10.4 ของแทนใจ

บ้านหลังนี้ที่ภายในตกแต่งโทนนุ่มเย็นสบายตา เฟอร์นิเจอร์แนววินเทจแสนน่ารัก กับสวนสวยรอบบ้านที่ปูอิฐสีแดงเรียงสวยเป็นลวดลาย ไหนจะรั้วไม้สไตล์อังกฤษสีขาว หรือจะซุ้มประตูดอกไม้ทรงโค้งที่อ่อนหวานจนรู้สึกเหมือนอยู่ในเทพนิยาย จึงล้วนแต่กลั่นออกมาจากภาพในความฝันของอมายาทั้งสิ้น

แต่มันกลับถูกแขวนประดับด้วยรูปภาพของมีนรญา คนที่ไม่ว่าจะให้เธอพูดอีกสักกี่ครั้งมันก็สมควรตายเต็มไปหมด

ที่สำคัญ... พระเครื่องในกรอบแก้วตรงมุมนั่งเล่นด้านซ้ายนั้น ก็มีข้อความเขียนบนกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ติดไว้ว่า ‘ของแทนใจ หนูมีน & พี่เฟลม’ ทั้งที่มันเป็นของเธอ!

* * *

พระเครื่องคู่นั้นอมายาได้จากย่าในวันเกิดครบสิบเก้าปี เธอตั้งใจจะให้มันกับเขมราช แต่มันหายไปเสียก่อน ถ้าจำไม่ผิดวันที่หายไปมีนรญาก็อยู่ด้วย เธอกับหล่อนแต่งหน้าในห้องน้ำ

หล่อนสังเกตเห็นมันอยู่ในกระเป๋าเธอ จึงได้ถาม อมายาเล่าความเป็นมาให้ฟังโดยไม่ได้คิดอะไร ว่าเป็นของรักจากปู่ย่า มีแค่สององค์ในโลก ก่อนจะฝากมีนรญาดูกระเป๋าให้ตอนเข้าไปทำธุระในห้องน้ำ แต่พอออกมาพบว่าหล่อนนอนหมดสติอยู่กับพื้น เกี่ยวเอากระเป๋าตกจากเคาน์เตอร์จนของข้างในกระจัดกระจาย

อมายาวุ่นวายด้วยกลัวหล่อนจะเป็นอันตรายถึงชีวิต และด้วยความวุ่นวายนั้น เธอจึงไม่ทันได้ตรวจสอบของในกระเป๋า มารู้ทีหลังว่าพระเครื่องหายไป กลับไปตามหาก็ไม่พบ เดาว่าคงมีคนเก็บไปแล้ว

ที่แท้... มีนรญาขโมยไปและมอบให้เขมราชเป็นของแทนใจ

มีสิ่งใดบ้างที่เป็นของหล่อน โดยที่หล่อนไม่ได้แย่งใครไป

“อีสารเลว!!!” เสียงกรีดร้องอย่างคลั่งแค้นและเสียงดังจากข้าวของที่ถูกทุบทำลายตอกย้ำความบ้าคลั่งของอมายาจนคนงานต่างก็มามุงดู แต่ไม่กล้าเข้าไปห้าม ขนาดโดนล่าม เจ้าหล่อนยังแผลงฤทธิ์จนหลายคนเจ็บตัว

“ยังอาละวาดไม่หยุดอีกเหรอจ๊ะ” เพลงที่ถือตะกร้าใส่วัตถุดิบมื้อเย็นเดินเข้ามาถามลุง ๆ ป้า ๆ หลายคนหันมามองเธอหน้าจืดเจื่อน

“ยังเลยนังเพลง ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ข้าวปลาก็ไม่ได้กินเลยทั้งวัน ลุงกลัวจะเป็นลมไปซะก่อนมึงเอ๊ย” ลุงท้วม คนงานสัณฐานอ้วนเตี้ย ผิวดำคล้ำ เป็นฝ่ายพูดกับหล่อน

เพลงมองเข้าไปผ่านหน้าต่างกระจกของบ้าน เห็นอมายายกมือขึ้นมาสางผมอย่างคนวิตก เดี๋ยวเดียวก็เปลี่ยนไปจับภาพกรอบลอยของมีนรญาที่เดาว่าน่าจะเคยทุ่มไปแล้วสองสามครั้งขึ้นมาทุ่มอีกแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

หล่อนไม่รู้เรื่องของเจ้านายเท่าไหร่ แต่หล่อนเป็นส่วนน้อยที่เชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้โหดเหี้ยมขนาดจะฆ่าคนได้ในขณะที่คนอื่นตัดสินสาวเจ้าจากสิ่งที่เธอเป็น

เช่นเดียวกัน... พวกเขาเข้าใจว่าอมายาทำร้ายหล่อน ทั้งที่ความจริง เป็นหล่อนต่างหากที่ทำร้ายอมายา แต่มันง่ายกว่าที่จะทำให้คนที่ดูร้ายกลายเป็นคนเลว แทนที่จะเป็นหล่อนเอง

