ตอนที่ 10 ถูกหักหลัง

สิ้นเสียงของ ไป๋อวี้ บรรยากาศกลางลานประลองที่เคยครึกครื้นก็พลันเงียบกริบราวกับถูกน้ำแข็งปกคลุม หลินเจิ้นหนาน กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หากไม่ใช่เพราะอยู่หน้าพระที่นั่ง เขาคงชักดาบออกไปฟันนังงูพิษตัวนี้ให้ขาดสะพายแล่งไปแล้ว

"ชายาบรรณาการงั้นรึ?" ฮ่องเต้โจวเหวินตี้ ทรงทวนคำด้วยสุ้มเสียงอ่านยาก สายตาคมกริบจ้องมองไปยังบุตรสาวแม่ทัพที่เพิ่งกู้หน้าให้แผ่นดิน "เจ้าคิดเห็นอย่างไร หลินเยว่ฉี?"

โจวหานหมิง ลอบยิ้มสะใจในเงามืด หากเยว่ฉีต้องไปซีหรง ตระกูลหลินจะสูญเสียขวัญกำลังใจ และเขาก็จะจัดการกำจัดเสี้ยนหนามที่เหลือได้ง่ายขึ้น

เยว่ฉีก้าวออกมาข้างหน้าอย่างมั่นคง นางไม่ได้แสดงความหวาดกลัว แต่กลับคุกเข่าลงด้วยท่าทีนิ่งสงบ "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันยินดีเสียสละเพื่อแผ่นดินเพคะ... ทว่า การเชื่อมสัมพันธ์ที่ยั่งยืน มิใช่เพียงการส่งสตรีคนหนึ่งไป แต่ต้องเป็นการส่ง 'ความมั่งคั่ง' ไปด้วยเพคะ"

นางหันไปมองหัวหน้าเผ่าซีหรงที่จ้องมองนางด้วยความหิวกระหาย "ท่านอาร์ซา ท่านต้องการตัวข้า หรือต้องการ 'เส้นทางเกลือเถื่อน' ที่ถูกลักลอบส่งเข้าเผ่าท่านโดยขุนนางกบฏบางคนในวังนี้กันแน่?"

คำพูดของเยว่ฉีทำเอาขุนนางหลายคนในที่นั้นหน้าถอดสี โดยเฉพาะโจวหานหมิงที่สะดุ้งสุดตัว

"เจ้าพูดเรื่องอะไร!" หัวหน้าเผ่าซีหรงคำราม "ข้ามาเพื่อมิตรภาพ!"

"มิตรภาพที่แลกด้วยอาวุธและเกลือที่ไม่มีใบอนุญาตน่ะหรือเพคะ?" เยว่ฉีหยิบม้วนกระดาษเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อ (ซึ่งเป็นสำเนาบัญชีที่นางได้มา) "หากฝ่าบาททรงอนุญาต หม่อมฉันมีข้อเสนอที่ 'คุ้มค่า' กว่าการส่งหม่อมฉันไปเป็นชายาเพคะ"

ยามค่ำคืน ณ หอสังเกตการณ์ลับ

หลังจบงานเลี้ยงที่วุ่นวาย เยว่ฉีปลีกตัวออกมาพบกับ อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ตามนัดหมาย ครั้งนี้อ๋องเก้าไม่ได้สวมหน้ากากเงิน เผยให้เห็นใบหน้าคมคายปานเทพบุตร ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบราวมหาสมุทรลึก

"เจ้าเกือบจะกลายเป็นเมียหัวหน้าเผ่าป่าเถื่อนไปแล้วนะ" อ๋องเก้าเอ่ยพลางรินสุรา "ทำไมถึงไม่ขอให้ข้าช่วย?"

"เพราะหม่อมฉันต้องการให้โจวหานหมิง 'ตายใจ' ว่าเขากำลังจะชนะเพคะ" เยว่ฉีรับจอกสุรามาถือไว้ "ท่านอ๋อง... ของขวัญชิ้นต่อไปที่หม่อมฉันจะมอบให้ท่าน คือการทำให้ขุนนางฝ่ายองค์ชายสามครึ่งหนึ่งต้องเข้าคุกหลวงภายในสามวัน"

"เจ้าจะทำอย่างไร?"

