ไม่มาต้อนรับ

และแล้ววันที่หานจวินหลงเดินทางกลับจวนก็มาถึง มีพิธีต้อนรับในจวนอย่างเอิกเกริก ทั่วทั้งจวนตกแต่งอย่างงดงามด้วยโคมไฟหลากสี บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก ซ่างกวนเหยียนแต่งกายด้วยชุดสีอ่อนละมุน แววตาอ่อนหวาน ท่าทางสง่างามสะท้อนความงามแบบสตรีจากตระกูลซ่างกวนอย่างแท้จริง

"ขอต้อนรับท่านแม่ทัพกลับจวนเจ้าค่ะ เหยียนเอ๋อร์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับท่านแม่ทัพด้วยใจจริง"

น้ำเสียงของนางไพเราะอ่อนหวานไร้ที่ติราวกับกำลังพัดพาความเหนื่อยล้าและความกังวลออกไปจากใจของหานจวินหลงไปชั่วขณะ เขาหายใจลึกขึ้น รู้สึกถึงความอบอุ่นและความหวังก่อตัวขึ้นในใจพลางคิดไปว่า เยี่ยนซีกับซ่างกวนเหยียนน่าจะเข้ากันได้ดี

ทุกสิ่งทุกอย่างภายในจวนยังดูปกติก่อนหน้านี้เคยเงียบอย่างไรก็เป็นเช่นเดิม ทว่าสิ่งที่ดูต่างออกไปคือตั้งแต่กลับมาถึงจวนเขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของเยี่ยนซี

"ทำไมฮูหยินไม่ออกมาต้อนรับการกลับจวนของข้า นางทำอะไรอยู่!"

เสียงของหานจวินหลงทั้งห้วนและแข็งกระด้างเมื่อเอ่ยถึงเยี่ยนซี

ซ่างกวนเหยียนหันมองบ่าวไพร่แล้วหันกลับมาก้มหน้าอย่างคนสำนึกผิด ใบหน้าของนางเปลี่ยนจากอ่อนหวานกลายเป็นหม่นหมองลงทันที

"เกิดอะไรขึ้น"

เสียงของเขายังคงหนักแน่นแต่เต็มไปด้วยความสงสัย

ทุกอย่างเงียบกริบราวกับลมหายใจของทุกคนหยุดชะงัก ไม่กล้าสบตากัน ไม่รู้จะตอบคำถามของหานจวินหลงว่าอย่างไรดี

ซ่างกวนเหยียนก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะช้อนตาขึ้นสบตากับหานจวินหลงอย่างอ่อนโยน แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยความเศร้าสร้อย รู้ดีว่าคำตอบที่จะเอ่ยออกไปนั้นทั้งหนักหนาและทำร้ายจิตใจคนฟัง

"ข้าเกรงว่า หากพูดความจริงออกไปอาจจะเป็นเรื่องไม่เป็นมงคลเจ้าค่ะ องค์หญิงเยี่ยนซีหายตัวออกจากจวนเป็นเดือนแล้ว"

ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ทุกสายตาต่างหลุบต่ำไม่กล้าสบตากัน ซ่างกวนเหยียนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นางสบตาหานจวินหลงด้วยสายตาเจ็บปวด น้ำเสียงเบาดุจปุยนุ่นและเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

"ข้าเกรงว่านางจากไปครั้งนี้อาจเพราะโกรธเคืองและเสียใจ"

"ไร้เหตุผล!"

หานจวินหลงโพล่งออกมาอย่างไม่พอใจเป็นอันมาก

เมื่อเห็นดังนั้นนางจึงพยักหน้าให้เสี่ยวเสวีย สาวรับใช้คนสนิท เสี่ยวเสวียพยักหน้ารับ วิ่งออกไปไม่นานก็วิ่งกลับมาพร้อมของในมือ

"เสื้อเกราะของท่านแม่ทัพ องค์หญิงเหยียบกระทืบจนบิดเบี้ยว นี่ผ้าปักยันต์ที่ข้าตั้งใจเย็บนางก็ชิงจากมือข้าแล้วเหยียบย่ำจนเปื้อนเลอะเทอะ แล้วบอกว่าของพวกนี้ไม่มีค่าสำหรับนางควรเอาไปทิ้งเสีย"

