ลงโทษ

"ปัง! โครม!"

ข้าวของในห้องหล่นกระจัดกระจาย ซ่างกวนเหยียนระบายโทสะกวาดสิ่งของภายในห้องอย่างไม่ลดละ

"มันตายไปแล้ว กลับมาได้ยังไง นางเยี่ยนซี มารหัวใจข้า!"

เสียงกรีดร้องระเบิดความอัดอั้นออกมาหมดเปลือกยามนี้ไม่ต้องเสแสร้งอะไรอีกแล้ว เสี่ยวเสวียที่ทั้งตกใจและหวาดกลัวรีบเข้ามาห้ามเป็นพัลวัน เกรงว่าเสียงจะเล็ดลอดออกไปถึงข้างนอก

"นายหญิงโปรดระงับโทสะเจ้าค่ะ หากแม่ทัพมาเห็นเข้าเราจะลำบากได้นะเจ้าคะ"

เสี่ยวเสวียพยายามเตือนสตินาง ซ่างกวนเหยียนยืนหอบหายใจหนัก เหนื่อยจากการพังของในห้องแตกเสียหายไม่มีชิ้นดี มวยผมหลุดลุ่ยปิ่นปักผมหล่นลงจากศีรษะ นางกดเสียงต่ำกัดฟันพูดอย่างเคียดแค้น

"มันจงใจเอาคืนข้า แล้วข้าต้องอดทนทำไม อยากรู้ว่าจะดวงแข็งไปได้ถึงเมื่อไร ตราบใดที่ข้าไม่ตายข้าจะไม่มีทางพ่ายแพ้!"

นางกล่าวอย่างอาฆาต เสี่ยวเสวียจึงตรงเข้ามาช่วยสงบสติอารมณ์พาไปนั่งพักบนเตียงแล้วรีบเก็บกวาดไม่ให้เผยพิรุธให้ผู้ใดรู้

ด้านเยี่ยนซีและเซียวหยูกลับมาที่เรือนของนางก่อนหน้านี้ เยี่ยนซีผลักบานประตูเข้ามาช้า ๆ แววตายังคงเฉียบเย็นจากเหตุการณ์ในงานเมื่อครู่ นางเปลี่ยนเป็นชุดสวมใส่สบาย เข้าไปล้างหน้าล้างตาอย่างใจเย็น

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นบนระเบียงด้านนอก ตามด้วยเสียงเปิดประตูแรงจนบานไม้กระแทกฝา

หานจวินหลงก้าวเข้ามา ร่างสูงในชุดพิธีสีเข้มเปล่งรังสีความโกรธอย่างชัดเจน เขาพูดกับนางเสียงแข็งและห้วน

"เยี่ยนซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ทำอะไรลงไป! ต่อหน้าลู่กงกงและแขกนับร้อย"

เยี่ยนซีที่เพิ่งล้างหน้าเสร็จ กำลังซับหน้าอย่างไม่รีบร้อนหันมองเขาก่อนหัวเราะในลำคอ

"ไม่มีตาหรือไร เห็นอยู่ทุกขั้นตอนยังจะมาถามอีก!"

"เจ้า...เหิมเกริมนัก ซ่างกวนเหยียนเป็นอนุภรรยาที่ฮ่องเต้พระราชทาน หากนางเป็นอะไรไปคิดหรือว่าฮ่องเต้จะเข้าข้างเจ้า"

เยี่ยนซีทิ้งผ้าเช็ดหน้าลงบนโต๊ะก้าวเดินเข้ามาหาหานจวินหลงช้า ๆ อย่างคนที่ไม่เกรงกลัวผู้ใด

"ข้าก็เป็นฮูหยินที่ฮ่องเต้พระราชทานเช่นเดียวกัน ข้าเป็นน้องสาวของฮ่องเต้ ท่านก็ตรึกตรองดูแล้วกันว่าพระองค์จะทรงอยู่ข้างใคร"

