บทที่ 2 จุดเริ่มต้น

ตอนแรกเดนิมคิดว่าเขากับพี่พัดไม่มีวันจะลงเอยกันได้อีก แต่เหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อเย็นวันหนึ่งเขาและชองส์ออกไปเที่ยวคลับแห่งหนึ่งกลางใจเมือง

เดนิมไม่ได้กลับบ้านเกิดเมืองนอนมาเสียนานเลยถือโอกาสเปิดหูเปิดตาอีกทั้งยังมีชองส์ที่เขาพอจะไว้ใจไปเที่ยวไหนมาไหนด้วยกันได้ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงนัดกันไปที่คลับแห่งหนึ่งว่ากันว่าบรรยากาศดีและติดหนึ่งในสามของสถานบันเทิงที่ครบครันมากที่สุดในย่านนั้น

เดนิมจองโต๊ะไว้บนชั้นสองซึ่งเป็นชั้นวีไอพีชั้นลอยที่สามารถมองเห็นเวทีข้างล่างได้อย่างชัดเจนบรรยากาศดีกับแกล้มอร่อยสมกับรีวิวจริงๆอีกทั้งบริกรก็ได้รับการเทรนมาอย่างดียิ่งพวกเขาเป็นแขกวีไอพียิ่งนอบน้อมเดนิมจิบไวน์ในมืออย่างสบายอารมณ์เขาคุ้นเคยกับไวน์มากกว่าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อื่นๆเพราะเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจที่บ้านส่วนชองส์กำลังดื่มด่ำกับคอนยัคสีอำพันในมือหากเขาไม่ได้มากับเดนิมรับรองว่าไม่ขาดคนข้างกายติดไม้ติดมือกับห้องไปด้วยแน่ๆสถานที่อโคจรแบบนี้ดูไม่ค่อยเหมาะกับเดนิมสักเท่าไหร่

“อย่าดื่มเยอะเบบี๋เดี๋ยวเมา”

“รู้แล้วแหละน่า” เดนิมบ่นอุบอิบแม้จะเลิกรากันไปกลายมาเป็นเพื่อนคนสนิทแต่ชองส์ก็ยังคอยบ่นจู้จี้จุกจิกเหมือนเดิมแถมยังขี้หวงมากอีกด้วย

“เฮ้นั่นใช่สุดที่รักของยูไหม” ชองส์พยักพเยิดหน้าไปทางเป้าหมายที่นั่งอยู่เคาน์เตอร์บาร์กับสาวสวยเซ็กซี่คนหนึ่งอย่างสนิทสนม

เดนิมหันไปมองเป็นพี่พัดจริงๆด้วยระยะเวลาเกือบสิบปีที่ไม่ได้เจอหน้ากันแต่พอกลับมาเจอกันมักอยู่ในสถานการณ์ที่ชวนกระอักกระอ่วนอยู่เสมอ “สุดที่รักอะไรกัน” เดนิมพึมพำก่อนจะหันมาจิบไวน์ในมืออีกทั้งเสียงหัวใจของเขายังเต้นตึกตักจนกลัวว่าจะแสดงออกมาทางแววตาและสีหน้าจึงหลุบตามองเครื่องดื่มในมือโดยไม่พูดอะไรอีก

“ไม่เข้าไปทักทายหน่อยเหรอไง”

“ไม่ล่ะ”

