8.4 ซ่อนหาย

หญิงสาวยอมออกมารับประทานอาหารค่ำ แม้ไม่หิวแต่ต้องฝืนใจ หากน้ำตาก็รินไหลไม่ขาดสาย เมื่อใจเกิดคำถามที่พานให้น้อยใจในโชคชะตา

ทำไมกันนะ... เรื่องร้าย ๆ ถึงได้เกิดกับเธอไม่จบไม่สิ้น

“เช็ดน้ำตาเสียหน่อยนะคะ”

ชาวีเอื้อมมาใช้ทิชชูซับแก้มให้เธอ นั่นแหละหญิงสาวถึงได้รู้ตัว ว่าทำให้อีกฝ่ายทานอะไรไม่ลง เลยรีบปาดน้ำตาจนหมด

“ขอโทษค่ะ”

บอกแล้วก็ฝืนยิ้มให้ ทุกอย่างอยู่ในสายตาป้าสาย หล่อนสงสารว่าที่ ‘คุณนาย’ จับใจแต่หล่อนช่วยอะไรไม่ได้เลย

จบมื้ออาหาร อมายาขอตัวเข้าไปพักผ่อนในห้องส่วนตัว ถึงเธอจะจำใจอยู่บ้านเดียวกับคู่หมั้น แต่ไม่เคยยอมให้เขาล่วงเกิน แต่ร่างกายกลับโงนเงนจะล้ม ด้วยจู่ ๆ แข้งขาเกิดไร้เรี่ยวแรงอย่างน่าตกใจ ยังดีที่ชาวีเข้ามารับไว้

สัญชาตญาณแพทย์บอกว่าอมายามีบางอย่างผิดปกติ เขาคงต้องเปิดตำราแพทย์สักหน่อยถึงจะสามารถบอกได้

“ให้พี่อุ้มไปเถอะนะคะ”

เธอพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ไม่คิดว่าภายหลังจากที่เขาวางเธอลงบนเตียง ชายหนุ่มจะพยายามขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ สายตาสองคู่ประสานกัน เขาตั้งใจ... แต่เธอไม่

ดวงตาเขาฉายความปรารถนาแรงกล้า มือที่สากเล็กน้อยผิดกับศัลยแพทย์ทั่วไป เนื่องเพราะชอบต่อยตีตั้งแต่เด็กจับปลายคางเธอเบา ๆ

ทำไมเขาจะไม่รู้สึกถึงแรงขัดขืนจากคนที่เอนกายหนี...

แต่อยากรู้ว่าเขาดีกับเธอขนาดนี้ อมายาจะปฏิเสธเขาได้ลงคอจริงหรือ เพราะไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่จะเป็นได้อย่างเขา... ยิ่งกับคนที่เธอรัก ก็ยิ่งไม่มีทาง

ฉะนั้นเขาเป็นคนเดียวที่จะให้ไออุ่นเธอได้และเป็นคนเดียวที่เหลือให้เธอพึ่งพิง คงไม่ยากถ้าจะตอบแทนกันในแบบที่เขาต้องการ

ทว่าหญิงสาวหันหน้าหลบในจังหวะที่ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้ ยืนยันคำตอบที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจว่า ‘ไม่มีทาง’

“อย่าเลยค่ะพี่แชมป์”

“น้องออยยังคิดถึงมันอยู่ใช่ไหมคะ”

“อย่าเอาเขามาเกี่ยวเลยค่ะ”

“มันต้องเกี่ยวสิคะ”

“พี่แชมป์คะ...” หญิงสาวครวญชื่อเขาอย่างอ่อนใจ ที่พูดไปใช่ว่าปกป้องเขมราช แต่เพราะชาวีกำลังฉวยโอกาสยามเธออ่อนแอ ที่สำคัญเธอไม่พร้อม

นายแพทย์หนุ่มขบกรามจนฟันแทบแตก แต่รู้ดี หากเค้นเอาคำตอบจนได้ เขาเองจะเป็นฝ่ายที่เจ็บ... เท่านี้ก็ทนแทบไม่ไหวแล้ว มือใหญ่เลื่อนตกจากปลายคางสวยแล้วกำแน่นอย่างคับแค้นใจ