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเองจ้ะ” คนที่แบกความรู้สึกผิดที่มีต่อหมาบ้าในบ้านมาเนิ่นนานสูดหายใจรวบรวมความกล้า

“เฮ้ย ๆ นังเพลง มึงจะเข้าไปจริง ๆ เหรอวะ”

ลุงท้วมรั้งแขนหล่อนไว้ ทุกคนที่นี่ต่างคิดว่าเพลงจะเข็ดกับผู้หญิงคนนั้น

แต่ไม่เลย... หล่อนกำลังจะเข้าไปให้เขาทำเรื่องใส่อีก

“ไม่เป็นไรหรอกลุง เดี๋ยวเพลงเข้าทางครัว ทำกับข้าวไปด้วย รอให้แกใจเย็นลง เพลงค่อยเอาเข้าไปให้แกกิน”

เมื่อเพลงยืนยัน ทุกคนก็เกินรั้ง ปล่อยให้หญิงสาวเข้าไปทางครัวหลังบ้านแล้วก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง

เพลงและคนในเกาะรู้ดีว่าบ้านหลังนี้เป็นเครื่องหมายแทนความรักของเขมราชกับอมายา เช่นกัน... มันคอยย้ำเตือนว่าความรักที่ทั้งสองมีให้กันนั้นสวยงามเพียงใด

สวยงาม และบริสุทธิ์ จนไม่อาจทำลายให้กลายเป็นเศษปูน เพียงแค่ปล่อยร้าง ไม่เหลียวแล แต่ฝังลึกอยู่ในหัวใจ ซึ่งการมีอยู่ของมันจึงยืนยันว่าเขาลืมไม่ได้

และใช่... ในสายตาคนที่นี่ เขมราชไม่เคยลืมผู้หญิงที่ชื่ออมายาได้เลย เป็นเหตุผลที่เจ้านายไม่กลับมาที่เกาะหลังเลิกกัน ทั้งยังเป็นสาเหตุให้นายหญิงคนใหม่ร้อนรนจนต้องทำบางอย่าง

มีนรญาแสดงความเป็นเจ้าของ ทำให้บ้านนี้กลายเป็นเรือนหอของตน ทั้งที่เขมราชตั้งใจเอาไว้ว่าจะอยู่กรุงเทพฯ นำรูปมาแขวนทุกมุมของบ้านเพื่อเตือนให้รู้ว่าเขาควรเป็นของใคร สนองตอบความอยากเอาชนะของตัวเอง แต่เอาเข้าจริงหล่อนก็น่าเห็นใจ ใครก็อยากเป็นคนเดียวในใจของคนที่ตัวเองรักทั้งนั้น ทว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของหล่อน... และจะไม่มีวันเป็น!

* * *

ท่ามกลางรูปภาพกับหนังสือที่ถูกขว้างปา ฉีกขาด และเศษเครื่องเรือนที่แตกกระจาย ‘นังหมาบ้า’ ซึ่งศีรษะยุ่งยี ใบหน้าเปื้อนน้ำตานั่งกอดเข่ามองไปบนหิ้งพระ และราวกับสีทองสว่างไสวของพระพุทธรูปนำความหวังมาสู่ใจ

อมายาลากโซ่ที่ยาวพอเดินไปหยิบบรั่นดีเรียงรายบนตู้โชว์ยิ่งกว่าบาร์ไหน ๆ ที่เธอเคยไปออกมาเทรดไปตามเฟอร์นิเจอร์และสาดบนเพดาน ก่อนใช้เก้าอี้ต่อตัวหยิบไม้ขีดไฟบนหิ้งพระ ในเมื่ออยากขังกันนัก... ก็ให้มันรู้ไปว่าจะทำได้ เพราะอมายาจะไม่อยู่เฉยให้ใครฉุดลงนรก

เธอปล่อยไม้ขีดก้านนั้นร่วงลงบนพรมโชกเหล้า แววตาไร้ความลังเล ยืนมองจนแน่ใจว่าไฟติดแล้วจึงตะบึงเข้าห้องน้ำ ใช้ผ้าเช็ดตัวชุบน้ำคลุมตัวไว้ ขณะที่ไฟโหมแรงขึ้นจนเกิดแสงจ้าแสบตาไม่ต่างจากควันโขมงที่รบกวนการมองเห็นและหายใจ

ใจของอมายาสั่นสะท้าน แม้ก่อนนี้มั่นใจจะมีคนเข้ามาช่วยเลยไม่กลัวตาย แต่พอไม่มี... ความหวาดกลัวก็เข้ามายึดความรู้สึกของเธอไว้แน่น

เธอคิดว่าป่วยการที่จะอ้อนวอนให้พวกนี้ไขกุญแจให้แล้วเดินออกไปสวย ๆ

เพราะไม่มีใครสงสารหรือเห็นใจนังบ้าอย่างเธอหรอก เธอแค่ต้องการช่องว่างเล็กน้อยเท่านั้นที่จะหนี... อย่างช่วงชุลมุน แค่นิดเดียวเท่านั้นจริง ๆ

การตัดสินใจนี้สุดโต่งเกินไปหรืออย่างไร... เธอคาดผิดหรือที่คิดว่าเขมราชจะไม่ปล่อยให้เธอทำลายเรือนหอของเขากับเมียรัก คิดผิดสินะที่คนพวกนั้นจะไม่ปล่อยให้เชลยตายก่อนที่นายมันจะได้ทรมาน...

