บทที่ 2 วาสนาวัยเยาว์ 2

หยางชิงอี้ผงะถอยหลบดาบที่ชายหนุ่มจ้วงแทงเข้ามา ในใจรู้แน่แล้วว่าฝีมือของตนมิอาจเทียบชั้นกับอ๋องห้าผู้เลื่องชื่อได้ หญิงสาวลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา ก่อนจะนิ่งชะงักไปชั่วอึดใจ ความรู้สึกคุ้นเคยนี่มันอะไรกัน…

“ข้าน้อยมิบังอาจชี้แนะท่านอ๋อง แต่หากจะประลองกันสักคราก็ย่อมได้”

“หึ! ดี”

สิ้นคำพูดของหลี่หลงจิ่ง หยางชิงอี้ก็ไม่รั้งรอเสียบดาบแทงเข้าลำคอแกร่งหมายจะปลิดชีพชายหนุ่มในคราวเดียว แต่อู่อ๋องคือใครกัน จะยอมให้แม่ทัพหน้าอ่อนมากระตุกหนวดเสือได้หรือ ชายหนุ่มเริ่มเข้าพัวพันฟาดฟันเพียงไม่กี่กระบวนท่า หยางชิงอี้ก็เพลี่ยงพล้ำต้านรับไม่ไหวเสียแล้ว

“อ๊ะ!”

เสียงอุทานของหญิงสาวดังมาพร้อมกับหมวกเหล็กบนศีรษะที่หลุดกระเด็นตกลงไปกองอยู่กับพื้นข้างเท้าอาชาที่นางควบขี่

เส้นผมสีดำขลับเงางามหลุดจากพันธนาการ แผ่สยายดุจม่านน้ำตก ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างกำลังสั่นไหวเพราะความตื่นตระหนก ราวกับทุกสรรพสิ่งรอบกายหยุดนิ่ง สรรพสำเนียงถูกกลืนหายกลายเป็นเสียงอื้ออึงอยู่ในโสตประสาท

หลี่หลงจิ่งมองดวงหน้าหวานงดงามปานล่มเมืองของคนตรงหน้าด้วยความตระหนกไม่ต่างกัน ก้อนเนื้อในอกเต้นโครมครามรู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาด ยิ่งเห็นริมฝีปากนุ่มนิ่มสีระเรื่อเผยอขึ้นลงอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ทั่วทั้งสรรพางค์พลันร้อนวูบขึ้นมาโดยพลัน

“โอ้ ที่แท้แม่ทัพหยางก็เป็นสตรีหรือนี่”

“สตรีแล้วอย่างไร ข้าจับดาบถือกระบี่ชนะศึกมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่หน เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาใช้น้ำเสียงเช่นนั้นกับข้า”

หลี่หลงจิ่งพยักหน้ารับ ใช่ว่าไม่เคยรับรู้เรื่องราวแม่ทัพผู้นี้ ก่อนทำศึกเขาได้อ่านประวัติของหยางชิงอี้อย่างถี่ถ้วน ใครจะคิดว่าสิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือนางเป็นสตรี!

“พี่ชายเจ้าช่างดีนัก ปล่อยน้องสาวหน้าตางดงามให้มากินอยู่หลับนอนท่ามกลางเหล่าทหารนับพัน เผ่าชย่ามิมีบุรุษที่ทำศึกได้แล้วหรืออย่างไร”

“ข้าจะทำให้พวกเจ้ารู้ต่างหาก แม้แต่ข้าที่เป็นสตรีของเผ่าชย่าก็ยังห้าวหาญเหนือบุรุษ!”