"ใช้ความแค้นของไป๋อวี้ให้เป็นประโยชน์เพคะ" เยว่ฉีแสยะยิ้ม "นางนึกว่านางควบคุมพวกซีหรงได้ แต่จริง ๆ แล้ว นางเป็นเพียงหมากที่ข้าจงใจเหลือไว้ เพื่อให้โจวหานหมิงใช้ทำงานสกปรก... ยิ่งเขาทำงานสกปรกมากเท่าไหร่ หลักฐานก็ยิ่งชัดเจนมากเท่านั้น"

อ๋องเก้าเดินเข้ามาประชิดตัวนาง มือหนาเชยคางนางขึ้นสบตา "หลินเยว่ฉี... บางครั้งข้าก็สงสัยว่าในหัวของเด็กสาววัยสิบหกปีเช่นเจ้า ซ่อนปีศาจเอาไว้กี่ตนกันแน่?"

"ซ่อนไว้พอที่จะลากทุกคนที่ทำร้ายตระกูลหลินลงนรกไปพร้อมกันเพคะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตำหนักองค์ชายสาม

ไป๋อวี้ที่เพิ่งกลับจากงานเลี้ยงถูกโจวหานหมิงเรียกไปพบเป็นการส่วนตัว

"เจ้าทำงานได้ดีมากอวี้เอ๋อร์" หานหมิงเอ่ยพลางลูบแก้มที่บวมช้ำของนาง "แต่เยว่ฉีเริ่มรู้เรื่องการค้าเกลือ ข้าต้องการให้เจ้ากำจัดนางเสียคืนนี้... ใช้ยาพิษที่ข้าให้ไป ใส่ลงในน้ำชาที่นางจะดื่มก่อนเข้าพิธีอำลา"

ไป๋อวี้พยักหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย "หม่อมฉันจะทำให้นางทรมานยิ่งกว่าตายเพคะ!"

ทว่าไป๋อวี้หารู้ไม่ว่า ทันทีที่นางเดินออกจากห้องไป องครักษ์เงาของเยว่ฉีที่แฝงตัวอยู่ในตำหนักก็ได้ยินทุกคำพูด และในคืนนั้นเอง... แผนการซ้อนแผนที่รุนแรงที่สุดก็เริ่มทำงาน

ณ ตำหนักรับรองคณะทูต

เยว่ฉีไปพบไป๋อวี้ตามคำเชิญลวง ทั้งสองนั่งประจันหน้ากันในห้องที่มืดสลัว

"ดื่มสิเยว่ฉี... นี่คือชาจากบ้านเกิดเรา ก่อนที่เจ้าจะต้องไปไกลถึงซีหรง" ไป๋อวี้ส่งถ้วยชาที่มีพิษร้ายแรงที่สุดให้

เยว่ฉีรับถ้วยชามาถือไว้ ทว่านางไม่ดื่ม แต่นางกลับเทน้ำชาทิ้งลงบนพื้นช้า ๆ "พี่อวี้... ท่านเคยสงสัยไหมว่า ทำไมโจวหานหมิงถึงยอมให้ท่านไปอยู่กับพวกซีหรงง่ายนัก?"

"เขาก็แค่อยากให้ข้าไปสืบข่าว!"

"เปล่าเลย... เขาต้องการกำจัดท่านทิ้งต่างหาก" เยว่ฉีดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับทหารองครักษ์เสื้อแพรและ อ๋องเก้า ที่เดินเข้ามาพร้อมม้วนราชโองการ

"ไป๋อวี้... เจ้าถูกจับข้อหาลอบวางยาพิษบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ และเป็นสายลับให้กับเผ่าซีหรงเพื่อขายชาติ!"

ไป๋อวี้หน้าซีดเผือด "ไม่! ฝ่าบาทช่วยหม่อมฉันด้วย!"

"องค์ชายสามน่ะหรือ?" เยว่ฉีโน้มตัวลงกระซิบ "เขานั่นแหละ... ที่เป็นคนมอบ 'พยานหลักฐาน' ทุกอย่างให้เราเอง เพื่อแลกกับการที่เขาจะพ้นผิดในคดีเกลือเถื่อน... เขาพยายามฆ่าท่าน เพื่อปิดปากเรื่องที่เขาร่วมมือกับท่านอย่างไรเล่า"

ไป๋อวี้กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อรู้ตัวว่าถูกบุรุษที่รักที่สุดหักหลังเป็นรอบที่สอง!