“คุณออย” เสียงเรียกดังลั่นดึงอมายาออกจากความคิดคำนึง หันเหความสนใจไปที่เพลงซึ่งกระชากประตูเปิดผาง ท่ามกลางกลุ่มควันคลุ้งโขมง รอบตัวหล่อนคล้ายเปล่งประกายด้วยแสงแห่งความหวัง

แต่เพียงครู่เดียวเธอก็รู้ตัวว่าเพลงไม่ควรจะมาอยู่ตรงนี้ มันอันตรายเกินไป!

หากในชีวิตนี้อมายาจะรู้สึกผิดกับใครที่สุดเห็นจะเป็นเพลง และความรู้สึกนั้นฝังความห่วงใยเอาไว้ในใจเธอด้วย

“คนอื่น ๆ หายไปไหนกันหมด”

“คงยังไม่รู้ว่าไฟไหม้” หล่อนบอกอย่างรีบร้อน นายกับคนอื่น ๆ น่าจะยังเก็บมะพร้าวกันอยู่ท้ายเกาะ “อย่าเพิ่งถามเลยคุณออย ยื่นเท้ามาจะไขกุญแจให้”

เพราะเพลงรับผิดชอบดูแลอมายาแทนน้องสาววันนี้ หล่อนถึงได้กุญแจจากนายมา ไม่อย่างนั้นอมายาอาจถูกย่างเกรียมในกองเพลิง

ทั้งสองประคองกันออกไปทางประตูหลัง เนื่องเพราะด้านหน้าไฟแรงเกินไป พออมายามั่นใจแล้วว่าเธอกับเพลงปลอดภัย จึงสะบัดแม่สาวงามล่มเกาะออกพ้นตัว

เพลงไม่ทันตั้งตัวถูกเหวี่ยงจนศีรษะกระแทกขอบประตูแล้วล้มลงกับพื้นครัว ส่วนอมายาที่ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็วิ่งหนีไม่คิดชีวิต พอดีกับเขมราชที่วิ่งอ้อมมาเข้าด้านหลังได้เห็นเธอวิ่งผ่านหน้าไป

เธอสับเท้าหนี เศษไม้สนทิ่มแทงฝ่าเท้ากลับไม่น่าหวั่นใจเท่าเสียงเขาตะโกนเรียกตามมา ร่างเล็กจึงวิ่งตัดป่าสนลงไปยังหาดทรายสีขาวสะอาดตา กระโดดโหยง ๆ ขอความช่วยเหลือจากเรือที่เดาว่าพานักท่องเที่ยวไปส่งที่เกาะใกล้ ๆ ซึ่งภายหลังจึงรู้ว่าไร้ประโยชน์สิ้นดี และด้วยขาที่ยาวกว่าทำให้ไม่นานเขมราชก็ประชิดตัวแล้วกระชากร่างเล็กเข้าไปกอดไว้

เธอรู้สึกได้ถึงแรงเต้นของหัวใจจากร่างอบอุ่นข้างหลัง เกลียดตัวเองนักที่เผลอนึกถึงอดีตแสนหวาน เธอกับเขาเล่นวิ่งไล่จับที่หาดแบบนี้ คนถูกจับได้จะโดนกอดโดนหอม เธอเลยจงใจวิ่งช้าทุกครั้ง

เธออยากถูกเขากอด...

อยากถูกเขารัก...

ต่างกับตอนนี้... ที่เขาหมายมาดจะกักขังทารุณ ไม่ใช่แค่ทางร่างกายแต่มันรวมถึงหัวใจ อย่าว่าแต่อยากถูกรักเลย แค่ทนเห็นหน้าเขาอีกวินาทีเดียวอมายาก็ไม่ต้องการ

“ปล่อยฉัน”

“คิดจะหนีฉัน มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ”

“เท่านี้คุณยังทำลายฉันไม่พออีกเหรอ คุณจะเอาอะไรจากฉันอีก ไม่สงสารกันบ้างหรือไง”

“ไม่”เขาตอบเสียงห้วน ไม่มีความลังเลในแววตา

แต่เขาหลอกตัวเอง...

เพราะหลายครั้งหลายหนที่เขาอยากล้มเลิกความตั้งใจไปเสีย ทว่าความจริงที่ตอกย้ำว่าอมายาพรากลูกเมียไปจากเขาก็เบียดแทรกเข้ามายึดครองความอ่อนไหวนั้นไป

“ที่ที่เธอจะอยู่มีเพียงในคุก กับที่นี่... ที่ที่ฉันจะทำให้เธอตายทั้งเป็น!”