กับไอ้นั่นที่มันทำเลวกับเธอสารพัด อมายากลับยอมพลีกายถวายตัว คงไม่ขัดขืนด้วยซ้ำ แต่กับเขา... คนที่ทำดีแทบตายสุดท้ายก็เป็นได้แค่พี่ชาย ซึ่งเขาไม่อยากเป็น

ชาวีเดินออกไปจากห้องท่าทางไม่พอใจ ก่อนที่ข้างนอกจะเกิดเสียงทุบทำลายข้าวของ เสียงจานชามแตกกระจาย เสียงร้องห้ามของป้าสายและเสียงคำรามร้องอย่างเจ็บปวดของเขาเอง...

เขาให้เกียรติเธอ... รอคอยเธออย่างมีความหวังมาตลอดหลายปี แต่เมื่อมันกลายเป็นสิ่งไร้ค่า แค่ทำให้เธอรักก็ไม่ได้ คงไม่จำเป็นต้องรักษาสิ่งเหล่านั้นไว้อีกต่อไป

ด้านอมายาได้แต่ยกมือปิดหูแล้วปล่อยน้ำตาไหล เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นความบ้าคลั่งของเขาอย่างนี้ ไม่รู้วันข้างหน้าเขาจะบ้าอีกแค่ไหน นับว่าเขาก็สร้างความหวาดหวั่นกริ่งเกรงให้เธอไม่น้อยเลย

หากก็พยายามเข้าใจ คนเราหว่านพืชย่อมหวังผล เหมือนที่ชาวีหวังในตัวเธอ แต่พอคนแบบเขาไม่ได้ครอบครองอย่างใจต้องการ ก็ยากที่จะจัดการความผิดหวัง

เธอเองก็พยายามตอบแทนความรู้สึกเขาเต็มที่ หวังว่าสักวันจะทำใจยอมเป็นของเขาได้ แม้จะเพียงร่างกาย เพราะตอนนั้นหัวใจคงตายด้านไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่วายต้องพบกับความผิดหวัง

* * *

“คืนนี้น้องออยใส่ชุดนี้นะคะ”

ชาวีเตรียมค็อกเทลเดรสแบบเกาะอกสีชมพูหวาน ซึ่งไม่ใช่สไตล์ของเธอ แต่ดูแล้วคล้ายชุดเจ้าหญิงและเข้าคู่กับชุดของเขามาให้

อมายามองท่าทีหมางเมินแล้วเผลอเม้มปากอย่างอึดอัด เพราะแม้ว่าเขาไม่พูดถึงเรื่องค่ำนั้นอีก หากโทสะยังคงคุกรุ่น เธอก็ใช่จะสบายใจ ด้วยทบทวนแล้วก็เห็นแต่ความเอาแต่ใจของตัวเอง แต่เธอสัมผัสได้ว่าเขาเปลี่ยนไป

แววตาอบอุ่นที่เคยมองเธอกลับแข็งกระด้าง ความเย็นชาที่แม้ไม่แสดงออกมาแต่ก็ปิดไม่มิด

มันผิดที่เธอเอง...

“มีงานอะไรเหรอคะ”

“bachelor party ค่ะ”

เธอไม่รู้มาก่อนว่าจะมีปาร์ตี้สละโสด ไม่รู้แม้กระทั่งกำหนดการในวันแต่งงานในอีกสามวันข้างหน้า แต่อมายาก็ยอมแต่งหน้าแต่งตัวให้สวยสมกับเขามากที่สุด ก่อนจะถูกพาออกจากบ้านไป

ปาร์ตี้จัดขึ้นที่คลับดังซึ่งแม่เธอเคยบริหาร ทว่าตอนนี้... ตกมาอยู่ในมือของชาวีด้วยเหตุผลที่ว่าเขาขอซื้อมาจากนิกร

ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ...

