ตอนที่7 โชคชะตาพามาพบ

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อนหน้า ตอนโชคชะตาได้พาให้เธอได้มาพบเจอกับแพรนัชชา พี่สาวแสนดีที่แก่กว่าเธอประมาณสามปี สองปีก่อนตอนที่เธอเลือกมาพักผ่อนกายใจในจังหวัดเชียงใหม่ ตอนนั้นเธอคิดว่าเธอจะต้องจากโลกนี้ไปแล้วเพราะถูกรถชนกระเด็นไปข้างถนน วันนั้นเป็นวันที่เธอนอนเจ็บปวดโอดโอยอยู่ข้างถนนเหมือนกับหมาตัวหนึ่งและแล้วก็มีหญิงสาวใจดีเข้ามาช่วยเธอเอาไว้ก่อนที่เธอจะหมดสติไป

ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในโรงพยาบาลเธอก็เห็นแพรนัชชานั่งเฝ้าเธออยู่ไม่ห่าง แล้วเธอก็ได้รู้ข่าวร้ายจนน้ำตาพรั่งพรูแทบจะเป็นสายเลือดเพราะเธอเสียลูกไปในอุบัติเหตุครั้งนี้

ตอนนั้นเสียใจจนแทบจะกินอะไรไม่ได้นอนไม่หลับจนต้องพึ่งแพทย์ที่รักษาอาการทางจิต และแล้วเธอก็ผ่านมาได้เพราะกำลังใจจากหมอพยาบาลและแพรนัชชา

หลังจากอาการของเธอเริ่มดีขึ้นก็ได้มีโอกาสคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวชีวิตกันและกันกับแพรนัชชา จากนั้นก็ได้รู้ว่าต่างคนก็ต่างเป็นเด็กกำพร้า ตัวแพรนัชชาเองรู้สึกสงสารในโชคชะตาของพิมริตาและเธอเองก็อยู่ตัวคนเดียวจึงตัดสินใจชวนพิมริตามาอยู่ด้วยกัน

พิมริตาตอบตกลงโดยไม่ใช้เวลาคิด เพราะชีวิตนี้อยากมีพี่น้องกับคนอื่นเค้ามานานแล้ว หลังจากนั้นมาพิมริตาก็มีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ เพราะสัญญากับแพรนัชชาว่าเธอจะเป็นคนใหม่

พิมริตาเลือกที่จะทิ้งศักดิ์ศรีเอาเช็กที่ภูตะวันให้เป็นค่าตัวไปขึ้นเงิน จากนั้นเธอก็เปิดร้านดอกไม้ตามที่เธอได้ฝันเอาไว้ ส่วนแพรนัชชาก็ยังคงทำงานประจำแต่ที่เปลี่ยนไปคือไม่เหงาเหมือนเดิมเพราะมีน้องสาวคนใหม่มาเติมเต็มความสุขให้กันและกันในทุกๆ วัน

พิมแขออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้าเพื่อมาหาลูกชายถึงที่ทำงาน หากไม่มาที่นี่เธอก็คงจะไม่เจอหน้าภูตะวันแน่นอน รู้ได้จากที่เคยไปเยี่ยมที่บ้านหลายครั้งแต่ก็เจอเพียงแค่ลูกสะใภ้หรือไม่ก็ไม่เจอใครเลยสักคน หนำซ้ำยังติดต่อทางโทรศัพท์ได้ยากอีก

“แกก็แต่งงานกับหนูเมตั้งนานแล้วทำไมแกถึงไม่มีหลานให้ฉันซะที” พิมแขอยากจะอุ้มหลานเต็มแก่ อุตส่าห์ยกกิจการทั้งหมดให้ภูตะวันได้ดูแลเพราะเธอเตรียมตัวเต็มที่ที่จะเลี้ยงหลาน แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววที่เธอจะได้อุ้มหลานเสียที ทั้งตอนนี้ยังรู้มาอีกว่าภูตะวันและเมทิกาไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน เพราะเมทิกาเอาแต่เดินทางไปโน่นมานี่อยู่บ่อยๆ ส่วนลูกชายเธอก็ไม่คิดที่จะตามภรรยาเลยแม้แต่เครั้งเดียว

“ต่างคนต่างก็ยุ่งกับงานนี่ครับคุณแม่”

“ไม่ใช่ว่าแกกับหนูเมแยกกันอยู่ล่ะ”

ภูตะวันละมือจากเอกสารที่กำลังอ่าน เขาเงยหน้าจ้องมองแม่ตนด้วยสายตาไม่พอใจปนสงสัย “คุณแม่ตามดูชีวิตผมตลอดอย่างงั้นเหรอครับ”

“แกเป็นลูกคนเดียวของฉัน ฉันทำเพราะเป็นห่วงแก”  

“ผมไม่ใช่เด็กๆ ที่จะให้คุณแม่มาจัดการชีวิตอีกแล้วนะครับ แค่ผมยอมแต่งงานกับเมตามคำสั่งของคุณแม่ก็มากพอแล้ว” พูดจบก็เดินหอบเอกสารออกไปหน้าตาเฉยโดยที่ไม่สนใจจะหันกลับมามองแต่ตนสักนิด เขาไม่ชอบที่แม่ทำอย่างกับเขาเหมือนเป็นเด็กในปกครองที่ต้องคอยดูแลกันทุกกระเบียดนิ้วทั้งที่เขาขึ้นมานั่งในตำแหน่งผู้บริหารโรงแรมยักษ์ใหญ่แล้ว

