มารดามือใหม่ของนางร้ายอันดับหนึ่ง

มารดามือใหม่ของนางร้ายอันดับหนึ่ง

last updateLast Updated : 2025-06-22
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
9 ratings. 9 reviews
108Chapters
10.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มาอยู่ในร่างมารดาที่เดิมต้องตายไปแล้วของนางร้ายตัวฉกาจในนิยายเรื่องหนึ่ง สตรีที่งามล่มเมืองหากแต่มีสามีผู้ชั่วร้าย แล้วหญิงสาวที่ไม่เคยมีลูกเช่นนางต้องเลี้ยงดูเด็กคนนี้อย่างไร? ให้ตายเถอะ!

View More

Chapter 1

ตอนที่ ๑ แท้จริงแล้วความตายก็ไม่ได้น่ากลัว

En algún lugar lejano del continente Norte.

El primer recuerdo que tengo al abrir mis ojos es sobre la nieve cayendo en un claro del bosque... Y de la sangre de mi madre mientras el Alfa, mi padre, lucha a muerte con ella.

A nuestro al rededor, la manada que se había reunido para presenciar el milagro de mi nacimiento, ahora eran firmes espectadores de esta pelea injusta.

Claro, años después entendería la escena.

¿Por qué mis padres peleaban? Por el color de mi pelaje. Cuando nací, al ser mis padres ambos negros como la noche, se esperaba que mi pelaje fuera como el de ellos... pero no fue así. Nací blanca; entonces, mi padre al creer que mi madre le había sido infiel, quiso matarme al siguiente segundo en el que nací y mi madre no lo iba a permitir.

Aunque mi madre estaba exhausta después de la labor de parto, sacó fuerza y fortaleza de algún lado para enfrentar colmillo a colmillo a mi padre. Él no era su verdadera pareja, por lo que al momento en el que se alzó vencedora, la muerte de mi padre en nada le afectó.

La manada descubrió el cuello ante mi madre... A excepción de mi tío. Él no era tan tonto como para retar a mi madre en ese momento pero se negó a someterse ante una mujer. Mi madre le perdonó esa afrenta debido a que acababa de matar a su hermano y se olvidó del asunto muy pronto. Un error que años después pagaría muy caro.

No tenía montones de cachorros con los que jugar, pues nuestra manada era pequeña y principalmente compuesta por lobos mayores. Yo fui la última en nacer en cinco o seis años; la manada agonizaba debido a la falta de sangre nueva entre nuestras filas.

Mi tío, el más jóven de los lobos veteranos, propuso mudar nuestra manada a territorios más cálidos en busca de otros lobos pero mi madre se encontraba en conflicto ya que los miembros más viejos de la manada no aguantarían el viaje. Así que en cambio le propuso que encontrara nuevos miembros y los trajera a nuestro territorio. Se fue y no supimos nada de él hasta que regresó con un pequeño ejército de hombres lobo jóvenes y fuertes para retar a mi madre por el liderazgo.

-¡No lo hagas mami!- Le supliqué antes del combate público. - ¡Por favor! Solo dale el liderazgo y que nos deje en paz. - Dije con lágrimas en los ojos.

Mi madre suspiró con tristeza y acarició mi cabeza.

-No lo entiendes, Lily. - Dijo y algunas lágrimas cayeron por sus mejillas. - Tu tío no me perdonará por la muerte de tu padre y estoy bastante segura de que te quiere muerta también. Trataré de ganar todo el tiempo que pueda para que los viejos Chad y Harry puedan llevarte lejos del territorio de la manada.

Chad y Harry eran tíos de mamá y, por tanto, mis tíos abuelos. Ambos fueron los mejores luchadores que tuvo la manada jamás hace unos treinta o cuarenta años. Mi madre confiaba en ellos; mantenerme viva y a salvo siempre ha sido la prioridad número uno de mamá.

-Por favor mami... huye con nosotros. - Dije llorando abiertamente.

No era justo.

-Es hora, Elizabeth. - Dijo tío Chad mirándonos a ambas con tristeza. - Te esperan en el claro.

-Iré. - Dijo mi madre y me dio un último abrazo. - Eres y serás por siempre mi hija, mi pequeño corazón valiente. Vete, vive y sé feliz. - Entonces me empujó a los brazos abiertos del tío Chad. - Cuídala, por favor.

