ไล่คนออก

หานจวินหลงหันมาต่อว่านางที่ทำเกินกว่าเหตุ

"เจ้าทำรุนแรงเกินไป นางเป็นคนเก่าแก่รับใช้ในจวนมานาน จงรักภักดีทำหน้าที่ไม่เคยบกพร่อง แค่นางทำผิดครั้งเดียวเจ้าก็สั่งโบยแล้วไล่ออก บางทีนางอาจเพียงแค่ช่วยข้าประหยัดจริง ๆ ก็ได้"

เยี่ยนซีเลิกคิ้วสูง ไม่อยากเชื่อว่านี่คือคำพูดของแม่ทัพใหญ่จอมวางแผนที่ชนะศึกมานับไม่ถ้วน

นางเอ่ยขึ้นเสียงเย็นเฉียบ

"ท่านเชื่ออย่างไรก็ช่างแต่ข้าคนที่ถูกกระทำมาตลอด ถือว่านี่คือความผิดร้ายแรง ดีแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่สั่งฆ่านางต่อหน้าท่าน"

นางพูดตามความจริง แม่นางหลิ่วนอกจากไม่เคารพนาง เอาอาหารเหลือให้กิน แถมยังเคยเอาข้าวบูดมาให้นางและบังคับนางกินจนหมด

"เจ้ามันอำมหิตไม่เคยเปลี่ยน"

หานจวินหลงนิ่งอึ้ง จนปัญญากับความร้ายกาจของนาง ไร้คำพูดใดจะกล่าวออกมา

"โทษของนางเหมาะสมกับความผิดแล้ว ในเมื่อหมดเรื่องแล้ว ท่านก็พาคนของท่านไปให้พ้นหน้าข้า รำคาญ"

นางทำหน้ารำคาญอย่างชัดเจนทำให้หานจวินหลงและซ่างกวนเหยียนชะงักตั้งตัวไม่ทัน เมื่อไม่มีใครขยับนางจึงหันมาสั่งเซียวหยูที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลัง

"เซียวหยู ปิดประตูเรือน"

เซียวหยูรับคำสั่ง เดินก้มหน้าไปที่ประตูค่อย ๆ ปิดลงทีละบาน ทำให้หานจวินหลงและซ่างกวนเหยียนจำต้องเดินออกจากห้องของนาง

หานจวินหลงสะบัดชายเสื้อเดินออกไปอย่างโมโหแยกตัวเข้าห้องทำงานกับทหารคนสนิทและปิดประตูมิดชิด ปล่อยให้ซ่างกวนเหยียนยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ด้านนอก

ทุกคนจากไปหมดแล้วเยี่ยนซีหาได้สนใจความรู้สึกของคนเหล่านั้น ศัตรูของนางคือซ่างกวนเหยียน หานจวินหลงก็แค่คนที่ร่างเดิมรักมากจนยอมถวายชีวิตแต่เขากลับไม่เคยเห็นหัวนาง หากจะพูดตามเหตุผลนางไม่อยากเกี่ยวข้องกับบุรุษผู้นี้แม้แต่น้อย ทว่าในเมื่อเขาอยู่ข้างซ่างกวนเหยียนย่อมหมายถึงยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับนางเช่นกัน

เยี่ยนซีเชิดหน้าน้อย ๆ สายตาเย็นชาไร้ความหวั่นไหว

"ก็ดี ข้าจะได้แก้แค้นรวบยอดให้ร่างนี้ทีเดียว ใครจะเป็นจะตายไม่เกี่ยวข้องกับข้า"

เสียงพึมพำเต็มไปด้วยเคียดแค้นมันเป็นความแค้นที่ฝังลึกลงไปในจิตวิญญาณ ราวกับเป็นความปรารถนาที่แท้จริงของมู่หรงเยี่ยนซี

"ฮูหยินหมายถึงใครหรือเจ้าคะ ร่างของใคร"

