บทที่ 3 ต้องการสิ่งใด 1

หยางชิงอี้ที่ได้ฟังประโยคเหิมเกริมของอ๋องห้าผู้นี้ในใจยิ่งโกรธแค้นจนแทบอยากจะสู้ตายกับเขาให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ปล่อยให้นางมีโอกาส หลี่หลงจิ่งชักม้าควบตะบึงกลับค่ายทหารทันที ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินและเหล่าแม่ทัพนายกองที่มองหน้ากันตาปริบ ๆ

“เราต้องสู้ต่อหรือไม่ขอรับท่านรองแม่ทัพ”

“ไม่ต้องแล้ว ไป ๆ พาตัวพวกเชลยกลับค่ายไปให้หมด”

หลี่หลงจิ่งไม่ปล่อยเวลาให้หลุดลอยไปเปล่า ๆ เขาโอบกระชับเอวบางเข้ามาชิดอกแนบแน่น ไม่ลืมลูบไล้หน้าท้องแบนราบของคนในอ้อมกอดไปด้วย ตลอดทางได้ยินเสียงก่นด่าสาปแช่งของหญิงสาวเป็นระยะ ร่างสูงรู้สึกว่าเสียงนั่นไม่ได้น่ารำคาญ แต่กลับทำให้แรงปรารถนาบางอย่างพุ่งพล่านจนต้องก้มหน้าลงไปหอมแก้มนางฟอดใหญ่

“อ๊ะ! บุรุษบ้าราคะ! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!”

“บอกแล้วอย่างไร รอกลับถึงค่ายก่อนข้าจะแสดงให้ดูว่าแบบใดที่เรียกว่าบ้าราคะ แต่หากเจ้าใจร้อน...ข้าแวะข้างทางก่อนก็ไม่เป็นปัญหาอันใด”

หยางชิงอี้หุบปากฉับกัดฟันกรอด ทว่าก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมาอีก รู้แน่แล้วว่าอ๋องบ้าราคะผู้นี้ไม่ได้ล้อนางเล่นเป็นแน่ ดูจากมือไม้ที่อยู่ไม่สุขนั่นสิ!

“หึ ๆ เด็กดี”

“หุบปาก!”

หญิงสาวเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา แรงโทสะที่กักเก็บไว้ในอกแทบจะทำให้ร่างเล็กกระอักโลหิต หากนางหลุดไปได้นางจะขอสู้ตายกับเขา!

หลี่หลงจิ่งมองท่าทางไม่ยินยอมนั้นแล้วก็ต้องลอบหัวเราะในใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่อาชาของตนควบมาถึงหน้ากระโจมพักพอดี ชายหนุ่มไม่พูดมากความ อุ้มร่างเล็กที่พยายามดิ้นหนีสุดชีวิตเข้าไปด้านใน ตรงไปยังห้องอาบน้ำทันที

ตูม!

“ว้าย! อ๊ะ”

หยางชิงอี้กว่าจะรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายโยนลงถังอาบน้ำก็ตอนที่ร่างทั้งร่างเปียกชุ่มไปหมด ยังไม่ทันจะหันไปด่าทอตัวต้นเหตุ อีกฝ่ายก็ตามลงมาเสียแล้ว

“ฮื้ม...แม่ทัพหยาง ท่านเปียกไปหมดแล้ว ให้ข้าช่วยถอดอาภรณ์ดีหรือไม่”

“ไร้ยางอาย!”

เสียงหวานตวาดแหว หลี่หลงจิ่งพินิจหญิงงามในชุดเกราะที่ยามนี้เปียกปอนหมดสภาพ ผมยาวสลวยลู่แนบแก้มนวลขับเน้นให้เครื่องหน้าหญิงสาวงดงามราวกับภาพวาด ลำคอระหงที่โผล่พ้นชุดเกราะขาวกระจ่างพร่างพราววาววับไปด้วยหยดน้ำ มีบางส่วนไหลลงไปตามเนินอกอวบหายลับใต้ไปใต้เสื้อเกราะสีเข้ม ยิ่งทำให้คนมองรู้สึกอยากจะจับนางมาเปลื้องผ้าสำรวจตรวจตราไปทุกอณูเนื้อ

ยิ่งมองเขาก็ยิ่งใจเต้นระรัว ความร้อนรุ่มระลอกหนึ่งแล่นริ้วไปยังกลางกายจนต้องดึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามาแนบอก

“อึก!”

แต่มีหรือแม่ทัพหญิงอย่างนางจะยอมสยบแต่โดยดี หยางชิงอี้ยกฝ่ามือฟาดใบหน้าคมเต็มแรง เสียงดังเพียะ!

“ซี้ด...หยางชิงอี้ ข้าจะเอาจริงแล้วนะ”

“เจ้ากล้าก็เข้ามา ข้าจะสู้ตายกับเจ้า”

หยางชิงอี้พูดจบก็ลงมือก่อนทันที อย่าเห็นว่านางเป็นสตรีแล้วจะจัดการได้โดยง่าย อย่างไรนางก็เป็นถึงแม่ทัพหญิงแห่งเผ่าชย่า

ร่างบางกระโจนเข้าใส่ร่างสูงรวดเร็วว่องไว โดยหลี่หลงจิ่งก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี รวบเอวคอดเข้ามาแนบชิด หยางชิงอี้ยกยิ้มหวานหยดทำเอาอ๋องหนุ่มชะงักงันลดการระวังตัว เปิดโอกาสให้หญิงสาวปล่อยหมัดใส่ซีกหน้าข้างที่เพิ่งโดนนางตบเข้าอย่างจัง

“อึก! ใช้แผนหญิงงามกับข้าหรือ เด็กน้อย”

“เจ้าสิเด็กน้อย เจ้าลองแตะตัวขะ...อ๊ะ!”

หยางชิงอี้ยังพูดไม่ทันจบประโยค มือหนาก็คว้าเอาเกราะเหล็กที่นางสวมอยู่ติดมือไปเสียแล้ว นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายหนุ่มปลดมันออกไปยามใด เป็นผลให้ตอนนี้บนร่างของนางเหลือเพียงเสื้อตัวในที่บางจนแทบจะปิดอะไรต่อมิอะไรไม่มิด

“หึ ๆ เรื่องปลดเปลื้องเสื้อผ้า หากข้าเป็นที่สองก็ไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่งหรอกนะ”

“เจ้ามันคนบ้าราคะ หื่นกาม เจ้าเอาคืนเข้ามานะ เจ้าลูกเต่า!”

หยางชิงอี้พุ่งถลาเข้าใส่ร่างสูงที่ยืนยกยิ้มยียวน หมายจะคว้าชุดเกราะและจี้หยกของตนกลับมา แต่มีหรืออ๋องห้าจะยอมแต่โดยดี มือหนาดึงรั้งข้อมือเรียวเข้ามาแนบชิดก่อนจะแนบริมฝีปากจุมพิตลงไปบนกลีบปากนุ่ม ลิ้นรสความหอมหวานจากคนตัวเล็กอย่างอุกอาจ

ขณะเดียวกันก็ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ป้ายหยกที่เคยเป็นของตนเองเพื่อให้แน่ใจว่าหญิงสาวตรงหน้ากับผู้มีพระคุณในวัยเยาว์คือคนคนเดียวกัน...

“อื้อ!”