-Te quiero, pequeña. - Dijo mi tío a mi madre y luego me cargó.

-Los amo. Que Nuestra Gran Madre los proteja. - Dijo mi madre y luego abandonó la carpa.

Las lágrimas no paraban de salir de mis ojos y ni siquiera noté el momento en el que mi tío Harry se había colado dentro de nuestra carpa con sacos y mochilas en sus brazos y sobre su espalda.

-Todo despejado por la ruta del río, debemos darnos prisa y llegar a la barca. El río está especialmente rápido hoy y estaremos fuera del territorio en veinte minutos o menos. - Dijo tío Harry.

Rápida y silenciosamente me llevaron hacia allí.

Subimos a una barca semi oculta detrás del follaje del río y mis tíos comenzaron a remar como si sus vidas dependieran de ello.

Mis tíos, por precaución, me habían acostado dentro de la barca y cubierto con algunas pieles. Yo seguía inmóvil debajo de todo esto cuando el sonido de algunas voces rompió el silencio.

-¿Van a alguna parte, lobos? - Dijo una voz burlona.

M****a.

-A ninguna parte. Esta es nuestra ruta para pescar. - Dijo tío Chad con tono aburrido.

-No me digas. - Dijo otra voz. - ¿Y por qué la urgencia de salir a pescar justo cuando nuestro Alfa se encuentra bailando su victoria al rededor del cadáver de la ex reina Elizabeth?

Pequeños sollozos invadieron mi cuerpo y yo me tapé la boca con las manos para que no me pudieran escuchar.

-Cualquier momento es bueno para salir a pescar. Por si no lo han notado, la manada se alimenta de pescado y los pocos frutos que el clima puede ofrecer. - Dijo tío Harry con el mismo tono aburrido que mi otro tío. - Entonces, ¿Nos seguirán bloqueando el paso?

-Son libres de seguir pescando... en cuanto nos dejen registrar su bote. - Dijo una cuarta voz.

-¿Con qué propósito?- Preguntó mi tío Chad.

-Bueno, nuestro Alfa ha perdido una cosita insignificante con la que tiene asuntos pendientes. No es nuestro lugar revelar sus intenciones, pero debemos de vigilar que nada entra y nada sale del territorio.

-Por supuesto, no es nuestra intención impedir su búsqueda por cualquier cosa que haya perdido SU Alfa. - Dijo tío Chad con burla en su voz imitando al lobo en su tono. - Pero me temo que no será posible que busquen en nuestra barca sin que tengamos que luchar por ello.

-Como quieran. - Dijo uno de los lobos que nos bloqueaban y enseguida comenzaron a gruñir.

-Quédate ahí y no salgas pequeña. Te protegeremos. - Dijo en voz muy baja el tío Harry.

Y en segundos todo lo que podía oír eran gruñidos y jadeos de dolor. Tapé mis oídos y cerré mis ojos fuertemente muerta de miedo. Sentí que la barca volvía a moverse y que había alguien conmigo.

-¡No salgas niña! Aún nos persiguen, pero debo de sacarte de aquí primero. - Dijo tío Chad jadeando. - No hagas ruido, ya casi estamos fuera.

No escuché a tío Harry y una nueva ronda de lágrimas cayó por mi rostro. Sabía lo que eso significaba; seguramente se quedó atrás para ganar tiempo.

Después de lo que me pareció una hora, el tío Chad me quitó las pieles de encima y me horroricé al ver su cara.

Marcas de garras corrían desde el nacimiento de su cabello hasta su cuello. Tenía uno de sus ojos cerrados y la sangre seguía goteando de los cortes.

-¿Tío Harry?- Pregunté temblando.

Él me miró.

-Nos esperaban treinta lobos en el río. Pudimos acabar con la mitad antes de que lo hirieran gravemente. Tuve que huir contigo. - Dijo apartando la sangre de su cara. - Hemos dejado atrás la manada, se quedaron justo al borde del territorio porque tenían órdenes de no salir. Eso nos ha salvado la vida. - Dijo mirándome y luego comprobó los alrededores. - Debemos seguir por el río unos kilómetros más hasta llegar al pueblo pesquero humano. Robaremos un bote y huiremos del continente.