คำพูดเหล่านั้นเปรียบเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจคนฟัง คนรับใช้บางคนกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ ในขณะที่หลายคนสบถในใจอย่างขุ่นเคืองต่อพฤติกรรมโหดร้ายของเยี่ยนซี

ซ่างกวนเหยียนแอบยิ้มอยู่ในใจกับท่าทางของคนในจวนและใบหน้าหานจวินหลงตอนนี้แดงก่ำเพราะความโกรธ

ภายใต้รอยยิ้มที่ซ่อนไว้อย่างลึกซึ้ง ซ่างกวนเหยียนก้มหน้าลง ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น บ่าวไพร่ในจวนต่างตกใจอีกรอบที่นางคุกเข่าลงทว่าก็แอบชื่นชมความมีน้ำใจของนาง

"เหยียนเอ๋อร์ผิดเองเจ้าค่ะ ท่านลงโทษข้าแทนนางเถิด หากข้าไม่ได้รับราชโองการให้แต่งงานกับท่าน องค์หญิงคงไม่ต้องทำลายของสำคัญเช่นนี้และเป็นเพราะข้าไร้ความสามารถจะรั้งนางเอาไว้ได้ นางจึงออกจากจวนไป ทั้งหมดเป็นเพราะข้าคนเดียว"

เสียงสะอื้นของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด

เสี่ยวเสวียจะเข้ามาประคองนางแต่หานจวินหลงปรี่เข้ามาก่อน เขาประคองนางอย่างทะนุถนอมลุกขึ้น เอื้อมมือหนาปาดน้ำตาอย่างอ่อนโยน

"เจ้าทำดีที่สุดแล้วอย่ากังวลเลย ข้าไม่โกรธเจ้า กลับไปพักผ่อนเถิด"

เสี่ยวเสวียตรงเข้าประคองซ่างกวนเหยียน นางยินยอมเดินกลับเรือนอย่างว่าง่าย ปล่อยให้หานจวินหลงยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและว่างเปล่าที่ค่อย ๆ กัดกินหัวใจ

หานจวินหลงสั่งให้ทุกคนแยกย้ายเหลือไว้เพียงทหารของจวนที่รอรับคำสั่งต่อไป

"ปิดเมืองหลวงตามหาองค์หญิงเยี่ยนซีให้พบ แล้วพานางมาหาข้าให้เร็วที่สุด!"

"รับคำสั่งท่านแม่ทัพ"

ทหารกระจายตัวออกไป หานจวินหลงมองเสื้อเกราะที่บิดเบี้ยวและผ้ายันต์ป้องกันภัย กรามคมสันขบแน่น มือหนาใหญ่ที่เพิ่งผ่านศึกมากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

"มู่หรงเยี่ยนซี เจ้ากล้าท้าทายข้า!"

เสียงกดต่ำราวกับประกาศสงคราม ในใจคล้ายไม่มีการให้อภัยใดหลงเหลือในน้ำเสียงนั้นเลย

เขาและทหารออกตามหานางไปทุกที่ ผ่านไปสามวันก็ยังไร้วี่แวว

ซ่างกวนเหยียนเห็นความพยายามของหานจวินหลงในการตามหาฮูหยินอย่างยากลำบาก นางส่งคนไปสืบข่าวเช่นเดียวกัน สายลับเข้ามารายงานว่า

"เรียนนายหญิง ไม่พบศพของนางหรือร่องรอยใดขอรับ คาดว่าอาจถูกหมาป่าคาบไปแล้ว"

นางยกยิ้มพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ในเมื่อไม่เหลือหลักฐานใด ต่อให้พลิกแผ่นดินก็หาไม่พบ

ยิ่งหานจวินหลงไม่ลดความพยายามก็ยิ่งเป็นโอกาสอันดีของนาง ซ่างกวนเหยียนเข้าพบหานจวินหลง แสดงความห่วงใยในการตามหาฮูหยิน นางเห็นเขาดูกระวนกระวายใจจึงเอ่ยขึ้นเสียงเบาราวกับกลัวความผิด

