6.2 วันที่สาย

“แม่คะ สวดมนต์กับออยนะคะ”

หล่อนถูกดึงจากภวังค์ด้วยเสียงหวานนุ่ม อมายายังยิ้มให้หล่อนแม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยน้ำตา ปากอวบอิ่มพึมพำบทสวดภาวนาเริ่มด้วยนะโม...

หล่อนสวดตามที่ลูกชักจูง ค่อย ๆ จดจ่อและจมดิ่งอยู่กับการภาวนาจนทุกอย่างในหัวขาวโพลน นุ่มนวล เย็นสบายและเป็นสุข

เรียวปากของอมายาหยุดชะงักเมื่อไม่รับรู้ถึงลมหายใจของแม่อีกแล้ว แรกเริ่มมันแผ่วลง สลับกับสะดุดหาย จากนั้นก็แผ่วลงอีก...และหายไปในที่สุด

เธอหวังเหลือเกินว่าท่านจะไปสู่ภพภูมิที่ดี และหวังว่าแม่จะรอเธออยู่ตรงนั้น... ถ้าถึงเวลาเธออาจจะได้เจอท่าน ณ ที่ใดที่หนึ่ง

หรือหากชาติหน้ามีจริง ก็ขอเกิดเป็นลูกแม่อีกครั้ง อยากจะแก้ตัว และแก้ไขที่ทำพลาดไป ส่วนชาตินี้เธอคงไม่อาจลืมความเสียดายและเสียใจอย่างนี้ได้... ตราบจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต

อมายาจุมพิตกลางหน้าผากเย็นเยียบแทนการบอกลา ทั้งยังกลั้นน้ำตาไม่ไหวจนต้องปล่อยเสียงสะอื้นไห้บีบหัวใจคนฟัง หนึ่งในนั้นรวมถึงเขมราชด้วย

ตามปกติแล้วพอได้ฟาดงวงฟาดงากับเธอเขาจะกลับไปที่ของตัวเอง แต่วันนี้เขาได้รับรู้เรื่องน่าเศร้าจนไม่อาจข่มใจให้สงบ มารู้ตัวอีกทีก็ขับรถตามรถพยาบาลที่อมายานั่งมาถึงตรงนี้

ด้านหญิงสาวผละจากร่างแม่ ใจแทบขาดยามที่มองใบหน้าแม่เป็นครั้งสุดท้าย ทั้งความกดดันที่ปกคลุมอารมณ์ไว้เกือบทำให้เธอขย้อนเอาทุกอย่างออกมาเสียอย่างนั้น

หลับฝันดีนะคะแม่... ลาก่อน

เธอบอกเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่ยืนใกล้ให้จัดการนำท่านออกจากซากรถ ก่อนเดินหลีกไปทางหนึ่ง สองมือกอดตัวเองปลอบประโลมความเจ็บปวดและเดียวดายให้สงบลง หากชนเข้ากับบางคนจนต้องเงยหน้ามอง

เขมราช...

หัวใจเธอวับหายไปกับอก เขายืนนิ่งในเงามืดของเสาไฟฟ้าที่พาดทับใบหน้า ก้มมองลงมาด้วยแววตาที่ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก...คล้ายปีศาจร้าย

อมายาถอยเท้าอย่างหวาดหวั่น พลันสะดุดเศษวัตถุจนล้มลงก้นกระแทกพื้น สองมือที่ยันพื้นถนนเจ็บแปลบเพราะเศษแก้วบาด

เขาสะท้อนในใจ... เธอทำเหมือนเขาเป็นสัตว์ร้าย แต่ที่ผ่านมาเขาก็ยอมรับ แม้ตอนนี้จะรู้สึกสงสารเธอจับใจ หากก็ต้องกัดริมฝีปากและข่มใจ

ชายหนุ่มย่อตัวลง เอื้อมมือไปจับสองไหล่บาง รั้งไม่ให้เธอกระถดหนี ในสายตาคนอื่นเหมือนเขากำลังเข้าช่วยเหลือ แต่ที่จริงมือนั้นบีบแรง ดวงตาคมจ้องเข้าไปในดวงตาสลดเศร้า

“ทีนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง”

คำพูดร้ายกาจดั่งน้ำกรดราดรดจิตใจ ยังไม่เท่ารอยยิ้มสาแก่ใจที่ปรากฏบนใบหน้าก่อนที่เขาจะผละจาก

เขมราชเข้าใจความสูญเสียนี้ดี ต่างกันตรงที่หญิงสาวยังทันได้บอกลา แต่เขา... ไม่ทันแม้จะได้สั่งเสีย