-¿No crees que nos llevarían a bordo sin más? - Pregunté queriendo alejar mi mente del dolor.

-No. Los humanos son desconfiados y Harry tenía el dinero. - Dijo desviando su mirada aunque pude ver el inconfundible brillo de las lágrimas que quería ocultarme.

Salí despacio de mi escondite y abracé al tío Chad con cuidado. Él soltó un suspiro tembloroso y me devolvió el abrazo.

Para el final del día por fin llegamos a la aldea humana y el abrigo de la noche nos ayudó a ocultar nuestra presencia en el puerto. Tío Chad eligió un bote con dos pequeños camerinos y una cubierta lo suficientemente grande como para que viajáramos cómodos seis o siete personas.

No le pregunté por sus habilidades náuticas, ya que no tenía la energía para preocuparme por los pequeños detalles. Solo lo ayudé a bajar todas las cosas que habíamos traído en la pequeña barca y luego las pasamos sigilosamente al barco.

Tío Chad robó algunos botes de combustible y luego entró en la cabina de capitán.

Únicamente hicimos ruido cuando encendimos el motor y nos fuimos de ahí lo más rápido que pudimos. Lo último que vi del Continente que había sido mi hogar fue el humo de las hogueras de las casas humanas.

Pasamos cerca de dos meses en el mar. Nunca le pregunté a dónde íbamos y no me lo dijo. Confiaba en mi tío y me alegraba que hubiera robado comida de otros botes también o estaríamos comiendo diario pescado.

Justo cuando cumpliríamos tres meses en esta enorme bañera, una terrible tormenta azotó los mares.

Decir que ambos estábamos asustados sería poco. El oleaje amenazaba con hundir nuestro barco y estaba bastante segura de que moriríamos.

-¡Hoy no! ¡¿Me oyes?! ¡Hoy no moriremos! - Gritaba mi tío mientras intentaba controlar el barco. Yo estaba sentada en la cabina con el cinturón abrochado cuando la ola más enorme que había visto en mi vida comenzó a arrastrarnos. Tío Chad dejó el timón por imposible y me abrazó. Cerré los ojos y me aferré a él justo cuando sentimos el impacto de la ola.

