ในทันควัน ชั้นเชิงการล่อหลอกก็เปรียบเทียบได้เป็นชนชั้นปรมาจารย์ แม้กระทั่งหญิงที่ว่าสวย เลิศ เชิด หยิ่ง นายก็สอยลงมาจากบนฟ้าพามาคลุกคลีบนเตียงนอน ก่อนสลัดทิ้งเหมือนกับถุงเท้าคู่เก่าที่ขาดแหว่งเป็นรู แล้วมีหรือที่สาวน้อยไร้เดียงสาและใสซื่ออย่างกันติชาจะต้านทานเสน่ห์อันล้นหลามและทันเล่ห์เหลี่ยมหมาป่าตัวร้ายและเจ้าแผนการได้นะ

“หนูว่าว”

“ค่ะป้าจันทร์...มีอะไรหรือเปล่าคะ” เอ่ยถามเมื่ออีกฝ่ายร้องเรียกแล้วไม่เอ่ยใดๆ นอกจากมองหน้าเธอดวงตาค่อนข้างกังวล

“เปล่าๆ ไม่มีอะไร” จันทร์ปฏิเสธ แม้ใจจะหวาดวิตก กลัวว่าตัวเองจะเป็นคนชักนำกันติชาให้มาเจอกับซาตานร้ายในคราบเทพบุตรมาร อย่างที่สาวๆ บางคนให้ฉายา

ราชันย์หน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม แต่นิสัยแย่สุดๆ ปากร้าย ถ้าทำให้ไม่พอใจก็เตรียมตัวไว้เถอะ พ่อด่าไม่ไว้หน้าแม้ว่าคนที่สร้างความไม่พอใจให้จะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อแม่ หรือแม้จะมีผมสองสีแล้วก็ตาม เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง ไม่ได้ดั่งใจเมื่อไหร่จะอาละวาดจนข้าวของพังเสียหาย

‘แม่ง...จะไปสนใจมันทำไม ของเสียก็ซื้อใหม่เอาซิ ไม่เห็นยากเงินทองก็มี’ ทำอย่างกับว่าเงินทองที่มีสะสมไว้จะมากมายจนใช้ชั่วชีวิตไม่หมดอย่างนั้นแหละ เพราะถ้ามีแต่ใช้ ไม่หาเก็บแล้วมันจะไม่หมดได้ยังไงกันล่ะ

จันทร์ถอนหายใจแผ่วเบาหนักอกหนักใจเหมือนมีหินก้อนใหญ่มากดทับเอาไว้ ดวงตาฝ้าฟางจับจ้องที่ร่างสาวน้อยวัยแรกรุ่น แม้จะอยู่ในเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ แต่กลับเน้นให้กันติชายิ่งโดดเด่นและสะดุดตาหนุ่มๆ หลายคนในงานเสียเหลือเกิน

นางคิดผิดใช่ไหมที่ชักนำกันติชามาทำงานในค่ำคืนนี้ ด้วยเพียงเพราะความเอ็นดูในความน่ารักและชอบในความขยันขันแข็ง รู้จักทำมาหากิน อาหารที่ทำก็รสชาติอร่อยหวานลิ้นและสะอาด อีกทั้งเป็นเด็กเรียบร้อยไม่ให้ท่าให้ทางผู้ชาย จะต้องมาพลาดท่าเสียทีพวกเสือสิงห์กระทิงแรดที่มาร่วมงานในคืนนี้

“ป้าเหนื่อยแล้วใช่ไหมล่ะ” เอ่ยอย่างเอื้ออาทร ป้าจันทร์คงเหนื่อยที่ต้องวิ่งวุ่นทั้งวันจนแทบไม่มีทานอาหาร แต่ไม่กล้าบอกเพราะเกรงใจเธอ

“หนูว่าวเองก็ไม่น้อยกว่าป้านะ วิ่งวุ่นทำตามคำสั่งคนนั้นคนนี้ตลอดเวลา” จันทร์แอบผ่อนลมหายใจออกจากปอดแผ่วเบา มองกันติชาด้วยความเอ็นดู พร้อมคิดถึงวันก่อนที่ได้นัดกันติชามาพบเจ้านาย ถ้าวันนั้นนางกลับมาไม่ทัน กันติชามีหวัง...

ไม่โทษและไม่คิดว่าเป็นความผิดของกันติชา เพราะรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายของนางเป็นเสือผู้หญิงตัวฉกาจ อีกทั้งลูกล่อลูกชนก็แพรวพราว นี่คงเห็นว่าสาวน้อยหน้าตาน่ารัก ใสซื่อไม่ทันคน เลยหลอกล่อด้วยชั้นเชิงและประสบการณ์ที่เหนือกว่า ชักนำสาวไม่ประสาให้หลงไปในวังวนแห่งความรู้สึกชายหญิงที่เป็นของต้องห้าม ทำให้มีใครหลายๆ คนต่างก็ยอมทำผิดกฎเกณฑ์เพียงเพื่อกระโดดลงไปลิ้มลอง บางคนได้ดีก็ดีไป บางคนก็ร้ายกลายเป็นไฟลวกทั้งร่างกายและหัวใจให้ต้องเจ็บปวดและชอกช้ำ ขออย่าให้กันติชาเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นเลย

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะป้า แค่นี้เองเด็กๆ มาก งานที่หนูทำอยู่ทุกวันหนักกว่านี้ตั้งเยอะ ยังสู้ไหวเลยนี่นา” กันติชาบอกเสียงนุ่มพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆ และเย็นใจให้

งานประจำที่ทำอยู่ต้องตื่นเลยเที่ยงคืนมาประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมง เตรียมทุกอย่างให้เสร็จเรียบร้อย เพื่อเช้ามาจะมีอาหารพร้อมพรั่งวางขายให้กับลูกค้าที่ดาหน้าเข้ามาตั้งแต่ไก่ไม่ทันจะขัน ตกบ่ายก็ไปตลาดหาซื้อของมาเตรียมไว้สำหรับวันต่อไป เหนื่อยสายตัวแทบขาดก็ยังผ่านพ้นมันมาเลย นับประสาอะไรกับงานแค่นี้ละ เหนื่อยเพียงแค่สี่ห้าชั่วโมงแต่ผลตอบแทนที่ได้รับเรือนหมื่น คุ้มแสนจะคุ้มแล้ว

มือเล็กเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อที่มันไหลซึมทั่ววงหน้าและลำคออย่างคนมีน้ำอดน้ำทน คิ้วโก่งเป็นปื้นเลิกขึ้นเล็กน้อย “ป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ”