งานมงคลต้องร่วมอวยพร

ภายในจวนเงียบสงบเยี่ยนซีลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้าที่ไม่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตา ในห้องกว้างขวาง ปลอดโปร่ง แม้จะเป็นไม้ก็ไม้เนื้อดี เครื่องเรือนประดับมีไม่มากแต่มองด้วยตาเปล่าล้วนเป็นของเลอค่า คล้ายห้องนี้เป็นที่เก็บสิ่งล้ำค่าโบราณ

"องค์หญิงฟื้นแล้ว ท่านฟื้นแล้วจริง ๆ "

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นใกล้ ๆ พร้อมกับเสียงร้องไห้โฮตามมา

"ข้าคิดว่าท่านจะไม่ฟื้นเสียแล้ว ในที่สุดคำวิงวอนของข้าก็เป็นจริง ฮือ ๆ"

เยี่ยนซีหันศีรษะไปตามเสียงเล็ก นางมองอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นเด็กสาวอายุราวสิบสี่ปีในชุดโบราณ ใบหน้างดงามแดงก่ำ ดวงหน้าโศกเศร้าเกินบรรยาย

"ที่นี่...คือที่ไหน"

เสียงของนางแหบแห้ง เด็กสาวปาดน้ำตาส่งยิ้มกว้างมาทดแทนแล้วรินน้ำชาใส่ถ้วยใบเล็ก

"ดื่มน้ำชาก่อนเจ้าค่ะ มา ข้าช่วยพยุงท่านเอง"

นางค่อย ๆ ลุกขึ้นและดื่มชาจนหมดถ้วยทว่ายังไม่หายมึนงง

"เซียวหยู"

นางเรียกชื่อนั้นตามความทรงจำที่มี เด็กสาวพยักหน้ายิ้มแย้มแล้วกุมมือนางเอาไว้แน่น

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ"

"แล้วที่นี่ที่ไหนกัน"

"ที่นี่จวนของครักษ์ อี้เฟิง ตอนเขาพบท่านเขาพามาที่นี่แล้วตามตัวข้าจากบ้านนอกมาดูแลท่าน"

เซียวหยูเล่าเรื่องความเป็นมายังไม่ทันเข้าใจดี เยี่ยนซีเกิดปวดศีรษะกะทันหัน ฉับพลันภาพต่าง ๆ ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย

"ปวด...หัว..."

เซียวหยูเห็นอาการไม่ดีจึงพานางเอนตัวลงจัดหมอนหนุนให้นอนได้สะดวกแล้วห่มผ้าให้นาง เยี่ยนซีจึงหลับไปอีกครั้ง

มู่หรงเยี่ยนซี ธิดาของฮ่องเต้ราชวงศ์ก่อน นางเกิดจากสนมรองที่เสียชีวิตด้วยโรคระบาดตั้งแต่นางมีอายุเพียงสี่ขวบ ตระกูลฝั่งมารดาของนางเป็นขุนนางธรรมดาไร้อำนาจ นางจึงเป็นธิดาที่ฮ่องเต้ไม่โปรดปรานนัก นางแอบมีใจให้กับหานจวินหลง แม่ทัพหนุ่มผู้เก่งกาจและรูปงามมาตั้งแต่แรกพบ แต่ยังไม่ทันได้เผยความในใจ ฮ่องเต้ก็สวรรคต ตำแหน่งฮ่องเต้จึงสืบทอดราชบัลลังก์โดยรัชทายาทตามกฎมณเฑียรบาล

นางถูกลดบทบาทลงในทันทีหลังจากนั้น ด้วยความรักที่มีต่อน้องสาวฮ่องเต้องค์ใหม่ต้องการให้นางแต่งงานกับบุรุษสักคนที่ปกป้องนางได้ในวันที่อำนาจในวังหลวงของนางอ่อนแอลง หาไม่แล้วก็ต้องแต่งงานกับขุนนางธรรมดาและกลายเป็นสามัญชนโดยสมบูรณ์ แต่พระองค์อยากให้นางอยู่ในสายพระเนตรเห็นนางปลอดภัยในการใช้ชีวิตกับบุรุษที่ดีและคู่ควรมากกว่า จึงพระราชทานสมรสกับหานจวินหลงที่ตอนนั้นชนะศึกการรุกรานจากต่างแคว้นกลับมา