Todo se oscureció.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
ไม่อัพต่อแล้วหรอคะ
2025-04-21 13:22:39
2
0
น้องหญิง สืบนุกูล
น้องหญิง สืบนุกูล
หายไปจากบทที่ 60 มาหลายมื้อแล้วค่า 24/3/68 = 60
2025-03-24 16:39:21
4
0
กัลปังหา สีชมพู
กัลปังหา สีชมพู
สนุกมาก ขอบคุณค่ะ
2025-03-13 21:36:18
1
0
pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
ขอบคุณที่อัพเดทให้ทุกวันค่ะ
2025-03-12 00:38:19
0
0
น้องหญิง สืบนุกูล
น้องหญิง สืบนุกูล
สนุก น่าติดตาม ยังอัพให้อ่านต่อด้วย ขอบคุณค่าให้ 10 ดาวนะคร้า
2025-02-18 12:57:56
1
0
108 Chapters
ตอนที่ ๑ แท้จริงแล้วความตายก็ไม่ได้น่ากลัว
"อย่าขยับ! ถ้าพวกแกไม่อยากถูกยิง ค่อย ๆ เอามือพาดที่ท้ายทอยแล้วก้มหัวลงเดินมาทางนี้!"หว่านหว่านคือหญิงสาวอายุยี่สิบเก้าเป็นลูกครึ่งไทยจีนที่ถูกมารดาทิ้งเอาไว้ในโรงพยาบาลที่เมืองจีน ก่อนที่หญิงสาวจะถูกรับเลี้ยงโดยสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าในมณฑลเทียนจิน เธอเติบโตขึ้นมาอย่างดีด้วยเพราะเรียนเก่งจึงสามารถคว้าทุนการศึกษามาได้มากมายจนกระทั่งเรียนจบด้วยเกรดเฉลี่ยที่ดูดีและได้เข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ จนกระทั่งหญิงสาวอายุยี่สิบเก้า ในช่วงเวลาที่นับว่าประสบความสำเร็จมากที่สุดในชีวิต เธอพึ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการของสาขาย่อยแห่งหนึ่งและกำลังจะย้ายเข้ารับตำแหน่งในอีกหนึ่งถึงสองวัน เป็นเพราะว่าต้องการทำความคุ้นเคยกับสถานที่จึงได้เดินทางมาก่อนล่วงหน้าหลายวัน ในขณะที่เธอกำลังเดินเลือกซื้อของอยู่ในห้างสรรพสินค้ากลางใจเมือง อยู่ ๆ ก็เกิดเหตุร้ายขึ้น อาชญากรกว่ายี่สิบคนจับลูกค้าภายในห้างแห่งนี้เป็นตัวประกันและหนึ่งในนั้นก็คือเธอเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแต่ดูเหมือนว่าอาชญากรเหล่านั้นจะพูดคุยกับตำรวจไม่เข้าใจ พวกมันจึงไม่คิดจะปล่อยตัวประกันไป ตัวประกันถูกลากออกมาสังหารทีล
Read more
ตอนที่ ๒ ผู้มีคุณ
ในขณะที่เมิ่งจิ่วซือกำลังจะหมดลมหายใจนางได้ซ่อนของสิ่งหนึ่งเอาไว้ในอกเสื้อของบุตรสาว ความลับของตระกูลเมิ่งจำเป็นต้องถูกส่งต่อให้ตู๋กูรั่วหวาแล้ว เพราะนางคงไม่สามารถอยู่ดูแลบุตรสาวได้อีกต่อไปจิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ เสียงร้องของนกน้อยหลายตัวที่เกาะอยู่ริมหน้าต่างทำให้หญิงสาวรู้สึกรำคาญใจก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ แสงสว่างภายนอกทำให้ร่างบางรู้สึกแสบตาจนต้องขยี้ตาเบา ๆ หว่านหว่านรู้สึกแปลกใจที่เธอยังไม่ตายแต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็ยิ่งทำให้หญิงสาวประหลาดใจมากยิ่งขึ้น เมื่อบรรยากาศโดยรอบนั้นช่างไม่คุ้นตา ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลหากแต่ว่าเป็นเรือนหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่ง สภาพเรือนที่กลางเก่ากลางใหม่ที่ดูเหมือนถูกดูแลอย่างดีจนสะอาด ต่อมาเมื่อก้มลงมองดูที่ร่างของตนเองก็ต้องตื่นตกใจหนักขึ้นเมื่ออยู่ ๆ เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่กลับไม่ใช่เสื้อผ้าของคนยุคปัจจุบันแต่เป็นเสื้อผ้าของคนยุคโบราณ"นะ นี่! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" หว่านหว่านรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาก่อนที่อยู่ ๆ ประตูจะถูกเปิดออก หญิงวัยกลางคนที่แต่งกายคล้ายกับสาวใช้อาวุโสในละครย้อนยุคก้าวเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำอุ่น ที่นางรู้ว่ามันอุ่นเพราะในอ่างยังมีละอองควันพว
Read more
ตอนที่ ๓ กุญแจไขความลับ
"เรียนนายหญิง มีคนมาขอพบท่านเจ้าค่ะ""พบข้า ผู้ใดกัน?" หว่านหว่านแสดงสีหน้าให้เห็นอย่างชัดเจนว่านางไม่อาจไว้ใจผู้ใด นางพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงชั่วยาม ข้าวของกลับถูกเตรียมพร้อมเอาไว้จนเสร็จสรรพ แล้วในตอนนี้ยังมีคนมาหานางได้ถึงที่นี่อีก"เป็นคนของนายท่านเจ้าค่ะ นายหญิงฝากคุณหนูไว้กับบ่าวก่อนเถิดเจ้าค่ะ""ไม่เป็นไรหวาหวาไม่ใช่เด็กงอแง ข้าจะพานางไปด้วย" หว่านหว่านเอ่ยออกมาตามสัญชาตญาณความเป็นแม่ทำให้นางหวาดระแวงและไม่กล้าฝากบุตรสาวไว้กับผู้ใด"เจ้าค่ะ เชิญนายหญิงด้านนี้เจ้าค่ะ"หว่านหว่านเดินเข้ามาในห้องรับรองเล็ก ที่มีเก้าอี้วางเอาไว้สองฝั่งอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะพบกับชายชราที่ดูท่าทางใจดีผู้หนึ่ง เมื่อเขามองเห็นหญิงสาวก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพนางในทันที"คารวะนายหญิง ข้าน้อยมีนามว่าไห่ลู่ เป็นพ่อบ้านในจวนของนายท่านเสิ่นขอรับ นายท่านกลัวว่านายหญิงจะหวาดระแวงจนกระทั่งไม่กล้าไว้ใจและอาจจะหนีไปแล้วได้รับอันตราย จึงได้ส่งข้าน้อยมาชี้แจงเรื่องต่าง ๆ ให้ชัดเจนขอรับ""เชิญท่านพ่อบ้านนั่งลงก่อนเถิด""ขอบคุณนายหญิง""แท้จริงแล้วนายท่านของพวกเจ้าคือใครกันแน่ หากว่าวันนี้ตัวข้าไม่ได้รับความกระจ่าง
Read more
ตอนที่ ๔ ยังคงเป็นความลับ
"นะ นี่มัน!" ความยิ่งใหญ่อลังการเกินจะกล่าวของสิ่งที่กองอยู่ตรงหน้าทำเอาหว่านหว่านเข่าแทบทรุด ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ"นี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ"สิ่งที่ปรากฏให้นางเห็นตรงหน้าก็คือห้องโถงขนาดใหญ่ ที่มีเงินทองกองอยู่เป็นภูเขา มากมายขนาดนี้ต่อให้ใช้ก่อตั้งราชวงศ์ก็คงจะร่ำรวยไปอีกหลายร้อยปี หว่านหว่านลองหยิบก้อนทองร้อยตำลึงขึ้นมา ก่อนที่นางจะใช้ฟันหน้าของนางลองกัดดูเพื่อพิสูจน์ในขณะที่ก้อนทองคำถูกหยิบออกจากหีบมาอยู่ในมือของนาง ทองก้อนใหม่ก็ปรากฏขึ้นแทนที่ หญิงสาวได้แต่อ้าปากค้างก่อนจะลองพิสูจน์ด้วยการหยิบทองขึ้นมาสองก้อนเพียงไม่นานทองก้อนใหม่ก็ปรากฏขึ้นแทนที่! ดวงตาของนางเบิกกว้างแล้วคิดในใจว่า นี่มันสุดยอดเกินไปแล้วจริง