รับอนุภรรยา

งานแต่งงานรับอนุภรรยาในจวนแม่ทัพจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตามโบราณราชประเพณี มีขุนนางทุกระดับเข้าร่วมเป็นสักขีพยาน ประธานเปิดงานก็คือลู่กงกงแห่งราชสำนัก เป็นขุนนางที่ใกล้ชิดฮ่องเต้มากที่สุด

ฤกษ์มงคลมาถึง เสียงกลองดังก้องทั่วลานจวนแม่ทัพ ธงสีแดงสดปลิวไสว เสียงหัวเราะครื้นเครงของขุนนางน้อยใหญ่พร้อมครอบครัวดังระงม โต๊ะอาหารจัดเรียงเป็นแถวยาว กลิ่นหอมของสุราอบอวลไปทั่วทั้งงาน

ตรงกลางลานพิธี ซ่างกวนเหยียนในชุดเจ้าสาวสีแดงปักลายหงส์ก้มหน้าอย่างงดงาม มือบีบผ้าเช็ดหน้าเบา ๆ ทั้งนอบน้อมและแช่มช้อยจนน่าปกป้อง

ลู่กงกงเป็นตัวแทนของฮ่องเต้ ก้าวขึ้นนั่งบนเก้าอี้ในฐานะประธานของงานนี้ สายตาคมของลู่กงกงกวาดมองไปรอบงาน คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างไม่ชอบมาพากล

"ฤกษ์มงคลเริ่มขึ้นแล้ว แต่ข้ายังไม่เห็นฮูหยินเอกของจวนแม่ทัพ"

คำถามนั้นทำเอาบรรยากาศที่กำลังคึกคักชะงักลงทันที ทุกคนต่างจับตามองเมื่อลู่กงกงเอ่ยขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ไม่มีใครสังเกตมาก่อน

หานจวินหลงสีหน้าเคร่งเครียด เส้นเลือดบนขมับเต้นแรง เขาไม่คิดว่าลู่กงกงจะจับสังเกตได้ไวขนาดนี้จนหาโอกาสแก้ตัวได้ยาก

ขณะนั้นหานจวินหลงกำลังจะอ้าปากตอบคำถาม เสียงส้นรองเท้าตีพื้นหินดังขึ้นไปทั่วลานกำลังก้าวเข้ามาใกล้ สายตาทุกคู่หันมองไปยังประตูจวน เยี่ยนซีเดินเข้ามาในชุดผ้าไหมสีเข้มปักลายสีทองที่ขับผิวให้ขาวเนียนราวกับหยก ใบหน้าของนางยิ้มเย็นแฝงแรงกดดันอย่างไม่เคยมีมาก่อน แววตาคมดุคล้ายกำลังมองทะลุหัวใจของผู้อื่น

เยี่ยนซีส่งยิ้มบางให้แขกผู้มีเกียรติในงานแล้วเอ่ยขึ้น

"ขอโทษที่ทำให้พิธีล่าช้า ข้าตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก ในฐานะฮูหยินเอกขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติในงานมงคลท่านแม่ทัพ ข้าซาบซึ้งใจเป็นอันมาก"

น้ำเสียงของนางฉะฉานท่วงท่างามสง่าจนหลายคนแอบเปรียบเทียบในใจว่าอนุภรรยาท่านแม่ทัพเทียบกับองค์หญิงเยี่ยนซีแล้วแทบจะกลายเป็นชนชั้นที่ห่างไกลกัน

ลู่กงกงยิ้มแย้มอย่างสบายใจเมื่อเห็นสถานการณ์เป็นไปในทางที่ดี ขณะที่ซ่างกวนเหยียนอดกลั้นความรู้สึกขุ่นแค้นอย่างยากลำบาก หานจวินหลงที่มีความขุ่นข้องหมองใจพยายามข่มกลั้นทุกความรู้สึกที่มีต่อเยี่ยนซีเช่นเดียวกัน

วันนี้ดูเหมือนว่ารอยยิ้มของนางดูมีความสุขมากกว่าใคร ๆ

เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบลานถึงพิธีแต่งอนุภรรยาในวันนี้ เยี่ยนซีก็แสดงท่าทีเป็นมิตรทว่าบรรยากาศกลับดูแปลกไป

ซ่างกวนเหยียนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ส่งยิ้มอ่อนหวานให้หานจวินหลง