นางจึงสมหวังในความรักกับบุรุษที่อยู่ในใจมาหลายปี ทว่าคืนเข้าหอเขากลับด่าทอนาง โกรธเกรี้ยวและเย็นชาอย่างคนที่เกลียดนางมาเป็นสิบชาติ นางไม่เข้าใจว่าสาเหตุใดหานจวินหลงถึงมีปฏิกิริยากับนางเช่นนี้ เขาแสดงความรังเกียจในตัวนาง และออกจากจวนไปรบที่ชายแดนตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

เรื่องความสัมพันธ์สุดเลวร้ายระหว่างนางกับเขายังไม่รู้ที่มาที่ไป แม้เขาไม่แยแส ไม่แตะต้องนางเพราะความรังเกียจแต่นางก็ยังมีจิตใจมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง นับวันรอเขากลับมา หวังว่าครั้งนี้คำอธิบายของนางจะช่วยให้เขาเปลี่ยนความคิดที่มีต่อนางบ้าง

แต่แล้วก็เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวใจที่แตกสลายไปแล้วครึ่งหนึ่ง เมื่อมีราชโองการเมื่อเดือนที่แล้วว่าให้แม่ทัพหานรับอนุภรรยาเข้าจวนและจะแต่งงานทันทีหลังกลับจากชายแดน

ใครเล่าจะยอมรับได้ ถึงเยี่ยนซีไม่รู้เหตุผลของฮ่องเต้แต่นางก็ไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้ง่ายดาย นางยังเชื่อมั่นว่าหานจวินหลงจะมีคำตอบที่ดีให้กับฮ่องเต้ จนกระทั่งได้รับจดหมายส่งตรงมาจากชายแดน เนื้อความเขียนว่า

"ก่อนกลับถึงจวนหนึ่งวันให้ทุกคนเตรียมตัว ข้าจะแต่งงานกับซ่างกวนเหยียนทันที ระหว่างนี้ให้นางย้ายเข้ามาอยู่ในจวนในฐานะว่าที่ฮูหยินรองได้เลย"

เยี่ยนซีพูดไม่ออกกับจดหมายฉบับนี้ ฮ่องเต้หยามหมิ่นนางแล้วหานจวินหลงยังมอบความอัปยศให้แก่นางอย่างไร้หัวใจ แต่เพราะนางรักเขา จึงทำได้เพียงยอมรับเงียบ ๆ ปล่อยให้ซ่างกวนเหยียนเข้ามาเหยียบอกนางถึงในเรือนหลายต่อหลายครั้ง

เมื่อเจ้านายไม่โปรดปรานฮูหยินใหญ่เช่นนาง เหล่าคนรับใช้ก็พลอยเห็นดีเห็นงาม ไม่เชื่อฟังนางอยู่ห่าง ๆ และเอาใจไปสวามิภักดิ์ต่อซ่างกวนเหยียนหวังให้นายท่านพึงพอใจพวกเขา

นางจึงเป็นเหมือนส่วนเกินในจวนแห่งนี้ ถูกปฏิบัติเยี่ยงคนชั้นต่ำ ทุกข์ทนอยู่ในจวนอย่างไร้ศักดิ์ศรีและยอมรับชะตากรรมดั่งคนที่หมดหนทาง

เมื่อซ่างกวนเหยียนเข้ามาอยู่ในจวนนางก็ไม่ต่างจากสุนัขจนตรอกตัวหนึ่งที่ถูกรุมล้อมด้วยความเลวร้ายจากพรรคพวกของซ่างกวนเหยียนไม่เว้นแต่ละวัน

เยี่ยนซีลืมตาขึ้นครุ่นคิดถึงชะตากรรมของร่างนี้ นางน่าสงสารและโง่งมเกินไป อ่อนแอไร้กำลังต่อสู้กับศัตรูจนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าสมเพช

ในโลกของมู่หรงเยี่ยน นางเข้มแข็งจนเป็นผู้คุมเกมแห่งโชคชะตาของใครหลายคน เมื่อเจ้าของร่างนี้มอบให้นางดูแลแล้ว เรื่องอะไรจะนิ่งดูดาย

"พวกมันต้องลิ้มรสชาติความเจ็บปวดบ้าง"

เยี่ยนซีกระซิบกับตนเอง แววตาของนางเต็มไปด้วยไฟแห่งความแค้นลุกโชนพร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่ง

"องค์หญิงเจ้าคะบาดแผลของท่านยังไม่หายดี ร่างกายเพิ่งฟื้นตัว นอนพักผ่อนต่อเถิดเจ้าค่ะ"

