6.3 วันที่สาย

ไปพบนิกรก็ไม่ต่างจากฆ่าตัวตาย อมายาจึงขอความช่วยเหลือจากชาวี คนที่แม่ไว้ใจว่าจะปกป้องเธอได้หากไม่นับเจตนาของเขา ซึ่งหญิงสาวคิดว่าแม่ดูออก และแม่ก็คงรู้ว่าในเวลานี้ไม่มีใครพึ่งได้กว่านี้อีกแล้ว

ตอนนี้ ชาวีบอกเธอว่าเขากำลังไปพาขาลออกจากเงื้อมมือของปีศาจที่สร้างรอยร้าวระหว่างเธอกับแม่ แต่ไหว้วานคนที่ไว้ใจได้มารับเธอไปอยู่ในที่ปลอดภัย ส่วนคุณย่าเขาจะทำเรื่องย้ายไปที่โรงพยาบาลของเขา

ขณะเร่งฝีเท้าไปยังจุดนัดหมายก็มีเสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋า แม้ไม่อยากเสียเวลารับแต่มันกลับดังซ้ำ ๆ จนต้องกดรับเสียให้สิ้นเรื่อง

“ค่ะ พี่แชมป์... ออยกำลังไปค่ะ เขามาถึงแล้วเหรอคะ”

[เขาจะเลตนิดหน่อย น้องออยรอไหวไหมคะ]

เสียงปลายสายฟังดูเป็นกังวล เกรงช้าไปจะไม่ทันการณ์ เขากลัวมันจะมาลักพาตัวน้องไปเหมือนที่มันเคยทำ

“ไม่เป็นไรค่ะ ออยจะระวังตัว”

ชายหนุ่มจำต้องวางสายเพราะกำลังขับรถ อมายาเก็บมือถือในกระเป๋าพร้อมฝีเท้าที่ช้าลง แต่ก่อนจะได้เงยหน้าขึ้นกลับชนเข้ากับใครบางคนจนต่างฝ่ายต่างกระเด็นไปคนละทาง

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ”

หญิงสาวถลาเข้าไปประคองหญิงวัยกลางคนที่ตนเดินชน โดยไม่ทันได้มองว่าเป็นคนที่รังเกียจเธอเสียยิ่งกว่าเชื้อโรคร้าย

วาดรวี... มารดาของมีนรญา

หล่อนผลักเธอสุดแขนจนอมายาหงายหลัง ตามด้วยฝ่ามือที่ฝากรอยช้ำซ้ำเติมรอยเดิมจนใบหน้าหญิงสาวสะบัดไปตามแรง

หากเธอข่มใจไม่ตอบโต้... เพราะมันจะต่างอะไรกับอันธพาล ทั้งยังตอกย้ำความโหดร้ายในฐานะ ‘ฆาตกร’ ยิ่งขึ้นไปอีก

“อย่าเอามือสกปรก ๆ ของแกมาแตะต้องตัวฉัน นังสารเลว”

วาดรวีแผดเสียง จ้องเธอด้วยแววตาน่าขนลุก ไม่คิดว่าการมาโรงพยาบาลเพราะอาการป่วยกำเริบกะทันหันครั้งนี้จะได้เจอผู้หญิงหน้าสวยใจทรามคนนี้

“เธอกะจะฆ่าคุณแม่อีกคนเลยเหรอ”

คนพูดคือเขมราชที่ตามลงมาประคองวาดรวี แววตาเขาเปี่ยมด้วยความเกลียดชังที่พาให้เธอรวดร้าวหัวใจ

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ข้ออ้าง!”

อมายาตวัดตามองเขาปราดหนึ่งด้วยความไม่พอใจ แวบหนึ่งเธอถามตัวเองว่าทุ่มเถียงไปแล้วจะได้อะไร... ก็ไม่!

คนมันอคติไปแล้วต่อให้เธอเลิศเลอยิ่งกว่านางฟ้านางสวรรค์ก็ยังเลวทรามในความคิดเขาอยู่ดี

“ก็แล้วแต่คุณจะคิด”

ปฏิกิริยาโต้ตอบของเธอพาเขาฉงนใจ เหมือนไม่ใช่อมายาคนที่เขารู้จัก หากก็เข้าใจได้... คนเราเมื่อพบเจอกับความสูญเสียที่ยากจะทำใจ โลกมันก็คล้ายจะหมุนช้าลง ทุกอย่างรอบกายไม่มีผลกับความรู้สึก เพราะมันกำลังถูกความเศร้ากัดกินอย่างช้า ๆ มิหนำซ้ำ... หัวใจมันเต้นแผ่วลงจนแทบจะหยุดเต้นไปเสียอย่างนั้น

อมายาคงรู้สึกแบบนั้น... แต่เขายังไม่พอใจ

เธอยังเจ็บได้มากกว่านี้ เจ็บ เหมือนที่เขากำลังเจ็บอยู่

ขณะที่เขาเผลอคิดว่าจะทำอย่างไรให้เธอทรมานเจียนตาย หญิงสาวก็สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วเก็บมือถือกับกระเป๋าตัวเองที่หล่นลงพื้นแล้วตัดสินใจเดินห่างออกไป

