7.1 ถุงขยะ

“ขอคืนเหรอ?”

นิกรทวนคำเสียงหยัน พลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ แต่ชายหนุ่มกลับยืนมั่นคงไม่ถอยหนี ด้านอมายานั้นอยากตัวเล็กที่สุดจะได้หลบสายตาดุร้ายของไอ้แก่นั่นให้พ้น ๆ

“ไม่ได้เหรอครับ?”

“เดี๋ยวนะ... ผมไม่เข้าใจนิดหน่อย ถ้าจำไม่ผิด เธอเป็นคนที่ขับรถชนเมียที่กำลังท้องของคุณไม่ใช่เหรอ?” นิกรจ้องลึกเข้ามาในตา แต่เพราะคิดไว้แล้วเขมราชถึงได้ไม่หวั่นไหว

“เข้าใจถูกแล้วครับ”

“แล้ว...?” นิกรใช้สายตาแทนคำถาม

“จนกว่าเธอจะได้รับโทษทางกฎหมาย ผมไม่ปล่อยให้ใครเอาตัวเธอไปหรอกครับ ไม่ว่าคนคนนั้นจะพาเธอไปทำมิดีมิร้าย หรือจะแค่อยากปกป้องเธอก็ตาม”

นิกรบิดปากเยาะก่อนหันไปขำกับลูกน้องตัวเอง แล้วในจังหวะที่เขมราชไม่ทันตั้งตัว ไอ้แก่บ้ากามก็คว้าปืนจากลูกน้องมาจ่อหน้าผากเขา นกปืนก็ถูกขึ้นเรียบร้อยแล้วตอนหันกลับมา

“กูไม่ให้” เสียงกลั้วหัวเราะแปรเปลี่ยนเป็นลอดไรฟัน อมายาแทบทรุดลงกับพื้น แต่เขมราชกลับไม่ยี่หระ เขารวบปืนสีเงินแล้วกดเข้ามาอีก

“งั้นยิงกูสิ ถ้ามึงกล้า”

บ้าไปแล้ว... อมายาโอดครวญในใจ

เขมราชจะเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งเพื่อผู้หญิงที่เขาคิดว่าฆ่าลูกเมียเขาเนี่ยนะ หรือจริง ๆ เขาไม่ได้เกลียดชังเธอมากมายนัก

หรือเพราะเขา... รู้จักสันดานนิกรดีกันแน่

ด้วยคนที่พูดจริงทำจริงอย่างพ่อเลี้ยงเธอในตอนนี้กลับมีท่าทีลังเล

“มึง ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กูจะฆ่ามึง”

“เอ้า ก็ฆ่าสิ” เขากดปืนหนักขึ้นอีก รู้ว่านิกรไม่กล้า นั่นเพราะป้าเขาสนับสนุนพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้าม การฆ่าเขาจึงพ่วงมาด้วยผลเสียร้ายแรง

“ถ้ามึงไม่กล้า ก็อย่ามาขวางทาง”

ฉับพลันเขมราชก็ตบปืนในมือนิกรมาได้ กลายเป็นนิกรเสียเองที่จนแต้มและกำลังโดนปืนเล็ง พร้อมกันนั้นลิ่วล้อชายชราก็พร้อมใจกันชักปืนเล็งมาที่เขาเช่นกัน

“ไม่กลัวปืนลั่นใส่หัวเจ้านายพวกมึงเหรอ”

เหล่าชายฉกรรจ์ลังเล ไม่ต่างกับเจ้านายที่ทำสัญญาณมือให้ลดปืน เขมราชจึงโยนกระบอกที่อยู่ในมือลงใกล้เท้านิกร หมายใจจะให้โดนเท้าแต่อีกฝ่ายกลับชักหลบทัน

ทั้งคู่จ้องกันอย่างดุเดือดก่อนจะเป็นฝ่ายเขมราชที่ตัดสายตากลับมาคว้ามือคนข้างหลังให้ก้าวเดิน

“ไปได้แล้ว”

อมายาแทบปลิวไปตามแรง แต่เธอมีอีกอย่างที่สำคัญกว่าต้องทำจึงฉุดแขนใหญ่ให้เดินช้าลง ทำให้เขาก้มมองอย่างขัดใจ

“ช่วยเพื่อนฉันด้วยนะ เขายังอยู่ในรถคันนั้น”

“ได้คืบจะเอาศอกเหรอเธอ?”

“ถ้าคุณไม่ช่วย เขาตายแน่ ๆ”

เขมราชเผลอมองเธอด้วยแววตาอ่อนลงชั่วครู่ ก่อนหลบดวงตาอ้อนวอนนั้นและจัดการความรู้สึกตัวเองแล้วหันมาถาม

“เพื่อนเธอผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“ผู้ชาย”

“นายที่โดนซ้อมจนหน้ายับ?”