"อันที่จริงเหยียนเอ๋อร์มีเรื่องจะบอกท่านแม่ทัพอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ"

หานจวินหลงที่กำลังจะออกจากห้องทำงานเพื่อไปตามข่าวของเยี่ยนซีหยุดชะงัก เขายิ้มบางให้นางเมื่อเห็นสายตากังวลของนาง

"บอกข้าให้หมดไม่ต้องกังวล"

"คือ...วันที่องค์หญิงออกจากจวน ข้าเห็นรถม้ามารับนาง มีบุรุษแต่งตัวดีคนหนึ่งเดินลงมารับนางขึ้นรถม้าแล้วเคลื่อนออกไปเจ้าค่ะ"

"เจ้าว่าอะไรนะ!"

หานจวินหลงถามเสียงห้วน ซ่างกวนเหยียนตกใจจนสะดุ้ง สีหน้าของนางตื่นตระหนกรีบก้มหน้าลง

"ขอท่านแม่ทัพโปรดใจเย็นเจ้าค่ะ เหยียน...เหยียนเอ๋อร์คิดว่าอาจเป็นคนของวังหลวงมารับตัวไปก็เป็นได้"

นางพูดถึงปลายประโยคพลางเหลือบตาขึ้นมองหานจวินหลงที่หายใจถี่เพราะความโมโห

"นางกล้าหักหลังข้าเช่นนั้นรึ บัดซบที่สุด"

ยังไม่ทันได้ซักไซ้ พ่อบ้านก็เดินเร่งฝีเท้าเข้ามาหาเขาเพื่อแจ้งข่าวสำคัญ

"เรียนท่านแม่ทัพ ฤกษ์แต่งงานวันมะรืนจะเลื่อนไม่ได้ขอรับ"

"ฮูหยินเอกไม่อยู่จะแต่งได้อย่างไร"

พ่อบ้านจึงเสนอทางออกแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน

"เรื่องนั้นข้าจะเป็นคนจัดการให้เองขอรับ"

หานจวินหลงถอนหายใจ ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาแล้วเดินออกไป

"ฝากลุงฝูด้วยก็แล้วกัน"

ซ่างกวนเหยียนได้ยินข่าวดีนางกระตือรือร้นกลับเรือนไปเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวในอีกสองวัน

ที่จวนองครักษ์อี้เฟิง เยี่ยนซีกำลังเตรียมตัวกลับจวนพร้อมกับเซียวหยู นางให้เซียวหยูไปอยู่ด้วยกันกับนาง อี้เฟิงคัดค้านหลายรอบเพราะเป็นห่วง แต่นางยังยืนยันคำเดิม เขาจึงช่วยจัดยาสมุนไพร สำหรับบำรุงร่างกายและรักษาโรคต่าง ๆ ให้สำหรับดูแลตัวเอง

"ขอบคุณพี่อี้เฟิงที่คอยดูแลข้าจนใกล้หายดี ข้าจะไปรักษาตัวต่อที่จวนแม่ทัพ หากข้าไม่กลับไปแล้ววันหนึ่งเกิดปัญหาขึ้นมา เกรงว่าพี่อี้เฟิงจะพลอยลำบากไปด้วย"

นางพูดถึงเหตุผลเพราะนางเป็นห่วงปัญหาที่ตามมาในภายหลัง การกลับจวนของนางครั้งนี้มิใช่เรื่องอื่น นางต้องการแก้แค้นให้กับร่างนี้ที่เคยถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ หากจะมีใครได้รับผลกระทบนางถือว่าเป็นผลพลอยได้

"งานแต่งท่านแม่ทัพข้าย่อมไปร่วมยินดี แล้วข้าจะตามเจ้าไป"

อี้เฟิงยังไม่วางใจ แต่เยี่ยนซีไม่ว่าอะไร การที่เขาออกตัวปกป้องทำให้นางรู้สึกอุ่นใจมากกว่า