"ท่านพี่ วันนี้เป็นวันมงคลของเราสองคน การที่องค์หญิงมาช้าจนเลยฤกษ์มงคลไปแล้ว ข้าไม่ถือโทษนางหรอกเจ้าค่ะ นางร่างกายไม่แข็งแรง อาจมาถึงช้า ไม่คิดถึงน้ำใจของทุกท่านแล้วยังจงใจหักหน้าท่านพี่ จนทำให้แขกผู้มีเกียรตินึกตำหนิ ข้าขอรับความผิดนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว ใจเย็นเถิดเจ้าค่ะ เท่านี้องค์หญิงก็อับอายสายตาทุกท่านมากพอแล้ว"

ซ่างกวนเหยียนจงใจพูดเน้นถ้อยคำหวังทำลายเกียรติของเยี่ยนซี ตั้งใจทำให้ผู้คนมองว่านางกำลังทำลายน้ำใจแขกเหรื่อทางอ้อม จากที่ทุกคนไม่ได้รู้สึกผิดปกติอะไร หลายคนเริ่มคล้อยตามและขุ่นเคืองเยี่ยนซีขึ้นมาจริง ๆ

เยี่ยนซีปรบมือพร้อมกับหัวเราะเสียงดังลั่น เดินเข้ามาใกล้ซ่างกวนเหยียน ส่งสายตาเย้ยหยันโดยไร้คำพูดที่ซ่างกวนเหยียนไม่เข้าใจ

"ตีหน้าซื่อได้เก่งจริง ๆ เจ้าเคยเป็นหญิงคณิกาหรือไม่ถึงเลียนแบบพวกนางได้ทุกกระเบียดนิ้ว ข้าคิดว่าหลังเสร็จงานสมรสท่านแม่ทัพผู้องอาจควรสืบประวัติอนุภรรยาของท่านด้วยก็ดีนะ"

แขกทั้งงานครางฮือขึ้นเสียงเบา ลู่กงกงลอบกลืนน้ำลายอย่างคนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและหานจวินหลงก็กำลังอับอายที่เยี่ยนซีก่อเรื่องงามหน้า

"ไปประจำที่ของเจ้าได้แล้ว"

เขาสั่งเสียงต่ำลอดไรฟัน เพื่อไม่ให้ขายหน้าไปมากกว่านี้ แทนที่จะเดินไปยังเก้าอี้ที่จัดไว้ให้ เยี่ยนซีเดินไปยืนด้านหน้าของทั้งสองคนแทน

"รับอนุภรรยาก็ต้องคำนับฮูหยินเอกเสียก่อนชีวิตคู่ถึงจะเจริญรุ่งเรือง ท่านเห็นว่าอย่างนั้นหรือไม่"

นางเชิดหน้ายิ้มเยาะมองทั้งสองคนอย่างเหนือกว่า หานจวินหลงส่งสายตาข่มขู่ราวกับอยากจะฉีกเนื้อเยี่ยนซีออกเป็นชิ้น ๆ

จากนั้นเสียงขุนนางผู้อาวุโสท่านหนึ่งก็ดังขึ้น

"องค์หญิงพูดถูก และฮูหยินเอกของจวนท่านแม่ทัพมิใช่คนธรรมดา อนุภรรยาควรนอบน้อมต่อองค์หญิง"

หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย พิธีกรในงานจึงเริ่มต้นขึ้น ทั้งคู่จำใจต้องคำนับเยี่ยนซีอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

"น่าชื่นชมจริง ๆ ท่านแม่ทัพมีวาสนาดี มีฮูหยินผู้เปี่ยมเมตตาและอนุภรรยาที่เชื่อฟัง น่าอิจฉา น่าอิจฉา"

แล้วเสียงหัวเราะครื้นเครงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"พิธีต่อไปอนุภรรยายกน้ำชาให้ฮูหยินเอก"

เยี่ยนซีเดินไปนั่งบนเก้าอี้รอเวลา ซ่างกวนเหยียนยกน้ำชาเดินเข้าไปแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้า พลางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างหวาดกลัว

"เหยียนเอ๋อร์ขอคารวะฮูหยิน"

เยี่ยนซีมองลงมาด้วยสายตาเยียบเย็นราวกับมองศัตรูที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า ทว่าไม่ได้ยื่นมือรับในทันที คนทั้งงานจับจ้องสตรีทั้งสองคน ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ

ซ่างกวนเหยียนค่อย ๆ ยื่นถ้วยชาเข้ามาใกล้ด้วยมือสั่นเทา ทันใดนั้นน้ำชาร้อน ๆ ก็หกราดลงบนมือบางของนางจนขึ้นสีแดง ซ่างกวนเหยียนแสบร้อนผิวถึงกับร้องเสียงหลง

"อ๊ะ ร้อน!"

