10 - พี่เหนือ

10 - พี่เหนือ

เสียงเครื่องปรับอากาศเดินเงียบ เสียงสาบเสื้อเนื้อตัวบดเบียด เสียงทอดถอนลมหายใจ และกลิ่นดอกพุดซ้อนกำจายอบอวลอยู่รอบตัว เหนือหัวเกี่ยวกระหวัดร่างงดงามของดวงฤทัยเข้าสู่วงแขน เดินหน้าดันกระทั่งเธอเลื่อนตัวขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงาน มืออุ่นจัดหยาบกร้านอย่างน่าประหลาดดึงรั้งชายซิ่นผ้าไหมขึ้นสูงเพื่อแทรกลำตัวแกร่งเข้ากลางหว่างขา ลูบไล้สัมผัสขาเรียวงามนิ่มนวลดั่งผ้าไหม

ดวงฤทัยมีรสชาตินุ่มละมุนด้วยกลีบปากกระจับที่เขาคอยเฝ้าฝันถึง อีกมือทาบแผ่นหลังอ่อนโค้งดันให้เนินทรวงสล้างแนบชิดอกแกร่ง โอบรัดแน่นด้วยไฟรักลุกโชน

ตรึงท้ายทอยเล็กคลึงแผ่วเบาดั่งปลอบประโลมทั้งที่ริมฝีปากกำลังเรียกร้องการสนองตอบ ไต่ระดับจนถึงขีดสุด บดบังคับเปิดปากอวบอิ่มสอดแทรกลิ้นล่วงล้ำเข้าสำรวจความอ่อนนุ่มด้านใน หวานล้ำและชุ่มชื้น

จูบดุดันเร่งรัดร้อนแรงดียิ่งกว่าเมื่อคืน ภายในอกแกร่งอัดแน่นต้องการสาวในอ้อมแขนกระชับวงแขนจนร่างเล็กแนบสนิทไร้ช่องว่าง ความรู้สึกรุนแรงหนักหน่วงนี้จะสุดที่ตรงใดเขาไม่อาจคาดการณ์ได้ รับรู้เพียงเวลานี้เธอทำให้กายแกร่งขับแน่นแทบระเบิด

ผิวเนื้อเนียนนุ่มดั่งทารกใต้มือใหญ่อุ่นร้อน ลูบไล้แผ่วเบาเชื่องช้าผ่านต้นขาทาบคลึงขยำลงแรงไม่มากนัก

ลิ้นสอดแทรกตวัดไล้นำพาลิ้นเล็กตอบสนอง สอนเธอตวัดรับและรุก ดวงฤทัยไร้ประสบการณ์รับมือแรงอารมณ์ปรารถนาที่ซุกลึกอยู่ภายใน จึงทำได้เพียงเงยหน้ารับทาบมือบนบ่าแกร่งแล้วบีบแน่น จนกระทั่งสัมผัสถึงมือร้อนบนทรวงอก

“อื้อ”

เสียงหวานนุ่มร้องประท้วงยามมือใหญ่เลื่อนขึ้นสูง ขยับเบี่ยงกายเบี่ยงหนีแต่ไม่พ้น แรงมือหลังท้ายทอยแน่นขึ้นตรึงเธอบังคับให้หยุดนิ่ง รุกหนักฉกฉวยสิ่งที่ต้องการ เลื่อนเธอมาขอบโต๊ะแล้วจับเข่าเล็กยกขึ้นจนคนร่างเล็กหงายหลังลงบนโต๊ะ

ดวงหน้าหวานตื่นตระหนกเบิกตากว้างสบตาเข้มข้นร้อนแรงเต็มเปี่ยมอารมณ์พิศวาสของคนร่างสูงด้านบน กายแกร่งโน้มเหนือร่าง กักเธอไว้ด้วยลำแขนทั้งสองข้างเอ่ยกระซิบเสียงทุ้มกระเส่า

“คบกับพี่นะดวง เป็นแฟนพี่ พี่จะดูแลดวงอย่างดี”

“ละ แล้วมันครอบคลุมถึงเรื่องไหนบ้าง”

รอยยิ้มอ่อนโยนของเหนือหัวไม่อาจทำให้คนใต้ร่างคลายใจ รอยยิ้มของเสือร้ายมาดหมายต้องการบางสิ่ง ไอร้อนจากฝ่ามือใต้ข้อพับหัวเข่า เขาดันขึ้นอย่างง่ายดายขยับกายแกร่งกดให้กายสาวรับรู้สภาพที่เขาเป็นอยู่

“พี่ให้สัญญาว่าเราจะไปกันอย่างช้า ๆ อาจเริ่มจากจูบกัน ทานข้าว พี่จะรอจนกว่าดวงจะพร้อม”

“ดวงขอกลับไปคิดก่อนได้ไหมคะ”

น้ำเสียงประหวั่นไม่แน่ใจทำให้เหนือหัวสัมผัสได้ว่าเขาประสบความสำเร็จแล้ว ยิ้มมุมปากโน้มศีรษะส่งจูบบางเบาอีกครั้งก่อนประคองร่างอรชรลุกจากโต๊ะ ก้มศีรษะซุกไซ้สูดดมกลิ่นหอมหวานพรมจูบซอกคอ

“อย่าคิดนานนะ พี่ไม่ใช่คนที่ชอบรออะไรนาน ๆ อืม ดวงหอมจัง”

“เดี๋ยวค่ะ ดวงยังไม่ได้ตกลง”

ดวงฤทัยรีบยันร่างแกร่งออกห่างเมื่อหน้าคมเข้มกำลังเลื่อนไต่ลงเกือบถึงทรวงอก  

“ดวงจะได้ทั้งหมดสามโรงแรมในเครือ นั่นเพียงพอสำหรับข้อตกลงหรือเปล่า”

“ดวงจะพิจารณาอย่างรอบคอบ แล้วถ้าดวงขอเพิ่มเติมดวงจะแจ้งมา”

“ดี พี่ชอบคนตรงไปตรงมาแล้วจบเรื่อง”

ดวงฤทัยค่อยผ่อนลมหายใจเมื่อกายแกร่งสูงใหญ่ขยับตัวออก ร่างเล็กลงมายืนบนพื้นอีกครั้ง เขาช่วยเธอจัดเสื้อผ้าแล้วดึงดอกพุดซ้อนออกมาจากผมมวย

“พี่ขอมัดจำเป็นดอกพุดซ้อนแล้วกัน พี่ให้เวลาดวงคิดสามวัน”

ดวงตาหวานซึ้งมองชายตรงหน้ายกดอกพุดซ้อนขึ้นดมพลางอมยิ้มอย่างคนที่เป็นต่อ แม้ขัดเคืองใจแต่สะกดกลั้นสีหน้าไว้ก้มลงหยิบแฟ้มกระเป๋าหันตัวกลับก้าวขาสั่นเทาไปยังประตู พลันเสียงทุ้มย้ำอีกครั้ง

“สามวันนะดวง”

ร่างเล็กไม่ชะงักหยุดแม้แต่น้อย ผลักประตูบานหนาหนักแล้วก้าวออกจากห้องทันใด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอ่อนจางเนื้อนุ่มสาบสาว

เหนือหัวก้มศีรษะมองดอกพุดซ้อนในมือ กลิ่นหอมสดชื่นแสนรัญจวน เขากลับไปนั่งที่เดิมหยิบสมุดโน้ตออกมาเพื่อวางดอกพุดซ้อนไว้ข้างในก่อนปิดลง อีกไม่นานดอกพุดซ้อนดอกนี้จะแห้งคาอยู่ภายในสมุดโน้ต และยามเขาเปิดออกใช้งานเขาก็จะมองเห็นดอกพุดซ้อนที่เปลี่ยนสีจากสีขาวกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม

มุมปากผุดรอยยิ้ม เขากำลังฝันกลางวันอีกแล้ว ภาพดวงฤทัยกลางเตียงกว้างบนผืนผ้าซาตินเรียบลื่น ร่างเล็กอาบไล้ด้วยกลิ่นพุดซ้อนที่เขาจะสำรวจให้ทั่วไม่มีเว้นแม้แต่ตารางนิ้วเดียว

“คุณดวงปิ๊กเฮือนมาเมินแล้วกา”

“สักบึดแม่อุ๊ย”

“เอ็งฮ้องคุณดวงทานข้าวเต๊อะ ปะเดี๋ยวจะมืด”

“เจ้าแม่อุ๊ย”

หลินเดินขึ้นบันไดไม้กระดานแผ่นใหญ่ทั้งผืนดูแลรักษาอย่างดีจนตัวไม้มันเงา เด็กสาวเดินผ่านโถงกลางชานเรือนไปห้องด้านหลังริมสุด

ก๊อก ก๊อก!

“คุณดวงค่ะ แม่อุ๊ยให้มาตามไปทานข้าวค่ะ”

“บอกแม่อุ๊ยว่าขออีกสักเดี๋ยวจะออกไปนะ”

ดวงฤทัยตะโกนตอบเด็กสาว เธอยังนั่งอยู่ที่พื้นหน้าโต๊ะเครื่องแป้งในอุ้งมือคือต่างหูรูปดาว 

ตั้งแต่เล็กจนโตเธอใช้ชีวิตในกรอบที่คุณยายและคุณแม่วางไว้ให้ จนกระทั่งเธอแต่งงานกับพ่อเลี้ยงถึงได้คลายบ่วงอันนี้ลง

พ่อเลี้ยงนฤนารทให้สัญญากับเธอว่า เธอจะเป็นอิสระเท่าที่เธอต้องการถ้าแต่งงานกับเขา และเมื่อเขาจากไปเขาจะมอบทรัพย์สมบัติบางส่วนไม่มากนักให้เธอ และการเป็นแม่เลี้ยงหม้ายหลังจากการตายของพ่อเลี้ยง ยิ่งทำให้เธอเป็นอิสระจากครอบครัวอินราชา

ดวงฤทัยยอมแลกสินสอดเกือบทั้งหมด มากมายเหลือคณนานับ ยกทั้งหมดแก่คุณพ่อชุมแสงแลกกับแม่และคุ้มเจ้าจอมอินแห่งนี้