เซียวหยูพูดอย่างอ่อนโยน มีเพียงนางและองครักษ์อี้เฟิงที่รู้เรื่องชั่วร้ายในจวนแม่ทัพแห่งนี้ ในจวนปิดเรื่องต่าง ๆ ของนางเงียบสนิท ไม่มีใครปริปากเรื่องที่นางถูกรังแกสักคน ฮ่องเต้จึงเข้าใจไปเองว่าทุกอย่างราบรื่นดี และการส่งตัวซ่างกวนเหยียนมาก็เพื่อมนุษยธรรมชดใช้ที่ตระกูลของนางถูกลงโทษอย่างไม่เป็นธรรม

อี้เฟิงออกไปซื้อยาเพิ่งกลับมา คนรับใช้รายงานว่าเยี่ยนซีฟื้นแล้ว เขารีบไปหานางด้วยความดีใจหลังจากที่กังวลมานานเกือบเดือน

"เยี่ยนซี ข้ากลับมาแล้ว ได้ตัวยาที่ดีที่สุดมาให้เจ้า คราวนี้แผลที่หลังเจ้าจะหายสนิทและร่างกายก็จะแข็งแรงดังเดิม"

อี้เฟิงพูดอย่างตื่นเต้น เขาทั้งดีใจและปวดใจในคราวเดียวกันเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของนาง

"ท่านองครักษ์กลับมาเหนื่อย ๆ ดื่มชาก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าทำอาหารไว้รอแล้ว ข้าจะไปอุ่นมาให้"

เซียวหยูกล่าวอย่างนอบน้อม เขาพยักหน้าช้า ๆ แล้วยื่นห่อยาชุดใหม่ให้นางจึงออกไปเตรียมของตามที่บอกไว้พร้อมกับรับห่อยาไปต้มมาให้เยี่ยนซี

เยี่ยนซีมองดูอี้เฟิง ไม่อาจละสายตาจากเขาได้ เขามีหน้าตาคมเข้ม ดูแข็งแกร่งไม่ต่างจากแม่ทัพ แต่เหตุใดมู่หรงเยี่ยนซีถึงนับเขาเป็นเพียงสหาย

"ข้าหายดีแล้ว ขอบคุณท่านมากที่ดูแลข้าอย่างดี ข้าอยากกลับจวน"

นางเอ่ยขึ้นเสียงมั่นคงหนักแน่น ดวงตามีแววกล้าหาญอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

อี้เฟิงขมวดคิ้วแน่น ทั้งคำพูดและแววตาของนางดูเปลี่ยนไป แต่กระนั้นเขาก็ไม่ค่อยพอใจนักที่นางอยากกลับจวนแม่ทัพ

"เจ้าเกือบตายเพราะคนที่นั่น จะอยากกลับไปทำไมอีก ข้ากำลังสืบและหาหลักฐานมาเอาผิดคนที่มันทำร้ายเจ้า"

เขาโกรธแค้นแทนนาง ไม่รู้ว่าเป็นใครที่ทำร้ายนางจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากวันนั้นเขาไม่ขี่ม้าไปทำงานแถบป่ารกนั้นนางคงกลายเป็นศพให้แร้งรุมทึ้งไปแล้ว

"ข้ารู้แก่ใจดีว่าใคร ข้าถึงต้องกลับไปอย่างไรล่ะ ท่านแม่ทัพหานจะกลับมาอีกไม่กี่วันมิใช่หรือ หากข้าไม่เข้าร่วมเป็นพยาน งานแต่งงานจะเกิดขึ้นได้อย่างไร ชายหญิงอยากสมหวังในชีวิตคู่ ข้าก็ต้องเข้าร่วมอวยพร ท่านว่าดีหรือไม่อี้เฟิง"

นางพูดพลางยกยิ้มเยาะ สีหน้าเยือกเย็นที่ทำให้อี้เฟิงนึกไม่ถึง

"หากเจ้าไปถึงแล้วทนดูไม่ได้ขึ้นมา ข้าไม่อยากเห็นเจ้าร้องไห้เพราะเขาอีก"

อี้เฟิงเอ่ยเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนลงมองนางอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"ท่านวางใจได้ เรื่องอ่อนแอเช่นนั้นจะไม่เกิดขึ้นกับข้าอีก"

นางเชิดหน้ามองตรงไปยังเบื้องน้าแววตามุ่งมั่นอย่างเห็นได้ชัด