เซียวหยูเอ่ยถามเสียงสั่น แม้จะพยายามเก็บงำความกลัว แต่หัวใจกลับเต้นโครมคราม เพราะตั้งแต่องค์หญิงฟื้นขึ้นมานางก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าสตรีผู้ที่เคยอ่อนหวานได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"อย่าสนใจเลยเซียวหยู เจ้าไปบอกพ่อบ้านฝูว่าวันพรุ่งนี้ยามเฉินให้ทุกคนมารวมตัวกันที่ลานหน้าจวน"

แม้จะไม่เข้าใจเหตุผลแต่เซียวหยูก็รีบรับคำอย่างนอบน้อมออกไปทำตามคำสั่งไม่กล้าซักถามชวนให้ขุ่นเคืองใจ

รุ่งเช้า ผู้คนมารวมตัวกันตามคำสั่ง เยี่ยนซีจึงประกาศต่อหน้าทุกคน แจ้งว่าจวนแม่ทัพจำเป็นต้องลดจำนวนคนลง นางเลือกคนที่เคยมีเรื่องกับนางออกทั้งหมดท่ามกลางความมึนงงของคนในจวนและเปิดรับสมัครคนรับใช้ใหม่และลงมือคัดเลือกด้วยตัวเอง

"ฮูหยินไล่คนออกจนเกือบหมด หากแม่ทัพรู้เรื่องนี้เข้าอาจเกิดปัญหาใหญ่ได้นะขอรับ"

พ่อบ้านฝู ผู้อาวุโสที่สุดในจวนตัดสินใจเอ่ยขึ้นแทนคนรับใช้ที่เหลืออยู่ ความไม่มั่นคงทำให้พวกเขาต่างกระวนกระวาย เขาจึงใช้ชื่อหานจวินหลงขึ้นมาอ้างหวังว่าเยี่ยนซีจะเกรงใจและยอมใจอ่อน

เยี่ยนซีหัวเราะแผ่ว มองเขาราวกับอ่านใจทะลุได้ถึงก้นบึ้ง

"ลุงฝู ท่านไม่ต้องห่วง บอกคนที่เหลืออยู่ทำตามหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็เพียงพอ ข้าให้คนออกข้าก็ต้องหามาทดแทนให้แน่ ทุกคนยังทำหน้าที่เดิมของตน"

"เอ่อ..."

สายตานางเย็นชาแต่คมกริบ

"ข้าเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพย่อมจัดการได้ตามความเหมาะสม เรื่องนี้ไม่ต้องให้ท่านแม่ทัพลงมาจัดการเอง งานกองทัพก็หนักหนามากพอแล้ว"

คำตอบนั้นทำเอาพ่อบ้านฝูพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารับอย่างจำยอม

"เช่นนั้นก็สุดแล้วแต่ฮูหยิน"

ก่อนถอยกลับไปบอกข่าวแก่คนรับใช้ที่รอฟังข่าวอย่างใจจดใจจ่อ

เรื่องนี้รู้ไปถึงเรือนของซ่างกวนเหยียนราวพายุ ทำให้นางยิ่งแค้นเคืองเยี่ยนซีเท่าทวีคูณ

"นี่นางกล้าไล่คนในจวนออกรวมถึงคนของข้าเช่นนั้นรึ บังอาจเกินไปแล้วข้าจะไปฟ้องท่านพี่"

นางผลุนผลันออกจากเรือนมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของหานจวินหลงทันที

"ท่านพี่จะยับยั้งองค์หญิงได้หรือไม่เจ้าคะ นางไล่คนของจวนแม่ทัพออกจนเกือบหมด และกำลังเปิดรับคนใหม่ เมื่อเป็นเช่นนั้นข้าก็มีสิทธิ์รับคนรับใช้ใหม่ด้วยเช่นกันนะเจ้าคะ"

หานจวินหลงได้ฟังแทบลมออกหู เรื่องเก่ายังไม่ทันซาเยี่ยนซีก็สร้างเรื่องใหม่อีกแล้วหรือ

เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงหน้าประตูเรือน เยี่ยนซียกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบนิ่ง ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าเขาจะมา

ประตูผลักออกแรงจนบานไม้สั่นสะท้าน หานจวินหลงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เยี่ยนซี! เจ้าเห็นจวนแม่ทัพเป็นสนามเด็กเล่นหรืออย่างไร ถึงกล้าตัดสินใจไล่คนออกเกือบหมดเช่นนี้!"