ในเมื่อเธอเลวร้ายและไร้ค่านัก... ก็อย่าได้ทนเห็นหน้ากันเลย

แต่อารามจะไปทำให้ลืมไปเลยว่ามือถือตัวเองเก็บเข้ากระเป๋าไปแล้ว ที่ถืออยู่เป็นของคนอื่น

“เจ็บตรงไหนไหมครับ”

วาดรวีสะบัดเขาออก สาดอารมณ์ใส่คนที่หล่อนสงสัยว่าร่วมมือกับอมายา มันจะไม่มีน้ำหนักเลยหากว่าที่ลูกเขยไม่ได้ไปนอนกับผู้หญิงคนนั้นหลังลูกสาวหล่อนตาย ยิ่งบังเอิญมาเจอกันยิ่งทำให้หล่อนมองเขาในแง่ดีเหมือนก่อนไม่ได้

“แม่จะให้มุกมารับ ป่านนี้คงเลิกงานแล้ว”

ให้อย่างไรก็ไม่กลับกับเขมราช ที่ยอมมาด้วยก็เพราะกลัวตัวเองจะมีอันเป็นไป มธุลินคงรับความสูญเสียอีกไม่ไหว

แต่แล้วก็พบว่ามือถือตัวเองหายไป อมายาคงเก็บไปด้วยตอนที่ชนกันเมื่อกี้

“รออยู่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้”

เขาอาสา ก่อนจะก้าวสลับวิ่งไปตามทางที่เห็นว่าอมายาเดินไป เธอคงยังไปไหนไม่ไกล แต่ภาพที่เห็นที่หน้าโรงพยาบาลคือเธอกำลังยื้อยุดกับผู้ชายสามสี่คน ซึ่งน่าจะลงมาจากรถตู้คันที่จอดใกล้กัน มันคนหนึ่งถือปืนออโตเมติกสีเงินทาบตรงบั้นเอวอมายา ก่อนเธอจะขึ้นรถตู้คันนั้นไป... โดยดุษณี

แต่กลับทำหัวใจเขาสั่นไหวราวกับใบไม้ต้านแรงลม...

หากเขาไม่อยากเดือดเนื้อร้อนใจกับเรื่องของเธอ ควรปล่อยให้เธอเจ็บปวดทรมานอย่างที่เขาต้องการ

มันควรเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือ...

* * *

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนที่เห็นรถตู้ของนิกรคือชีวิตมันบัดซบได้ขนาดนี้เชียวหรือ แม้อมายาจะขืนตัวสุดแรง แต่ก็แพ้ให้กับด้ามปืน และทันทีที่เข้ามาในรถดวงตาก็เบิกกว้าง

“ไม่ต้องตกใจขนาดนี้ก็ได้ คนสวย”

อมายาพูดไม่ออก หัวใจกระแทกอกตึง ๆ เธอไม่ได้ตกใจที่เห็นพ่อเลี้ยง เขาอยู่ตรงนี้เท่ากับไม่ได้รอเจอชาวี แต่เพราะร่างสะบักสะบอมของขาลที่ถูกมัดมือมัดเท้านั่งข้าง ๆ นิกรและตรงข้ามเธอมากกว่า

ขณะที่รถแล่นไปตามทาง เธอรู้สึกเหมือนรอบกายเงียบลงโดยพลันยามที่มองสำรวจบาดแผลของชายหนุ่ม ลมหายใจรวยรินพาให้เธอสะท้อนในใจ

“ขาล...” ที่เขาต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ก็เพราะเธอ หญิงสาวหมายใจจะเข้าไปหาแต่ถูกลูกน้องนิกรรั้งตัวให้นั่งลงที่เดิม

“ผมไม่เป็นไรครับคุณหนู” ขาลปรือตามองคุณหนู พลันน้ำตาก็ไหลปนกับเลือด เขาทั้งโกรธแค้นและเสียใจที่ไม่อาจดูแลเธอตามคำสั่งเสียสุดท้ายของนายหญิงได้

“คุณฆ่าแม่หนู แล้วคุณยังมาทำกับหนูแบบนี้อีก คุณมันเลว คอยดูเถอะคุณจะไม่ได้ตายดี”

นิกรหัวเราะเหมือนคำด่าเป็นเรื่องตลก แต่กลับพุ่งมาขยุ้มเรือนผมเธอพร้อมจดจ้องด้วยแววตาแข็งกร้าว

“กูจะฆ่ามึงอีกคนถ้ามึงต้องการ”

คำพูดของเขาคือคำสารภาพ เล่นเอาความโกรธพุ่งสุดเพดานจนอมายาหน้ามืด สองมือกำหมัดแน่น นึกอยากฉีกนิกรเป็นชิ้น ๆ หรืออย่างน้อยก็ตบเขาก็ได้... แต่เธอเรียนรู้มาแล้วว่าทำร้ายเขาก็เท่ากับหาเรื่องให้ตัวเอง