“ใช่ คุณเห็นเขาเหรอ”

เขมราชมองไปทางรถตู้ของนิกร อมายาอดมองตามไม่ได้ เห็นชายสูงวัยกับลูกน้องวิ่งวุ่นเหมือนทำสัตว์เลี้ยงหลุดหาย คิ้วงามที่พาดผ่านดวงตาชุ่มน้ำก็ขมวดมุ่น แล้วหันกลับมามองเขาอย่างฉงนใจ

“ป่านนี้เขาไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

ตอนที่เขาถูกปืนจ่อ คือจังหวะเดียวกับที่เพื่อนเธอจะหนี ดูแล้วนายนั่นต้องการความช่วยเหลือมากกว่าอมายา เขมราชจึงเบี่ยงเบนความสนใจพวกนั้นด้วยการจ่อปืนใส่นิกรเพื่อเปิดทางหนี

“จะรีบไปหรือจะอยู่ตรงนี้ให้มันมาลากไปอีกรอบ”

เขมราชบีบมือเธอพลางมองไปยังพวกนั้น อมายามองตามอีกครั้ง คราวนี้ประสานกับสายตามาดร้ายของนิกร ที่ราวกับจะย้ำว่าจะไม่ปล่อยเอาไว้ทั้งเขาและเธอ

“ไปกันเถอะ”

หญิงสาวลนลานลากแขนเขมราชให้เดินต่อ มันทำอะไรเขมราชไม่ได้อยู่แล้ว... แต่กับเธอที่เป็นเพียงวัชพืชไร้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ จะถูกเหยียบย่ำจนตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

* * *

ไม่ง่ายนักที่ฆาตกรจะเข้ามาอยู่ในรถคันเดียวกับญาติของเหยื่อ ยิ่งไปกว่านั้นยังเพิ่งได้รับความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย อมายาจึงจัดให้เหตุการณ์นี้อยู่ในหมวดไม่ปกติ

“ขอบคุณนะ”

“ฉันไม่ได้มาช่วยเธอ” เขาหันไปจับกระเป๋าเธอ “แต่ตามมาเอามือถือคุณแม่ เธอเก็บมาด้วยตอนชนกัน”

อมายารีบเปิดดูในกระเป๋าก็เห็นว่ามีมือถือสองเครื่อง ภายนอกเหมือนกันทุกอย่าง ถ้าไม่ดูภาพหน้าจอก็คงไม่รู้

“...ส่วนเธอน่ะ ฉันทำทาน”

ทำทาน... คำนี้ทำให้อมายาสะอึก มันให้ความรู้สึกยิ่งกว่าเธอไม่สลักสำคัญ ซึ่งมันเป็นอย่างนั้นเสมอมา แต่เธอกลับ... เผลอคาดหวังไปไกลแสนไกล อีกทั้งใบหน้าด้านข้างของเขมราชยังชวนให้คิดถึงวันวานจนปวดหัวใจ

พอไม่มีเรื่องบาดหมางรักสามเส้ากับการตายของมีนรญามาเกี่ยวข้อง เธอกับเขาก็ยังเป็นน้องออยกับพี่เฟลมที่คุ้นเคย โดยเฉพาะเขาที่มักบ่นเมื่อเธอไปสร้างเรื่อง

“ทีหน้าทีหลังอย่าทำตัวเป็นถุงขยะที่ปลิวไปตามลม ใครจะพาไปไหนก็ได้แบบนี้อีก หัดเก่งให้เหมือนกับตอนที่ราวีคนอื่นบ้าง”

เขมราชพูดเสียงดุ ๆ เธออยากเถียงว่าเธอเลือกไม่ได้ หรือต่อให้ได้เลือก... ก็ยังต้องยอมจำนนอยู่ดีเพราะคนพวกนี้เล่นถึงชีวิต กระนั้นก็ไม่อยากต่อปากต่อคำ

อมายาเอนหลังพิงศีรษะกับเบาะ หลับตาลงช้า ๆ และเกือบหลับลึกเพราะตรากตรำมาทั้งวัน ลึกลงไปรู้สึกเหนื่อยจนท้อ แต่ก็ไม่อยากยอมแพ้โชคชะตา ยังเชื่อว่าสักวันชีวิตจะพบความสุข แต่คำพูดของเขากลับทำลายความสงบเพียงชั่วครู่ของเธอลง

“หรือจริง ๆ แล้วมันมีเบื้องลึกเบื้องหลัง?”

“...” หญิงสาวฝืนลืมตามองเขาเพราะไม่เข้าใจที่พูด

“เธอแอบเป็นชู้กับพ่อเลี้ยงตัวเอง จนวันนึงเธอมีที่เกาะใหม่มันก็เลยไม่พอใจแล้วมาทำแบบนี้”

จบคำพูด ทั้งที่เธอง่วงจนตาแทบปิดแต่ใบหน้ากลับร้อนฉ่าเพราะองศาอารมณ์ที่ไม่ลดลงเลย

“ในหัวคุณแม่งมีแต่ความคิดโสมม เอานิสัยตัวเองเป็นบรรทัดฐานงั้นสินะ”

หลายครั้งหลายหนที่เธออยากเฉือนหัวใจตัวเองทิ้งเพราะเกลียดที่มันเผลอไปคิดถึงแต่ด้านดี ๆ ของเขา เผลอหลอกตัวเองว่ายังเหมือนเดิม

ทั้ง ๆ ที่เขา... เลวร้ายเกินเยียวยา และเกลียดเธอมากกว่าที่เธอรู้สึก

เธอเองก็เกลียดชังนิกร ผู้ชายที่ฆ่าแม่ของเธอ เห็นหน้าก็ขยะแขยง แค่ได้ยินชื่อก็อยากอาเจียน และปรารถนาให้ตายโหงตายห่าเสียวันนี้พรุ่งนี้

แล้วมันจะต่างกับเขาอย่างไรล่ะ...