นางยกมือกอดอกพูดต่อไปท่ามกลางสายตาดุดันของหานจวินหลง

"ท่านช่างเป็นสามีที่ยอดเยี่ยม ห่วงอนุภรรยามากกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองซะอีก"

แววตาของหานจวินหลงวาวโรจน์ขึ้นมา เขาก้าวเข้ามาใกล้จนแทบจะบดบังลมหายใจของนาง

"ข้าห่วงคนที่บริสุทธิ์มากกว่า ไม่ใช่คนที่แสร้งเป็นเหยื่อทั้งที่จิตใจอำมหิต"

เขาตั้งใจใช้คำพูดกระแทกใจเยี่ยนซีอย่างรุนแรง แต่นางไม่จำเป็นต้องแบกรับความผิดตามข้อกล่าวหาเลื่อนลอยนั้น

นางก้าวเข้ามาใกล้เช่นเดียวกันอย่างไร้สายตาหลบเลี่ยง

"ข้าไม่รู้ว่าความจริงของท่านคืออะไร แต่จงจำไว้นะหานจวินหลง ต่อให้ท่านมองข้าเป็นศัตรู ข้าก็จะไม่คุกเข่าขอโทษในสิ่งที่ข้าไม่ได้ทำ"

บรรยากาศในห้องทวีความตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ หานจวินหลงจ้องนางนิ่งราวกับอยากมองให้ทะลุไปถึงหัวใจว่าเหตุใดนางจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ แต่แทนที่จะพูดต่อเขากลับหมุนตัวเดินออกไปตวัดชายเสื้อคลุมกระแทกจนประตูแทบปิด

เยี่ยนซียืนนิ่งริมฝีปากคลี่ยิ้มจาง ๆ

ซ่างกวนเหยียนที่ระงับโทสะได้แล้วจากการเตือนสติของเสี่ยวเสวีย นางก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดเริ่มวางแผนการใหม่ทันที

นางนั่งอยู่บนโต๊ะสวมชุดสีอ่อน ผมยาวสลวยรวบเอาไว้อย่างบรรจงโดยมีเสี่ยวเสวียกำลังประคองถ้วยชาร้อนมาให้

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสีเข้มก้าวเข้ามา หานจวินหลงมองมือนางที่พันผ้าขาวจากเกตุการณ์ในพิธี แววตาเขาฉายแววเป็นห่วงโดยไม่รู้ตัว ถามนางเสียงอ่อน

"ยังเจ็บมืออยู่หรือไม่"

ซ่างกวนเหยียนยิ้มเศร้ามองที่มือตัวเอง

"ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ หากมียาดีเอาไว้ทาก็อาจไม่พุพอง"

"ข้าจะสั่งให้คนไปซื้อยาที่ดีที่สุดมาให้ เจ้าจะได้หายเร็วไว"

ซ่างกวนเหยียนก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าแฝงความเศร้าแฝงไว้ซึ่งความอับอาย

"ท่านพี่คงไม่รู้ ว่าผู้คนในงานต่างซุบซิบนินทาข้า ว่าข้าแย่งที่ขององค์หญิง บางคนยังกล้าพูดว่า ข้าเป็นเพียงเครื่องมือให้ท่านกับฮูหยินเอาไว้ปั่นหัวเล่น"

นางปล่อยคำพูดให้ลอยอยู่ในอากาศ ก่อนถอนหายใจยาวราวกับเก็บความลับบางอย่างไม่อยู่

"แต่ข้าก็เข้าใจนะเจ้าคะ ว่าท่านยังห่วงใยนาง เพราะองค์หญิงหายไปนานเป็นเดือน แล้วกลับมาอย่างไม่มีเหตุผล"

แววตาของหานจวินหลงเริ่มแข็งขึ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น

ซ่างกวนเหยียนจึงเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนว่า

"ท่านไม่สงสัยหรือเจ้าคะว่าสตรีที่แต่งงานแล้ว กล้าหายไปจากจวนโดยไร้ร่องรอย แล้วกลับมาราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น นางไปอยู่ที่ใดหรือกับใคร"