แล้วเรื่องทรัพย์สินที่แม่เธอทิ้งไว้ให้ ทำไมนิกรถึงยังไม่ยอมคืนให้ง่าย ๆ แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับงานนี้ชาวีตั้งใจให้เหมือนงานของเขมราชกับมีนรญา ไม่แน่ใจว่าทุกกระเบียดนิ้วไหม แต่ดูด้วยตาเปล่าแล้วใช่ ทั้งเขายังฉกจูบเธอต่อหน้าคนทั้งงาน

กระนั้นก็พยายามทำใจให้ชิน... เธอเรียนรู้แล้วว่าการปฏิเสธชาวีไม่ใช่สิ่งที่เธอควรทำ แค่นึกถึงวันที่เขาผิดหวังจนทำลายบ้านเกือบราบเป็นหน้ากลอง แถมมือยังเป็นแผลหลายจุด ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้

อีกอย่าง... วันข้างหน้าก็คงต้องทำมากกว่านี้ อย่างไรเสียมันก็เป็นเรื่องปกติทั่วไปของคู่รัก อมายาจึงเผยอปากรับลิ้นอุ่นร้อนของเขาเข้ามา ตอบแทนเขาด้วยความมั่นใจว่าเธอ... จะกลายเป็นของเขาในเร็ววันนี้ เพราะทุกสิ่งที่ชาวีทำให้กัน มันชัดเจนพอที่เธอจะยอมให้เงาดำทมิฬในมุมมืดของหัวใจได้จางหายไป

“ไม่เคยมีจูบของใครหวานเท่านี้มาก่อนเลยค่ะ”

ชาวีกระซิบเสียงหวาน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของเหล่าเพื่อน จูบนี้ทำลายความเย็นชาห่างเหินในใจเขาจนมลายสิ้น ด้านอมายาฝืนยิ้มรับ บอกตัวเองว่าจูบของเขาก็จะหวานที่สุดในชีวิตเธอได้ในสักวัน

“เรื่องวันก่อน ออยขอโทษนะคะ”

ลมหายใจของเขาสะดุดลงเล็กน้อย พร้อมสีหน้าที่เข้มขึ้น แต่ครู่เดียวก็กลับมายิ้มแย้ม แต่เป็นยิ้มที่น่ากลัวพิลึก

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่เข้าใจว่าน้องออยเหนื่อย อีกอย่าง... คงไม่ง่ายที่เราจะลืมคนในใจ พี่เลยจัดงานแบบนี้ขึ้นมา”

“...”

“จะได้เตือนความจำว่ามันเกลียดน้องออยมากแค่ไหน แล้วมันจะเกลียดมากขึ้นอีกหลังจากที่มันเห็นงานนี้ หรือแค่ฟังจากเพื่อน ๆ ของเรา... เพราะไหน ๆ ก็เกลียดกันอยู่แล้ว ก็เกลียดกันไปให้สุดค่ะ ยิ่งไม่เหลือเยื่อใยต่อกันได้ยิ่งดี”

อมายาจ้องเขาผ่านไอน้ำตา ที่มันเกิดจากได้รู้ว่าชาวีทำทั้งหมดนี้เพื่อ ‘ลงโทษ’ คนสิ้นคิดอย่างเธอ

ลงโทษด้วยการโหมไฟแค้นในใจของผู้ชายคนนั้น... ด้วยการทำให้รู้ว่ายิ่งไม่มีชาวีต่อจากนี้ ชีวิตเธอก็ยิ่งไม่ปลอดภัย

แต่อมายาคิดว่าทำอะไรไว้ก็ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้ และเธอก็กำลังต้องรับผลของการไม่ให้เกียรติคนที่รักเธอโดยดุษณี

“แต่น้องออยไม่ต้องกลัวไอ้เฟลมมันหรอกนะคะ เพราะผู้หญิงคนเดียวพี่ดูแลได้อยู่แล้วค่ะ แล้วพี่ก็พร้อมทำทุกอย่างเพื่อน้องออยด้วย... เว้นแต่ว่าน้องออยจะไม่รักดี”

เขากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วจับปลายคางเธอให้อยู่นิ่งตอนก้มจุมพิตเป็นหนที่สอง คราวนี้อมายาหลับตาพริ้ม ‘ยอมรับ’ ทุกอย่างทั้งน้ำตาที่รินไหล