“เปล่า” เขมราชแสยะยิ้มพลางสาวพวงมาลัยเข้าโค้ง

ใช่จะไม่รู้ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูด แต่เขากระสันอยากจะทำร้ายจิตใจเธอจนตัวสั่น และที่ทำลงไปก็ได้ผลไม่เลวนัก

“แค่ทรงเธอดูเหมือนคุณโสฯ เลยคิดว่าสันดานน่าจะไม่ต่างกัน”

“เขมราช!”

“ควรพูดกับคนที่ช่วยชีวิตคุณแบบนี้เหรอครับ คุณอมายา”

เธอกัดฟันแน่น อยากฉีกเนื้อเขาออกแล้วเอาเกลือทา หากทำได้เพียงจ้องหน้าเขา แต่ลาวาอารมณ์ทำให้สายตาที่มองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะท้าทาย

“มองแบบนี้ก็ฆ่าฉันให้ตายตามมีนไปเลยสิ เรื่องถนัดเธออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

เผียะ!

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เธอหมดความอดทน รู้ตัวอีกทีฝ่ามือก็ฟาดหน้าเขาไปเต็ม ๆ และมันทำให้รถเกือบเสียหลัก ยังดีที่เขาประคองไว้ได้ ก่อนจะเหยียบเบรกจนศีรษะเธอกระแทกคอนโซล

เขากระชากเธอเข้าไป อมายาเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก แขนก็สะบัดเขาออกตามสัญชาตญาณ แต่เพราะเหลือช่องว่างระหว่างกันเพียงน้อยนิด แขนเล็กเลยได้ทุบตีเขาแทน ลาวาในอกเขมราชจึงปะทุรุนแรงขึ้น ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับ

“เธอมันก็เก่งแต่ใช้กำลัง สมองน่ะมีบ้างไหม หรือมีไว้แค่คั่นหู หา? นังฆาตกร!”

เขมราชโกรธจนเลือดขึ้นหน้า... โกรธจนจะฆ่าเธอตายตอนนี้ก็ยังได้ รู้สึกเหมือนความดำมืดกำลังครอบครองจิตใจเขาช้า ๆ

“ปล่อยฉันนะ ปล่อย”

หัวใจอมายาเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น รู้สึกคล้ายมีเงามัจจุราชทาบร่างเขาอยู่ เขาน่ากลัวจนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น หากยิ่งต่อต้านมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งตอบโต้ด้วยกำลังแรงมากเท่านั้น

แต่ก่อนจะได้บีบเธอแหลกคามือ ก็มีคนเข้ามาเคาะกระจก คงเพราะเห็นความผิดปกติ จนเขาต้องดึงอมายามาปิดปากไว้แล้วลดกระจกลงไปบอกว่า

“อย่ามายุ่งเรื่องผัวเมีย”

แล้วก็ขับรถออกมาอย่างรวดเร็วโดยใช้เพียงมือเดียวบังคับพวงมาลัย พอถูกปล่อยตัวอมายาก็ถึงกับหอบหายใจแรง เพราะเขาปิดทั้งปากทั้งจมูกจนแทบขาดอากาศหายใจ

“ไอ้บ้า ไอ้ ไอ้ ฉิบหาย ไอ้เลว”

คำผรุสวาทหลุดจากปากอมายาอย่างบ้าคลั่ง เป็นอีกครั้งที่เขากระชากเข้าไปแต่คราวนี้รั้งเอวบางไว้ด้วย

“ถ้าเธอปากหมาอีกครั้ง ฉันจะพาเธอไปโยนให้ไอ้นิกรมันขย้ำ”

เธอได้แต่ร่ำร้องอย่างขัดเคืองใจ เสียการควบคุมตัวเองไปจนเกือบหมดเมื่อถูกเขากวนโมโห สิ่งที่รู้ในตอนนี้คืออยากหนี... หนีไปให้ไกลแสนไกล จนใครก็ตามไม่เจอ

แต่วินาทีนั้นมือถือในกระเป๋าก็กรีดร้อง อมายาสะบัดเขาออกแรง ๆ แล้วหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นสายของชาวี

เธอลำบากใจที่จะรับ กระนั้นก็ไม่อยากทำให้เขาไม่สบายใจ จึงกดรับสายพร้อมกับสังเกตว่าเขมราชเหลือบตามอง

“ฮัลโหลค่ะพี่แชมป์”