ๆ"ให้ตายเถอะ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อให้ใช้ไปอีกสิบชาติก็คงไม่มีทางหมดแน่"ระหว่างนั้นก็ปรากฏภูตตัวน้อย ขนาดเท่ากับฝ่ามือของนางโผล่ออกมา ภูตน้อยมีปีกคล้ายผีเสื้อทั้งยังบินได้"เจ้าเป็นใครน่ะ!" หว่านหว่านถึงกับสะดุ้งก่อนจะเอ่ยถามไปด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ"ข้าคือภูตผู้ดูแลความลับของตระกูลเมิ่ง เจ้าคือเมิ่งจิ่วซือ ไม่ใช่สิ! ร่างคือเมิ่งจิ่วซือแต่วิญญาณนั้นไม่ใช่""เจ้ารู้!""ข้า
Read more
ตอนที่ ๕ สัญญาเลือด
ย้อนกลับไปยังต้นตระกูลเมิ่งในกาลก่อนนับตั้งแต่ห้าร้อยปีก่อนบรรพชนตระกูลเมิ่งได้มีบุญคุณต่อผู้เป็นใหญ่ผู้หนึ่งเมื่อรักษาอีกฝ่ายจนกระทั่งหายดี ของวิเศษนี้จึงถูกมอบให้แก่บรรพชนตระกูลเมิ่ง หากแต่ต้องแลกมาด้วยสัญญาเลือดที่ความลับนี้จะต้องมีเพียงทายาทที่แท้จริงเท่านั้นจึงจะสามารถเรียกใช้งานของวิเศษได้ และหาก ว่าต้องการส่งต่อของวิเศษนี้แก่ทายาทรุ่นต่อไป หลังจากที่ส่งมอบแล้วผู้ส่งมอบจะต้องแลกมาด้วยชีวิตของตนเองและความลับนี้จะต้องกลายเป็นความลับตลอดกาลไม่มีผู้ใดรู้ว่าความลับของตระกูลเมิ่งนั้นคือสิ่งใด หากแต่มันก็กลายเป็นเรื่องที่ทำให้ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินเกิดความหวาดระแวงไม่น้อย คนตระกูลเมิ่งราวกับต้องคำสาป ในทุก ๆ รุ่นจะมีทายาทที่เกิดขึ้นนั้นน้อยลงเรื่อย ๆ จนแทบเรียกได้ว่าเกือบจะสิ้นตระกูล จนกระทั่งหลายปีก่อนที่นายท่านผู้เฒ่าเมิ่งผู้เป็นท่านปู่ของเมิ่งจิ่วซือได้จากไป ตระกูลเมิ่งก็หลงเหลือนางเป็นทายาทเพียงคนเดียวสิ้นสุดนับจากนี้เมิ่งจิ่วซือได้รับราชโองการให้แต่งงานกับตู๋กูหรงเซ่อพระโอรสองค์โตของฮ่องเต้แคว้นต้าซ่ง แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าตระกูลเมิ่งนั้นมีความลับใดซ่อนอยู่และถึงแม้ว่าจะเหลือเมิ่งจ
Read more
ตอนที่ ๖ คนหมู่บ้านเดียวกัน
เช้าวันต่อมาหว่านหว่านให้คนของนางเตรียมของฝากนางตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมเยือนเรือนของผู้นำหมู่บ้านเพื่อฝากเนื้อฝากตัวเสียหน่อย หากแต่ได้ยินเสียงเอะอะที่หน้าเรือนเสียก่อน"เกิดอันใดขึ้นหรือ?""เรียนนายหญิง ท่านผู้เฒ่าที่เป็นผู้นำหมู่บ้านมาขอพบนายหญิงเจ้าค่ะ""ขอพบข้าหรือ? รีบเชิญเขาเข้ามาเร็วเข้า"ชายชราอายุราวเจ็ดสิบกว่าร่างกายของเขายังแข็งแรง ก้าวเท้าเข้ามาในเรือนด้วยความเกรงอกเกรงใจ ก่อนจะทำความเคารพเมิ่งจิ่วซือ"คารวะนายหญิงเมิ่ง ข้าน้อยลู่ถงเป็นผู้นำหมู่บ้านตระกูลเสิ่นแห่งนี้ขอรับ"หว่านหว่านเลิกคิ้วนางพึ่งรู้ว่าที่นี่คือหมู่บ้านตระกูลเสิ่น เช่นนั้น... มิน่าเล่า"ท่านผู้เฒ่าอย่าได้มากพิธีเลยเจ้าค่ะ ข้าเองกำลังคิดว่าจะไปเยี่ยมเยือนท่านอยู่พอดี ไม่คิดว่าจะต้องให้ท่านแวะมาก่อนช่างเสียมารยาทนัก""มิกล้า ๆ นายหญิงเมิ่งอย่าได้คิดมาก อย่างไรก็ต้องมาเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันย่อมต้องช่วยดูแลกันอยู่แล้ว" หญิงสาวพอใจในท่าทีของชายชราก่อนจะส่งสัญญาณให้ไห่หมัวมัวนำของขวัญแรกพบมามอบให้กับชายชรา"นี่เป็นของขวัญพบหน้า ขอท่านผู้เฒ่าได้โปรดรับไว้ด้วยเจ้าค่ะ""เช่นนี้จะดีหรือ?""ย่อมดีอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ""เ