พ่อเลี้ยงนฤนารทแก่ชรามากแล้วเมื่อตอนที่แต่งงานกัน ตัวพ่อเลี้ยงเคยพยายามร่วมเตียงครั้งสองครั้ง แต่ด้วยอายุมากทำให้ทุกอย่างต้องจบลงก่อนที่จะสำเร็จ ทำได้เพียงถอดเสื้อผ้าออกเท่านั้น ฉะนั้นการเข้าหอจึงไม่เกิดขึ้น

ด้วยความอับอายของตัวพ่อเลี้ยงเอง เขาจึงยอมแยกห้องนอนนับจากนั้นมา ซึ่งถือได้ว่าเป็นโชคดีของเธอหรือไม่ ดวงฤทัยเองยังไม่แน่ใจ

ดวงหน้าหวานคมนิ่งครุ่นคิด มือขยับกำต่างหูรูปดาวในอุ้งมือ สัมผัสความเย็นเยียบของโครเมี่ยมชุบ ตัวเหลี่ยมกดผิวเนื้อกลางฝ่ามือ ก่อนคลายออกเพ่งมองแล้วนึกถึงคนที่ให้มา

พ่อเลี้ยงเหนือหัว

แต่กับเขาคงไม่ใช่ กายแกร่งแสดงออกชัดเจนว่าต้องการร่างกายของเธอ ไม่ใช่การคบหาแบบแฟนธรรมดา เธอมั่นใจว่าที่เขาพูดหมายถึงเรื่องบนเตียง

แม้ว่าสัญญาจะไปกับเธอช้า ๆ นั่นไม่ได้ทำให้เธอคลายใจ หากอารมณ์พัดพาจนร้อนเร่าไม่อาจควบคุมตัวเองได้ เธอจะรับมือกับสิ่งนั้นได้อย่างไร

มือเก็บต่างหูใส่ในซองพลาสติกเหมือนเดิม แล้วสอดลงลิ้นชักเก็บเครื่องประดับ เงยศีรษะขึ้นมองตัวเองในกระจก ความสวยงามตั้งแต่เด็กมักทำให้คุณยายเป็นห่วงเธอเสมอมา และเกลี้ยกล่อมให้เธอตกลงปลงใจกับพ่อเลี้ยงนฤนารทเมื่อเขามาชอบพอ คุณยายชื่นชมที่พ่อเลี้ยงดูแลเธออย่างดี ส่งเธอจนเรียนจบตามที่ตั้งใจ

แต่ในยามนี้ เธอกำลังยืนอยู่บนทางแยกของความรู้สึกแสนเปราะบาง ความรู้สึกผิด ละอายใจ และความร้อนเร่าลึก ๆ ที่เธอมีต่อร่างกายสูงใหญ่

กายสาวเธออ่อนไหวและลุกโชน ไม่เป็นตัวของตัวเองเมื่อได้ใกล้เขา ไม่ใช่สินะ เขาทำให้เธอเป็นตัวของตัวเองต่างหาก

ติ๊ด!!

เสียงข้อความในโทรศัพท์เข้ามาเสียก่อนจึงทำให้ดวงฤทัยผลักความคิดนี้ออกไป หยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนเตียงขึ้นดู

‘ดวง ว่างไหม พี่มีเรื่องปรึกษา’

พี่พฤกษ์

ดวงฤทัยเอียงหน้าแปลกใจ นานมากแล้วที่เธอไม่ได้รับการติดต่อจากพี่น้องคนละแม่ ยิ่งตัวน้องสาวพราวพิลาศยิ่งไม่ต้องพูดถึง หน้ากันพราวพิลาศยังไม่ยอมมอง

‘ค่ะ ช่วงนี้อยู่คุ้มเจ้าจอมอิน’

ดวง

‘ถ้างั้นพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปหาสิบโมงเช้า’

พี่พฤกษ์

ดวงฤทัยวางโทรศัพท์ลงที่เดิมลุกขึ้นท่ามกลางห้องนอนยังมืดในช่วงพลบค่ำ เวลานี้แม่อุ๊ยคำคงเป็นห่วงแล้วเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ออกไปทานข้าว

เรื่องเหนือหัวเธอจะเก็บไว้คิดพรุ่งนี้หลังจากได้คุยกับพี่พฤกษ์ ลางสังหรณ์ใจบางอย่าง พี่พฤกษ์ติดต่อหาเธอจังหวะเดียวกับเหนือหัวกลับมาอีกครั้ง ไม่มีเหตุบังเอิญบนโลกใบนี้ นี่คือสิ่งที่สอนเธอมาตลอดจนถึงปัจจุบัน

ดวงฤทัยเดินผ่านโถงกลางบ้านมองเห็นรั้วเก่า พลันภาพวันวานในอดีตที่เหนือหัวเคยมาตะโกนเรียก เป็นความทรงจำดี ๆ ที่ยังทำให้เธอยิ้มได้ทุกครั้งเมื่อนึกถึง

พี่เหนือ ดวงจะพยายามพิจารณาให้รอบคอบอย่างดี เพื่อตัวของดวงเอง