พิมแขได้แต่นั่งสงบอารมณ์เงียบๆ เธอไม่อยากโวยวายอะไรที่นี่เพื่อให้พนักงานได้เอาไปนินทา พอจะเห็นวี่แววแล้วว่าความสัมพันธ์ภูตะวันและเมทิการะหองระแหงแค่ไหน วันนี้เธอจะยังทำใจเย็นไปก่อน แต่ยังไงเธอจะไม่ยอมให้ลูกชายของเธอ​เลิกกันกับเมทิกา เพราะเมทิกาคือผู้หญิงคนเดียวที่คู่ควรกับลูกชายเธอมากที่สุด ลูกเธอจะต้องมีชีวิตการงานและครอบครัวที่ดีกว่าลูกของพิรมนภรรยาเก่าของสามีเธอหลายเท่า

ยิ่งคิดถึงตอนที่พิรมนมีความสุขกับเหล่าลูกๆ ทั้งสองเธอก็ยิ่งมีอารมณ์ขุ่นมัว อีกทั้งยังจำภาพตอนสามีเธออาลัยอาวรณ์พิรมนเธอก็ยิ่งเกลียดพิรมนมากหลายเท่า ทั้งที่เธอควรจะเป็นคนที่สามีใส่ใจมากที่สุดแต่เปล่าเลย ดีแล้วที่สามีเธอเสียไปเสียได้เธอจะได้ไม่ต้องทนเจ็บปวดใจเมื่อรู้ว่าสามีของเธอพยายามตามง้อขอคืนดีกับเมียเก่าอย่างพิรมน

ที่เธอทำทุกอย่างก็เพื่อให้พิรมนได้รู้ว่าเธอเอาชนะพิรมนทุกอย่างได้ ไม่ว่าจะเป็นชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองและของลูกชาย ความอยากเอาชนะพิรมนที่อยู่ในใจจึงยอมให้ภูตะวันเลิกกับเมทิกาไม่ได้ เพราะเชื่อว่าลูกชายของพิรมนยังไงก็ไม่สามารถหาภรรยาที่ดีกว่าเมทิกาไปได้แน่นอน

พิมริตาเดินถือช่อดอกทานตะวันและช่อดอกกล้วยไม้สีขาวที่จัดช่อสวยพร้อมกับชุดสังฆทานชุดใหญ่ออกมาหน้าร้านดอกไม้

“เดี๋ยวพี่มานะหนูนา”

“ค่ะพี่ริตา” นภาวรรณหญิงสาววัย19ปีมองตามหลังเจ้านายสาวที่สนิทสนมเหมือนพี่สาวคนหนึ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร เธอรู้ว่าวันนี้พิมริตาจะไปที่ไหนและจะไปทำอะไร

ชุดสังฆทานพร้อมช่อดอกกล้วยไม้สีขาวพิมริตาเอาไปทำบุญให้กับครอบครัวที่ล่วงลับไปแล้ว ส่วนช่อดอกทานตะวันนั้นพิมริตาตั้งใจถวายพระเพื่อระลึกถึงลูกในครรภ์ที่ไม่มีโอกาสได้มาลืมตาดูโลก ที่รู้เรื่องนี้ก็พราะพิมริตาเคยเล่าให้ฟังคร่าวๆ ถึงการจัดดอกไม้สองช่อเวลาไปทำบุญ

คิดๆ แล้วก็น่าสงสารเจ้านายสาวของเธอ ครอบครัวล้มหายตายจากไปไม่พอ สามีดันทิ้งแล้วก็ดันมาเสียลูกในท้องไปอีก ดีที่พิมริตาได้เจอกับแพรนัชชาไม่อย่างนั้นเธอไม่อยากจะคิดเลยว่าเจ้านายเธอจะว้าเหว่และหดหู่แค่ไหน ขนาดเธอมีพ่อแม่มีน้องสาวแต่เสียยายที่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กยังเสียใจไม่หายเลย

“แกต้องเอาหนูเมไปด้วย”

ภูตะวันรับสายแม่ตนได้ก็ต้องถอนหายใจ “ผมไปคนเดียวก็ได้ครับ แค่งานเลี้ยงต้อนรับพี่พอลเอง”

“ไม่ได้ แกมีเมียแล้วแกก็ต้องพาเมียแกไปด้วย ขนาดงานแต่งแกบ้านนั้นเค้ายังมาทั้งครอบครัวเลย หัดมีมารยาทหน่อยสิ”

“โอเคครับ แล้วผมจะชวนเมแล้วกัน แล้วคุณแม่ล่ะครับไม่ไปด้วยเหรอ”

“ช่วงนี้แม่เวียนหัวบ่อยไม่อยากเดินทาง ถึงได้อยากให้แกพาเมียแกไปงานนี้ด้วยไง ถ้าเมียแกไม่ไปฉันก็ไม่ไปคงน่าเกลียดแย่”

“ครับ” วางสายได้ก็มีสีหน้าเบื่อหน่ายเป็นที่สุดที่แม่ตนต้องเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิตของเขาทุกเรื่อง ปกติแล้วแม่ของเขาไม่ชอบให้เขาไปบยุ่งกับบ้านของพิรมนเท่าไหร่ แต่ที่ยุให้เขาต้องพาเมทิกาไปด้วยคงไม่พ้นอยากจะให้เขาได้มีเวลาอยู่กับเมทิกามากขึ้น พูดง่ายๆ ก็คงอยากจะให้เขามีหลานให้แต่เรื่องนั้นคงเป็นไปไม่ได้จริงๆ