Read more
ตอนที่ ๗ ความแค้นที่ฝังลึก
ปัง! เพล้ง!"เหลวไหล!" เสียงข้าวของภายในห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าซ่ง ผู้มีนามว่าหรูเซ่อ ความพิโรธของโอรสสวรรค์ในครานี้นับว่าร้ายแรงกว่าทุกครั้ง เมื่อได้ทราบข่าวจากโอรสองค์โต"ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วไปเลยพ่ะย่ะค่ะ ขอทรงโปรดรักษาพลานามัยด้วย""หึ แม้ว่าเจิ้นจะรู้ว่าเสด็จแม่มีแค้นฝังลึกกับตระกูลเมิ่ง แต่ไม่คิดว่านางจะเลอะเลือนถึงขนาดคิดสังหารเหลนของตนเองเช่นนี้ หากตู๋กูรั่วหวาเป็นอันใดไปแล้วของวิเศษของตระกูลเมิ่งจะตกเป็นของผู้ใด? จะใช้งานก็ไม่ได้เหตุใดจึงได้..." โอรสสวรรค์ทรงมีโทสะอย่างถึงที่สุดหากให้ย้อนกลับไปเรื่องราวแต่หนหลังถึงต้นเหตุของความแค้นจะมีผู้ใดต้องการกล่าวถึงเป็นเพราะพี่สาวที่โง่งมของเขาองค์หญิงใหญ่ที่แต่งไปกับทายาทสายหลักของตระกูลเมิ่งผู้นั้น หากนางไม่นำความลับของตระกูลเมิ่งมาเปิดเผยให้เสด็จพ่อได้รู้ทุกคนย่อมไม่ต้องตาย แม้แต่นางและสามีของนางก็ไม่อาจรอดพ้นสัญญาเลือดที่ว่านั้นไปได้! แม้ว่าเขาเองจะอยากรู้อยู่มากหากแต่ไม่คิดเสี่ยงแม้แต่น้อยและย่อมต้องให้ทายาทตระกูลเมิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของราชวงศ์เช่นนี้ตลอดไปย่อมดีกว่า สิ่งที่น่ากลัวคือการไม่รู้ว่าอีกฝ่ายสามารถทำสิ่ง
Read more
ตอนที่ ๘ เทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง
"นายหญิงเจ้าคะ ท่านพ่อบ้านจวนเสิ่นมาขอพบเจ้าค่ะ" อาฉือเข้ามารายงานเมิ่งจิ่วซือในขณะที่หญิงสาวกำลังจับบุตรสาวแต่งตัวราวกับตุ๊กตา หวาหวาตัวน้อยที่ได้ยินเช่นนั้นดวงตาของนางก็เบิกกว้างราวกับดีใจ หว่านหว่านที่เห็นเข้าพอดีก็อดแปลกใจไม่ได้ เหตุใดเจ้าตัวเปี๊ยกต้องดีใจถึงเพียงนี้ด้วย หึ! ช่างน่าเอ็นดูนักราวกับฟังออกว่ามีคนมาหามารดา"หวาหวารอแม่ก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่จะรีบกลับมา" นางก้มลงหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้าง เด็กน้อยทำท่าทีแกว่งมือโบกไปมาคล้ายจะบอกมารดาว่าไม่ต้องรีบ"แอ้!""คุณหนูเหมือนฟังรู้ความเลยนะเจ้าคะ ฮิฮิ คุณหนูของอาเป่าเก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ" อาเป่าตัวน้อยที่มักจะเยินยอเจ้าเด็กตัวเปี๊ยกอยู่ทุกวัน หว่านหว่านเห็นเช่นนั้นก็คิดในใจว่าภายหน้าเจ้าตัวเปี๊ยกจะต้องกลายเป็นหัวโจกส่วนอาเป่าก็คือหนึ่งในลูกสมุนของนางอย่างแน่นอนนางเดินออกจากห้องมายังห้องรับรองเพื่อพบกับท่านพ่อบ้านไห่ ชายชรามาพร้อมกับข้าวของมากมาย หญิงสาวได้แต่เลิกคิ้วสงสัย"คารวะนายหญิง บ่าวมาเป็นตัวแทนนาย คุณชายใหญ่นำผ้ามามอบให้แก่นายหญิงกับคุณหนูน้อยขอรับ""มิใช่นายท่านผู้เฒ่าแต่เป็นคุณชายใหญ่ของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?" ในที่สุดก็ยอมออก