เยี่ยนซีวางถ้วยชาลงอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบปรายมองเขาเพียงแวบเดียว

"ข้าคือฮูหยินจวนแม่ทัพ ผู้คนในจวนนี้อยู่หรือไป ย่อมขึ้นอยู่กับการตัดสินของข้า ท่านต่างหากที่เข้ามาก้าวก่ายหน้าที่ของข้า"

หานจวินหลงกัดฟันกรอด เสียงของเขาสั่นด้วยความโกรธ

"ก้าวก่าย เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่เจ้าขับไล่มีไม่น้อยที่ภักดีต่อจวนมาตลอด หากข่าวแพร่ออกไปเกรงว่าทั้งจวนจะไร้ความน่าเชื่อถือ!"

เยี่ยนซีหัวเราะเย็นในลำคอ

"ภักดีหรือ ภักดีต่อใคร ต่อข้าหรือซ่างกวนเหยียน?"

ประโยคเดียวทำให้หานจวินหลงชะงัก หางตากระตุกอย่างควบคุมไม่อยู่ เยี่ยนซีเห็นดังนั้นยิ่งยิ้มเยาะ สายตานางเหมือนมีดที่คมเกินกว่าจะแตะต้องได้

"ท่านอย่าคิดว่าข้าโง่ ข้าเห็นสายตาของพวกเขามาตั้งแต่แรก คนพวกนั้นจงรักภักดีต่อคนอื่น มิใช่ต่อฮูหยินจวนแม่ทัพ แล้วเหตุใดข้าต้องเลี้ยงงูพิษไว้ข้างกาย"

"เยี่ยนซี!" หานจวินหลงตวาดเสียงดังอย่างเหลืออด

"เจ้ากำลังจะทำให้ทั้งจวนแตกแยกด้วยมือของเจ้าเอง"

"แตกแยกหรือเจ้าคะ"

เยี่ยนซีเอียงคอน้อย ๆ แววตาเย็นชาเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว

"หากจวนนี้มั่นคงเพียงเพราะสตรีคนหนึ่งกับบ่าวไพร่ไม่กี่ชีวิต เช่นนั้นมันก็เปราะบางเกินกว่าจะเรียกว่าจวนแม่ทัพแล้ว"

คำพูดนั้นกรีดแทงเข้าไปในหัวใจหานจวินหลง เขาก้าวเข้าไปใกล้ สบตานางตรง ๆ

"เจ้าเปลี่ยนไปมาก เยี่ยนซีที่ข้ารู้จัก ไม่เคยโหดร้ายเช่นนี้"

นางหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะเย็นเยียบก้องสะท้อนไปทั้งห้อง

"โหดร้ายอย่างนั้นหรือ ไม่หรอกนะ ข้าเพียงเรียนรู้ที่จะไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไปก็เท่านั้น"

สองสายตาประสานกัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างความโกรธและบางสิ่งที่ลึกกว่านั้น ส่วนสายตาของนางกลับสงบนิ่งดุจน้ำแข็งที่ไม่อาจละลายได้

บรรยากาศในห้องขึงตึง ราวกับพายุที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

เสียงถกเถียงยังไม่ทันจางหายประตูเรือนก็ถูกผลักออกอีกครั้ง ซ่างกวนเหยียนก้าวเข้ามาอย่างอ่อนช้อย รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าตัดกับแววตาที่ซ่อนแววสะใจเอาไว้อย่างมิดชิด

"ท่านพี่"

เสียงเรียกอ่อนหวานจนชวนให้ขนลุก

"ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่า ฮูหยินของเรามักใจร้อนเกินไป วันก่อนก็ลงโทษบ่าวเกินกว่าเหตุ มาวันนี้ยังไล่คนออกไปอีก น้องกลัวเหลือเกินว่าจวนแม่ทัพจะถูกคนทั้งเมืองหัวเราะเยาะ"