เสียงหัวใจหานจวินหลงเต้นแรงขึ้น ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา แม้เขาจะพยายามต่อต้าน แต่คำพูดนั้นก็เหมือนเหล็กแหลมค่อย ๆ กดลงไปในศักดิ์ศรีของผู้เป็นแม่ทัพ

ซ่างกวนเหยียนยิ้มบาง แววตาเจ็บปวดแต่แฝงชัยชนะลอบมองหานจวินหลง

"ข้าแค่กลัวว่าท่านจะเป็นที่หัวเราะเยาะของผู้คน ว่าฮูหยินของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แอบมีใจให้ชายอื่น"

มือที่กำหมัดของหานจวินหลงสั่นเล็กน้อย เขาหันหลังให้ ไม่เอ่ยคำใด แต่ร่างสูงใหญ่นั้นเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน และความโกรธที่คุกรุ่น

เมื่อเขาเดินออกไป ซ่างกวนเหยียนหัวเราะในลำคอ พึมพำกับตัวเอง

"เยี่ยนซี เจ้ากลับมาเพื่อทำลายตัวเองต่างหาก"

หานจวินหลงกลับมาที่ห้องทำงาน วางแผนสืบเรื่องที่เยี่ยนซีหายตัวไป เขาต้องการสืบเงียบ ๆ เพียงลำพัง ไม่ต้องการให้ผู้อื่นเข้ามาเกี่ยวข้องแม้กระทั่งซ่างกวนเหยียน

ถึงเวลาอาหารเย็นแม่นางหลิ่วผู้รับหน้าที่ยกอาหารมาให้เยี่ยนซีกลับมาทำหน้าที่เดิม นางวางถาดอาหารลงบนโต๊ะท่าทางรำคาญและไร้ความเคารพ เยี่ยนซีเดินมาเปิดดูอาหารในถาด พบว่ามีเพียงน้ำข้าวต้มกับผักดองเท่านั้น

"อาหารของจวนแม่ทัพกระจอกขนาดนี้เลยหรือ"

นางเปิดศึกกับแม่นางหลิ่วที่สีหน้าบึ้งตึงเมื่อถูกตำหนิ

"แล้วจะกินอะไร ช่วงนี้จวนแม่ทัพต้องประหยัด คนอื่นก็กินอย่างนี้ทั้งนั้น ทุกครั้งเจ้าก็กินได้ไม่เคยปริปาก ครั้งนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือถึงกินของพวกนี้ไม่ได้"

แต่ละคำพูดที่พ่นออกมาจากปากแม่นางหลิ่วล้วนหยาบคาย แสดงให้เห็นว่าเยี่ยนซีถูกรังแกจากคนในจวนไม่เว้นแม้แต่คนรับใช้

"เช่นนั้น เจ้ากินให้ข้าดูก่อนสิ"

เยี่ยนซีกก้าวเข้ามาหาแม่นางหลิ่วดวงตาเย็นเยียบดั่งคลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัว แม่นางหลิ่วโกรธจัดยกนิ้วชี้หน้าของนางอย่างโอหัง

"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดจาสามหาวกับข้า ที่จวนนี้คนที่สั่งข้าได้คือแม่ทัพและนายหญิงรองเท่านั้น คนอื่นก็เท่าเทียมกัน"

เพียะ!

แม่นางหลิ่วพูดยังไม่ทันขาดคำหน้าของนางก็หันไปตามแรงตบฝ่ามือเต็มแรง

"กล้าเหิมเกริมกับข้าก็ต้องรับผลเยี่ยงนี้ หากไม่เคารพข้าที่เป็นฮูหยินของจวนก็ไสหัวออกไป!"

แม่นางหลิ่วยกมือกุมใบหน้าที่เริ่มบวมดวงตาแข็งกร้าวหันขวับคิดเอาคืนเยี่ยนซี

เพียะ! พลั่ก!