Read more
ตอนที่ ๙ งานเลี้ยงแสดงความยินดี
ณ งานเลี้ยงที่เรือนของท่านผู้เฒ่าผู้นำหมู่บ้าน ข้างเรือนที่เป็นลานกว้างสามารถจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ของคนในหมู่บ้านได้อย่างพอดิบพอดีเมิ่งจิ่วซือพาคนของนางมาร่วมงานเลี้ยงด้วยเพื่อที่จะได้เปิดหูเปิดตา ไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในเรือน พร้อมกับนำขนมหวานและอาหารคาวที่สั่งมาจากในเมืองมาร่วมในงาน อาหารรสชาติบ้าน ๆ ถูกอาหารหน้าตาหลากหลายทั้งคาวหวานดึงดูดใจ ทำเอาผู้คนต่างน้ำลายสอ"ขอบคุณเมิ่งฮูหยินที่มาร่วมงาน ทั้งยังช่วยเหลือเรื่องอาหารน่ากินทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ" คำกล่าวนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากป้ากัวสายข่าววงในประจำหมู่บ้าน"ขอเพียงพวกท่านทานให้อร่อยก็พอ" หญิงสาวเอ่ยเรียบ ๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้ โต๊ะของหญิงสาวถูกจัดแยกอย่างโดดเดี่ยวแต่นางไม่อยากเป็นจุดสนใจมากเกินไป จึงได้ขอร่วมโต๊ะกับท่านผู้เฒ่าและภรรยา หญิงชราผู้เป็นภรรยาของท่านผู้เฒ่าผู้นำหมู่บ้านนั้น นางเป็นบุตรสาวคนที่สามของรองแม่ทัพผู้หนึ่งในสมัยก่อนที่บิดาจะสิ้นใจในสนามรบ เพราะท่านผู้เฒ่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของบิดาจึงได้ตบแต่งกัน นางพอมีความรู้อยู่บ้าง ศาสตร์ศิลป์ก็พอได้ร่ำเรียน ทั้งยังเคยได้เข้าร่วมงานเลี้ยงใหญ่ ๆ ก่อนจะแต่งงานออกเรือนจึงทำให
Read more
ตอนที่ ๑๐ เรื่องน่ายินดี
เมื่อขึ้นมาอยู่บนรถม้าหญิงสาวคิดว่าเรื่องเมื่อครู่จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ไม่ได้ เจ้าตัวเปี๊ยกเริ่มฉายแววความเป็นลาสต์บอสตั้งแต่อายุหนึ่งขวบเห็นทีจะไม่ไหวจริง ๆ ร้ายได้บิดามาเต็ม ๆ เหมือนกันถึงเพียงนี้เลย"หวาหวาลูกรัก ครั้งหน้าอย่าได้ชี้นิ้วใส่ผู้ใดอีกนะลูก มันเป็นมารยาทที่ไม่สุภาพหากเราไม่พอใจผู้ใดเราไม่ควรแสดงออกอย่างเปิดเผยแต่ควรจะมีวิธีที่ดีกว่าในการจัดการ"รั่วหวาเงยหน้ามองมารดาแล้วทำตาโต ก่อนที่ดวงตากลมโตทั้งสองจะเริ่มสั่นเครือและเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่แปลกใจอีกต่อไปและเข้าใจว่าบุตรสาวเข้าใจในสิ่งที่นางกล่าววันนี้อย่างแน่นอน ก่อนจะโอบประคองร่างน้อยเข้ามากอดพร้อมกับลูบหลังเบา ๆ "ลูกรัก เพราะแม่อยากจะให้ผู้อื่นรักและเอ็นดูเจ้า ไม่รังเกียจเจ้า เราไม่จำเป็นต้องแสดงนิสัยที่แท้จริงให้ผู้ใดได้รู้และเจ้าสามารถแสดงออกได้อีกหลายแบบ ความคิดบางความคิดเราต้องเก็บไว้ในใจไม่จำเป็นต้องแสดงออกมา หวาหวาของแม่น่าเอ็นดูปานนี้ ทุกคนจะต้องรักเจ้าอย่างแน่นอน"ฮึก ฮึก ฮึกเสียงร่ำไห้กระซิกบนไหล่ของมารดาในขณะที่น้ำตาไม่ได้เอ่อล้นออกมาเฉกเช่นเมื่อยามที่อยู่ต่อหน้ามารดาแล้ว มีเพียงดวงต
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status