นางร้องเสียงแหลมและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทันที น้ำตาไหลพรากหยดลงถึงปลายคาง นางหันไปมองลู่กงกงและแขกในงานก่อนจะเอ่ยเสียงขาดห้วง

"ฮูหยิน...ข้าทำเรื่องใด...ให้ท่าน...ไม่พอใจ...เหตุใดทำร้ายข้าถึงแก่ความเจ็บปวดแทบทนไม่ไหวเช่นนี้...ฮืออ"

บรรดาคนรับใช้และแขกบางส่วนทำหน้าตกใจ มองเยี่ยนซีอย่างตำหนิ หานจวินหลงหันขวับมาที่เยี่ยนซีทันที แววตาคมกริบเต็มไปด้วยโทสะ

"องค์หญิงเยี่ยนซี เป็นถึงฮูหยินเอกเหตุใดไร้ความเมตตาต่อผู้น้อยได้ถึงเพียงนี้"

เยี่ยนซีขมวดคิ้วเล็กน้อยจากนั้นกลับหัวเราะแผ่วเบา จนคนรอบข้างขนลุก

"น้องหญิงช่างทุ่มเทในการพิสูจน์ตัวเองจริง ๆ ถึงกับลงทุนเทชาร้อน ๆ ราดมือตัวเองแล้วโยนความผิดมาให้ข้า ดูมือเจ้าสิแดงจัดแล้ว ทั้งแสบทั้งร้อนใช่หรือไม่ อีกหน่อยก็เป็นแผลพุพอง ไม่คุ้มกันเลยกับการขอความเห็นใจแบ่งสามีกับข้า"

เสียงแขกในงานต่างฮือฮาไปโดยปริยาย ทุกสายตาจับจ้องไม่วางรอดูว่าจะมีอะไรสนุกหลังจากนี้

"ท่าน...ท่านพูดอะไร ก็เห็นอยู่ว่าท่านทำชาหกใส่มือของข้า ท่านพี่ ฮูหยินเกลียดข้าแล้ว...ข้าอับอายยิ่งนัก"

ซ่างกวนเหยียนส่งสายตาวิงวอนไปยังหานจวินหลง เขาจึงรีบเข้าประคองนางให้ลุกขึ้น เยี่ยนซีมองคนทั้งสองยิ่งทำให้นางสมเพชยิ่งนัก

"เจ้าอับอายเป็นด้วยหรือ เสแสร้งว่าอ่อนแอถูกกระทำแล้วอับอาย ข้าไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ถ้าเจ้าทนไม่ไหวก็ไปตายซะสิกล้าพอหรือไม่"

เสียงของเยี่ยนซีทั้งกระด้างและแข็งกร้าวดังขึ้นเรื่อย ๆ สร้างความสงสัยให้แขกในงานยิ่งนัก แต่แล้วนางก็เปลี่ยนอารมณ์เป็นยิ้มสดใสส่งให้แขกทั้งงาน

"ขอเชิญทุกท่านร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน เรื่องของครอบครัวในจวนแม่ทัพอย่าได้ใส่ใจเลย สามีภรรยาเข้าใจผิดกันไม่ทันข้ามวันพรุ่งนี้ก็ปรองดองแล้ว"

ซ่างกวนเหยียนทำท่าจะร้องไห้ต่อ แต่ต้องกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงไปเพราะมีตัวแทนฮ่องเต้อยู่

ลู่กงกงที่นั่งอยู่เพียงยกมุมปากเล็กน้อยเหมือนกำลังสนใจการเปลี่ยนแปลงของฮูหยินจวนแม่ทัพ

หานจวินหลงเกิดความตึงเครียดมองเยี่ยนซีคล้ายกับจะพูดอะไร แต่ก็เหมือนกลืนคำพูดเอาไว้ในใจ ในแววตาคู่นั้นนอกจากโกรธ ยังมีประกายของความสงสัยอยู่ในใจวูบหนึ่ง