นางก้าวเข้ามาคล้องแขนหานจวินหลงอย่างสนิทสนม สีหน้าทำเป็นกังวล แต่กลับปรายหางตามองเยี่ยนซีด้วยความเย้ยหยัน

เยี่ยนซีนั่งลงจิบชาโดยไม่สนใจใคร นางวางถ้วยชาลงเกิดเสียงกระทบโต๊ะแววตานิ่งเฉยไร้รอยสะทกสะท้าน

"เจ้านี่เก่งนักนะซ่างกวนเหยียน พูดพลิกไปพลิกมาได้จนเกือบเหมือนเป็นห่วงจวนนี้จริง ๆ"

ซ่างกวนเหยียนยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ ราวกับไม่ถือสา

"โอ๊ะ ฮูหยินอย่าพูดเช่นนั้นสิเจ้าคะ น้องเพียงห่วงความสงบสุขของทุกคน หากคนรับใช้ใหม่เข้ามาโดยไม่มีใครรับรอง เกรงว่าจะไว้ใจไม่ได้เท่าคนเก่าที่อยู่กับพวกเรามานาน"

คำพูดอ่อนหวานราวน้ำผึ้ง แต่ทุกรอยยิ้มกลับแฝงไปด้วยหนามพิษแหลมคมเหมือนจะบอกว่าเยี่ยนซีทำผิดในทุกก้าวย่าง

หานจวินหลงขมวดคิ้วมองทั้งสองสลับกัน หัวใจปั่นป่วนยิ่งนัก

เยี่ยนซียกยิ้มบาง ๆ ดวงตาเย็นเฉียบ

"ถ้าเจ้าห่วงนัก เช่นนั้นวันหน้าข้าจะให้เจ้าไปเป็นพ่อบ้านจวนแทนลุงฝูดีหรือไม่ อย่างน้อยก็คงจะได้จัดการทุกสิ่งตามใจเจ้า"

ซ่างกวนเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบทำท่าทีเขินอายเกินจริง

"ฮูหยินพูดล้อเล่นอีกแล้ว น้องจะไปเปรียบกับท่านได้อย่างไรกันเล่า"

แต่เสียงหัวเราะของนางแผ่วเบา ราวกับต้องการขับไล่ความอับจนออกไป

บรรยากาศในห้องอึดอัดยิ่งกว่าเดิม หานจวินหลงเหมือนถูกดึงรั้งไว้คนละด้าน ขณะที่เยี่ยนซีเพียงจิบชาต่ออย่างเย็นชา ราวกับเห็นคนสองคนตรงหน้าคือเรื่องน่าขันและไร้ค่า

ชั่วครู่คนรับใช้ก็เข้ามารายงานว่ามีคนรอมาสมัครงานอยู่หน้าจวน นางจึงลุกขึ้นเดินเฉียดทั้งคู่ออกไปโดยไม่ใส่ใจอีก

"ท่านพี่ ดูสิเจ้าคะนางทำราวกับท่านไม่มีตัวตน"

ซ่างกวนเหยียนได้โอกาสเป่าหูหานจวินหลง เขาจับจ้องร่างบางที่กำลังก้าวเดินไกลออกไปขบกรามแน่นหันไปสั่งทหารคนสนิท

"จับตาดูคนรับใช้ใหม่ทุกคน รายงานข้าทุกวัน"

"ขอรับ"

ซ่างกวนเหยียนนึกขึ้นได้จึงทักท้วงขึ้น

"น้องก็ควรมีสิทธิ์รับคนเข้าจวนนะเจ้าคะ"

หานจวินหลงมองนางด้วยสายตาอ่อนลงในทันที

"ปล่อยให้นางวุ่นวายไปเถอะ เจ้าไปคอยฝนหมึกให้ข้าที่ห้องทำงานดีกว่า"

นางได้ยินดังนั้นก็โปรยยิ้มหวานคล้องแขนเขาเดินกลับไปยังห้องทำงานขณะที่ในใจของหานจวินหลงมีแต่ความรู้สึกที่ซับซ้อน