เนื้อตัวอมายาสั่นสะท้าน ความอึดอัดกดดันซ้ำเติมเข้ามาในจิตใจ จนไม่อาจกลั้นไหว ในที่สุดหญิงสาวก็อาเจียนออกมาเป็นที่น่าสังเวชใจของคนรอบข้าง

แม้ในยามที่เธอกำลังเจ็บปวดเขาก็ไม่ละเว้น ความแค้นของเขาคอยตามหลอกหลอน หลับตายังฝันเห็น ตื่นมาก็ยังรู้สึก... มันทรมานจนเธออยากตายตรงนี้ให้สาแก่ใจเขาไป

เขมราชไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง บอกตัวเองว่าไม่ควรสงสารเธอ เพราะมันจะนำไปสู่การอภัย

ซึ่งเขา... ทำไม่ได้

* * *

อมายาออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดเพื่อนำศพของมารดาไปประกอบพิธีทางศาสนา เนื่องเพราะท่านไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน คุณอธิปก็ปฏิเสธจะเป็นธุระจัดการให้

ข่าวการตายของพิยดาลงประกาศตามหน้าหนังสือพิมพ์และสื่อออนไลน์ กระแสสังคมโจมตีประเด็นที่หล่อนอยู่ในวงการสีเทา และมีลูกสาวเป็นฆาตกร ส่วนใหญ่พากันสมน้ำหน้า อมายาไม่อยากใส่ใจคำวิจารณ์ที่เป็นเหมือนพิษร้าย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องเข้าใจผิดพวกนั้นทำให้เธอแทบไม่เหลือที่ยืนในสังคม สูญเสียทุกสิ่งอย่าง

ก็เพราะหลักฐานมันชี้มาที่เธอ...

ยิ่งไปกว่านั้นรอยนิ้วมือและดีเอ็นเอที่หลงเหลือในรถคันนั้นทำให้คนอื่นยากจะปักใจว่าเธอถูกใส่ร้าย ทั้งที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเข้าไปอยู่ในรถได้ยังไง สิ่งที่มั่นใจคือเอมมาลินมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

แต่ไม่มีใครเชื่อเธอ...

เพราะแบบนั้น... ต่อให้เธอสูญเสียและเจ็บปวดจนอยากตาย ให้รู้ว่าพวกเขาก็โหดร้ายไม่ต่างกัน เธอก็ไม่อาจได้รับความเห็นใจ ด้วยคำว่าฆาตกรมันตราหน้า

งานศพเป็นไปอย่างเงียบเหงา คืนแรกไปจนถึงคืนที่สามชาวีรับเป็นเจ้าภาพสวดอภิธรรม แต่ไร้เงาพ่อแม่เขามาร่วมงาน ด้านพ่อเธอกับครอบครัวท่านก็เป็นตัวอย่างของคำว่า ‘ตายไปไม่ต้องเผาผี’ ดีเลยทีเดียว

ส่วนคืนที่สี่กับห้าเป็นเพื่อนในแวดวงของแม่ซึ่งเธอไม่เคยรู้จักรับไป จนถึงวันเผาเลยไปวันเก็บอัฐิก็มีเพียงเธอกับชาวี สัปเหร่อและพระสงฆ์ทำพิธี

แน่นอน... ไม่มีวี่แววของนิกร ท่ามกลางความทรงจำแสนเศร้าระหว่างเธอกับแม่ที่ฉายซ้ำอยู่ในหัว ปรากฏภาพของนักการเมืองคนนั้นแทรกมาตลอดเวลา

การตายครั้งนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ... ลางสังหรณ์บอกว่านิกรมีส่วนรู้เห็น เธอไม่ได้อคติ แต่เพราะแม่กำลังเตรียมเล่นงานเขา ทั้งมีพยานเห็นว่ารถหลายคันไล่กวดรถของแม่

อมายาเทียวไปเทียวมาที่วัดกับสถานีตำรวจ ให้การเท่าที่รู้ แต่กลายเป็นฝ่ายนั้นเตรียมฟ้องหมิ่นประมาทเพราะเธอไม่มีหลักฐาน มิหนำซ้ำตำรวจยังตามตัวเจ้าของรถมาสอบปากคำไม่ได้ แสงสว่างรำไรที่ปลายอุโมงค์ดับลงต่อหน้า อมายาเจ็บปวดกับใจที่ทุกข์ทนเพราะความแค้น หากวู่วามไปจะได้กินข้าวต้มกระโจมกลางเสียเปล่า ๆ