เสียงหวานกล่าวด้วยแววตามุ่งมั่นสีหน้าจริงจัง แต่ดวงตากลมโตกับริมฝีปากคู่นั้นกลับทำเอาคนมองนึกหมั่นเขี้ยวนัก หลี่หลงจิ่งพยักหน้ายอมรับอย่างจริงใจ ก่อนจะยกดาบในมือฟันทหารที่หมายจะทำร้ายเขาจากด้านหลังจนอีกฝ่ายกระอักโลหิต ขณะเดียวกันก็จ้องตาหยางชิงอี้ไม่กะพริบ

“อยากอยู่เหนือบุรุษนั้นย่อมได้ รอข้าพาเจ้ากลับค่ายก่อน ข้าสัญญาว่าจะยอมให้เจ้าอยู่เหนือข้าทั้งคืน”

หยางชิงอี้ได้ฟังใบหน้าพลันแดงก่ำด้วยแรงโทสะ พร้อมตวัดดาบในมือเข้าใส่ร่างกายกำยำของอ๋องห้าอย่างไม่เกรงใจ หลี่หลงจิ่งรู้อยู่แล้วจึงตั้งรับดาบนั้นได้ทันท่วงที ก่อนจะใช้แรงที่อีกฝ่ายส่งมาดึงรั้งร่างบางให้ลอยละลิ่วมาอยู่บนหลังม้าตัวเดียวกัน

“เวลาคนงามโมโหนี่ช่างน่า…มองเหลือเกิน”

“อ๊ะ ปล่อยข้านะ เจ้าลูกเต่า!”

หยางชิงอี้ไหนเลยจะยอมเสียเปรียบโดยง่าย อย่างน้อยนางก็ผ่านสมรภูมิรบชนะศึกมาก็มาก ย่อมต้องมีฝีมืออยู่บ้าง หลี่หลงจิ่งที่มัวแต่กอดคนงามจนลืมระวังตัวจึงโดนศอกอีกฝ่ายกระแทกใส่หน้าท้องเข้าอย่างจัง

“อึก! ร้ายกาจนักนะ”

“ถ้าจะฆ่าก็ฆ่า ไม่ฆ่าก็ปล่อย เอ๊ะ เจ้าจับอันใดกัน”

อู่อ๋องเกยคางลงบนไหล่ลาดแม้ทั้งสองคนยังสวมชุดเกราะถือดาบ กลับสัมผัสได้ความร้อนในร่างกายของกันและกัน มือหนาอยู่ไม่สุขจับนู่นลูบนี่อย่างอุกอาจ ครั้นหยางชิงอี้รับรู้ว่าหน้าอกของตนถูกอีกฝ่ายลูบไล้ผ่านเสื้อเกราะ ร่างกายก็พลันแข็งทื่อในทันที

“เหตุใดชุดเกราะของเจ้าจึงนุ่มนิ่มถึงเพียงนี้”

“เจ้าลูกเต่า! อย่านะ!”

“ฮื้ม ก่อนหน้านี้ยังเรียกข้าว่าท่านอ๋องอยู่เลย เหตุใดแม่ทัพหยางจึงเปลี่ยนคำเรียกรวดเร็วนักเล่า”

หยางชิงอี้สัมผัสได้ถึงลมร้อนที่เป่ารดข้างใบหูจนเผลอย่นคอหนีโดยไม่รู้ตัว แต่ปฏิกิริยาของนางกลับทำให้ดวงตาคมมีประกายบางอย่างพาดผ่าน

มือใหญ่เริ่มเคลื่อนขยับต่ำลงไปถึงหน้าท้องแบนราบ ส่วนมืออีกข้างก็รวบเอวบางเข้ามาแนบชิด แม้ร่างเล็กจะพยายามดิ้นหนีเพียงใด คนที่กอดนางไว้ก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

กลิ่นกายบุรุษเข้มข้นลอยปะทะจมูกโด่งรั้น ความใกล้ชิดเช่นนี้นางไม่เคยประสบมาก่อน แม้นางจะอยู่ในค่ายทหารคลุกคลีกับบุรุษนับร้อย แต่ทุกคนในเผ่าชย่ารู้ดีว่านางคือสตรี คนที่กล้าทำเช่นนี้กับนางเห็นทีจะมีแต่อ๋องห้าผู้เดียว!

“โอ๊ย! คนงามเล่นทีเผลอหรือ”

“เจ้าจะฆ่าก็ฆ่า อย่าทำตัวเป็นบุรุษบ้าราคะ”

“แค่นี้เจ้าก็หาว่าข้าบ้าราคะแล้วหรือ หึ ๆ เดี๋ยวกลับค่ายข้าจะทำให้เจ้าดูว่า...แบบใดที่เรียกว่าบ้าราคะ หึ!”