เพราะขนาดคนที่อยู่กินกันนับสิบปีเขายังไม่ไว้ชีวิต นับประสาอะไรกับเธอ ซึ่งเขาจะทำ และทำแน่ ๆ ถ้าหากเธอยังไม่โอนอ่อนตามความต้องการของเขา

“พี่แชมป์ไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

“งั้นมาดูกันว่าถ้าลูกสาวแสนสวยของพ่อถูกย่ำยีจนไม่เหลืออะไรให้มันแล้ว มันยังจะเต็มใจปกป้องหนูอยู่ไหม”

ว่าแล้วเขาก็กระชากเสื้อตัวงามจนขาดออกจากกัน อมายาฝืนดิ้นสุดตัวด้วยความแตกตื่นทั้งยังกรี๊ดลั่น ผสมกับเสียงคำรามร้องอย่างโกรธแค้นของขาลและเสียงหัวเราะชอบใจของคนกระทำอย่างนิกร

วินาทีนั้นพลันเกิดแรงกระแทกและเสียงโครมครามจนคนในรถกลิ้งตกเบาะ เกือบจะเรียกว่ากองกันตรงที่พักเท้า หนักหน่อยคงเป็นนิกรกับขาลที่แรงกระแทกพาให้ร่างกระเด็นอัดห้องโดยสารอีกฝั่งจนหน้าคะมำ

มีบางอย่างพุ่งชนรถคันนี้... ตรงตำแหน่งที่นิกรนั่งพอดี

มันไม่ได้แรงพอจะทำให้พลิกคว่ำ แต่เพียงพอจะหยุดรถและการกระทำชั่วช้าของไอ้แก่ตัณหากลับ พร้อมกับมีบางคนงัดประตูที่ยุบเข้ามาอย่างทุลักทุเล

แต่ท้ายที่สุดมันก็ถูกเปิดออก อมายาผลักผู้ชายตัวเขื่องที่ทับตัวอยู่เพื่อมองใครคนนั้นเต็มตา

“ขอโทษนะครับ”

เป็นเขา... เขมราช

“ผมไม่ได้ตั้งใจชน แต่มีคนพยายามจะขโมยของของผม ก็เลยต้องตามมาเอาคืน”

หัวใจของอมายากระตุก คำว่า ‘ของของผม’ พาใจเธอไหวสั่นอย่างบอกไม่ถูก... คล้ายกับว่าเขาหวงแหนกัน... แต่เธอฝันอยู่หรือเปล่า เพราะในความเป็นจริงเธอไม่มีวันเป็น ‘ของหวง’ ของเขมราชได้เลย

แต่ความจริงตัวเป็น ๆ กำลังกระชากลูกน้องนิกรแล้วเหวี่ยงออกนอกรถ คนแล้วคนเล่า... จนมือหนึ่งสามารถคว้าข้อแขนเรียวแล้วอีกมือก็เอื้อมไปหยิบกระเป๋าของอมายาได้ในที่สุด

“ลุกขึ้นมา”

เขาออกแรงกระชากร่างแบบบางออกจากตัวรถ ส่วนลูกน้องของนิกรก็ช่วยเจ้านายตัวเอง ขณะที่เขาก้มมองตามร่างกายเธอพร้อมกระตุกยิ้มพอใจในผลงาน เริ่มแรกคิดว่าอาจจะมีขากุดคอหักกันเลย

“ไม่บุบสลาย”

อมายามองตาเขานิดหนึ่ง อยากรู้ว่าที่บอก ‘ของของผม ‘เขาพูดจริงหรือแค่กวนประสาทเจ้าของรถ หากก็พบเพียงแววขบขันจากดวงตาคู่นั้น เป็นคำตอบที่ชัดเจนพอจะให้เธอหักใจ

เขมราชปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแล้วถอดมาคลุมให้คนที่เสื้อขาดรุ่งริ่ง ไม่ต้องเดาให้ยากว่านักการเมืองกังฉินที่กำลังทำท่าราวถูกอัญเชิญลงมาจากรถพยายามทำอะไรกับลูกเลี้ยงตัวเอง

“นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็คุณเขมราชนี่เอง”

เขมราชหันหานิกร ฝ่ายนั้นรับรู้ถึงแววตาขุ่นเคืองในระยะห่างแค่นี้ แต่ชายหนุ่มก็แสร้งยิ้มให้ หากแต่ดันอมายาไปหลบข้างหลังตน

หญิงสาวเหลือบมองใบหน้าเขาผ่านไหล่หนาขึ้นไป ใจดวงน้อยอุ่นขึ้นเพราะเขาทำให้เธอนึกถึงพี่เฟลมคนเดิมที่ยังรักเธอหมดทั้งใจ

“ผมขอคนนี้คืนนะครับ”