ที่ผ่านมาเธอได้เรียนรู้มาจนรู้แจ้งแก่ใจแล้ว... เวลานี้หญิงสาวยืนอยู่บนเรือที่เธอเช่าเหมาลำออกมากลางทะเลหัวหินเพื่อลอยอังคารแม่

“เรามาส่งคุณแม่กันเถอะค่ะน้องออย” ชาวี คนเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างในช่วงที่เจ็บปวดที่สุดนี้สะกิดศอกเธอเบา ๆ อมายาตื่นจากภวังค์เล็ก ๆ แล้วกำเถ้ากระดูกในโถสีทองหว่านลงกลางทะเล ความฉ่ำเย็นของน้ำคงช่วยให้ดวงวิญญาณของแม่ร่มเย็นและสงบสุข

“น้องออยคะ” ระหว่างขับรถกลับกรุงเทพฯ ชาวีหันไปหาคนที่หลายวันมานี้ปริปากพูดกับเขาเพียงไม่กี่ประโยค เป็นเรื่องยากที่จะถามเธอว่าต่อจากนี้จะเอาอย่างไร ทั้งที่ชีวิตเพิ่งผ่านเรื่องบัดซบมาหมาด ๆ แต่อันตรายโคจรอยู่รอบตัว เขาจำเป็นต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อความปลอดภัยของเธอ

“ไปอยู่กับพี่ไหมคะ”

“ออยยังไม่อยากคุยอะไรตอนนี้ค่ะพี่แชมป์” เธอคิดอะไรไม่ออก ขณะเดียวกันก็ไม่อาจปล่อยให้เขาชี้นำยามใจอ่อนแอ เพราะนอกจากแม่กับย่าแล้ว... คนอื่นต่างก็ทำดีหวังผล

ชาวีจ้องใบหน้าด้านข้างไร้อารมณ์ของคนที่ถูกความโหดร้ายของโชคชะตาเล่นงานด้วยแววตาเป็นกังวล ก่อนเบนสายตามองถนนเบื้องหน้า

รู้ดีอมายามองเขาเป็นคนอย่างไร... พวกฉวยโอกาสและเห็นแก่ตัว

กระนั้นก็เพราะเขาไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวด เธอเองก็มีแต่ได้กับได้ จึงไม่มีเหตุผลที่อมายาจะผลักไสผู้ชายอย่างเขา

เพียงแค่ต้องรอให้เธอผ่านช่วงเวลานี้ไปก่อนเท่านั้นเอง...

อมายาโล่งใจที่อย่างน้อยเขาก็เลือกจะไม่เซ้าซี้ ค่ำนั้นหญิงสาวกล่าวขอบคุณชาวีหลังจากเขาพามาส่งที่โรงพยาบาลที่ย่ารักษาตัวอยู่ น่าเศร้าที่ความจริงตอกย้ำว่าเธอเหลือท่านเพียงคนเดียว

ในจังหวะที่เดินมาถึงหน้าลิฟต์ มือถือของเธอก็สั่นอยู่ในกระเป๋าเนื่องจากสายเรียกเข้า เป็นเบอร์ของขาล ลูกน้องที่แม่เธอไว้ใจ ชายหนุ่มได้รับคำสั่งเสียโดยตรงครั้งสุดท้ายจากแม่ ให้นำของต่าง ๆ ที่ท่านทิ้งไว้ ทั้งทรัพย์สิน บัญชีเงินฝาก เงินสด และที่สำคัญโฉนดที่ดินแปลงใหญ่ใจกลางเมืองมามอบให้เธอ

แต่พอรับสาย และได้ยินเสียงตอบกลับ อมายาก็เกือบจะปล่อยมือถือร่วงตก

[ถ้าไม่อยากให้พ่อฆ่าไอ้ขาล ลูกออยมาหาพ่อที่บ้าน คืนนี้สองทุ่มนะคะ พ่อจะเป็นคนมอบสิ่งสำคัญจากคุณแม่สุดที่รักให้ลูกออยเอง]

หญิงสาวแทบทรุดลงกับพื้น กรีดร้องในใจอย่างคนบ้าคลั่ง สิ่งที่แม่ทิ้งไว้มันจะช่วยบรรเทาค่าใช้จ่ายในการสู้คดีไปเยอะ นอกนั้นยังเหลือใช้อีกหลายปี เธอไม่อยากให้นิกรชุบมือเปิบ หากก็รู้เต็มหัวใจว่ามีอะไรรออยู่ที่บ้านเขา

แต่ถ้าเธอไม่ไป... ขาลก็จะตาย