นางไม่ให้ตั้งตัวได้ชิงตบหน้าอีกข้างแล้วผลักแม่นางหลิ่วล้มลงก้นกระแทกพื้น ร่างอ้วนหงายหลังแถมหัวฟาดพื้นเสียงดัง

"โอ๊ย!"

เยี่ยนซีเดินออกไปมองหาคนรับใช้หรือทหารแต่ไม่พบสักคน แต่ตรงหน้านางหานจวินหลงกับซ่างกวนเหยียนพร้อมบ่าวรับใช้กำลังเร่งเดินมาที่เรือนของนาง

"ดี มากันเยอะ ๆ"

นางหมุนตัวกลับเข้ามายืนรออย่างไม่สะทกสะท้าน ขณะที่แม่นางหลิ่วเจ็บทั้งหน้าทั้งตัวจนพยุงตัวเองไม่ขึ้น

"เยี่ยนซี เจ้าทำอะไร"

หานจวินหลงเห็นสภาพแม่นางหลิ่วก็โกรธจัดขึ้นมา

"แค่สั่งสอนบ่าวที่โอหังกับเจ้านายสถานเบา ไม่ได้หรือเจ้าคะ"

นางยกมือกอดอกเชิดหน้าขึ้นพูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก

"นายท่านช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ นายหญิง ฮือ"

แม่นางหลิ่วคลานเข้าไปนั่งเบียดขาซ่างกวนเหยียนยกมือกุมใบหน้าบวมเป่งร้องไห้สะอื้นขอความเห็นใจ

"เจ้าทำร้ายคนรับใช้ มีเหตุผลหรือไม่"

หานจวินหลงเริ่มสอบสวนนาง

"ข้าย่อมมีแน่"

นางชี้ไปที่ถาดอาหาร

"ดูนั่น น้ำข้าวต้มกับผักดอง นี่คืออาหารของเจ้านายในจวนแม่ทัพหรือ ต่อให้ประหยัดอย่างไรก็คงไม่ได้กินของแค่นี้หรอกนะ แล้วดูพวกเจ้าแต่ละคน อ้วนท้วนสมบูรณ์ คงไม่ได้กินอาหารเหมือนข้าสินะ"

หานจวินหลงตกตะลึงกับหลักฐานที่อยู่ตรงหน้า ไม่นึกว่าคนในจวนแม่ทัพจะกล้าทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ได้

"ใครเป็นคนเริ่มต้นเรื่องนี้"

เขากัดฟันพูดกดเสียงต่ำ แม่นางหลิ่วตกใจกลัวความผิดจึงลนลานตอบออกมาโดยไม่ทันได้คิด"

"นายหญิงรองสั่งให้ข้า..."

"หุบปาก! อย่ามาโยนความผิดให้ข้า"

นางปฏิเสธพร้อมยกเท้าถีบเข้าที่เอวแม่นางหลิ่วล้มกลิ้งลงอีกครั้ง นางจึงทำได้เพียงร้องไห้โฮ

"ไม่ใช่ข้านะเจ้าคะ ท่านพี่ นางทำผิดแล้วยังมาลากข้าให้เปื้อนมลทินไปด้วย"

ซ่างกวนเหยียนถลึงตาใส่แม่นางหลิ่วจนนางหวาดกลัว

"ในฐานะที่เจ้าโดนกระทำ ข้าจะให้เจ้าตัดสิน"

หานจวินหลงไม่ตัดสินเรื่องนี้เอง เพราะนางอาจไม่พอใจและไม่จบเรื่องง่าย ๆ

"ได้ เอานางไปโบยสามสิบไม้แล้วไล่ออกจากจวน"

"เยี่ยนซี!"

"ไม่นะ นายท่าน นายหญิง ข้าไม่ไป!"

หานจวินหลงพูดไม่ออกกับการตัดสินที่รุนแรงเกินไป

"ทหาร พาตัวไป"

นางสั่งทหารเข้ามาควบคุมตัวแล้วลากแม่นางหลิ่วออกไปทันที