เดนิมละสายตาจากเครื่องดื่มในมือก่อนจะเงยหน้าไปมองรอบๆคลับเหมือนว่าไม่ได้สนใจแต่สมองกับคิดเรื่องของพิพัฒน์ซ้ำไปซ้ำมาจะว่าตัดใจแล้วก็พูดได้ไม่เต็มปากเดนิมรู้ดีอยู่แก่ใจไม่งั้นคงไม่เลิกรากับชองส์แม้ว่าชองส์จะเป็นผู้ชายเจ้าชู้มากเล่ห์แต่พอคบกันชองส์ไม่เคยทำให้เดนิมต้องรู้สึกไม่มั่นใจในความสัมพันธ์เดนิมรู้ว่าชองส์จริงจังกับตนแต่ทว่าเรื่องของความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้เขาไม่สามารถเปิดใจให้ใครได้อีกและเว้นที่ว่างไว้รอคอยใครคนนั้นเสมอมาคนคนนั้นก็คือพี่พัดพี่พัดสลักอยู่ในใจเดนิมตั้งแต่วันที่เขาจมน้ำแล้วอีกฝ่ายหยุดยื้อชีวิตเขามาจากมัจจุราชได้อย่างเส้นยาแดงผ่าแปดหลังจากนั้นพวกเราจบกันด้วยดีจนกลายมาเป็นเพื่อนกันที่คุยกันได้ทุกเรื่องไม่เว้นแม้แต่เรื่องของพิพัฒน์

“แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นจะร้ายไม่เบา” ชองส์พูดพร้อมกับแกว่งของเหลวสีอำพันในมือแต่สายตากลับจดจ้องไปยังคนสองคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม

“ยังไง” เดนิมหันกลับไปมองบ้างจากที่นั่งกลายเป็นยืนเกาะที่กั้นทางเคาน์เตอร์ค่อนข้างสว่างและมองเห็นชัดกว่าชั้นสองเพราะต้องการความเป็นส่วนตัว

“คิดว่าไงล่ะ”

“อย่ามาเล่นลิ้นน่า” เดนิมดูไม่ออกว่าผู้หญิงคนนั้นร้ายยังไงเห็นเพียงด้านข้างก็พอจะเดาได้ว่าเธอสวยและมีรสนิยมเอามากๆไม่ว่าจะการแต่งตัวและกิริยามารยาทเดนิมดูไม่ออกเลยสักนิดว่าระหว่างสองคนนั้นมีความผิดปกติอะไรอีกทั้งชองส์ไม่น่าจะรู้จักใครที่นี่ทำไมถึงมองออกว่าผู้หญิงคนนั้นดูร้ายไม่เบา?

“10 9 8 7 6 5…”

“นับอะไรน่ะ” เดนิมหันกลับไปมองอีกฝ่ายที่กำลังนั่งจิบคอนยัคในมืออย่างอารมณ์ดีเหมือนกับว่ากำลังมองดูภาพยนตร์ที่ถูกใจและตัวละครหลักหนึ่งในนั้นก็คือพิพัฒน์

เดนิมหันกลับมามองอีกทีก็เห็นพี่พัดฟุบลงไปกับเคาน์เตอร์คล้ายกำลังมึนเมาเสียงเพลงดังกระหึ่มและผู้คนที่เบียดเสียดวาดลวดลายกลางฟลอร์ทำเอาเดนิมตาพร่าเห็นเป้าหมายอีกทีก็ตอนที่พี่พัดถูกบริกรประคองออกไปพร้อมผู้หญิงคนนั้นแต่แปลก! ปกติพี่พัดคอแข็งจะตายแล้วอีกอย่างไม่น่าจะปล่อยให้ตัวเองต้องเมาจนไม่ได้สติขนาดนั้นเดนิมเริ่มลนลานก่อนจะเรียก

“ชองส์!!”

ชองส์เบะปากก่อนจะกระซิบกระซาบกับบริกรที่ยืนคอยบริการอยู่ข้างๆ

“ตามมา”

เดนิมสับสนความคิดมากมายวิ่งวนอยู่ในหัวผู้หญิงคนนั้นคิดจะทำอะไรกับพี่พัดกันแน่จะว่าเป็นคู่รักก็คงไม่ใช่เพราะที่เขารู้ตอนนี้พี่พัดไม่ได้มีใครการกระทำของผู้หญิงคนนั้นคิดในแง่ดีไม่ได้จริงๆพอเดนิมตามชองส์มาก็มาเจอจังหวะช็อตเด็ดชองส์ที่มีสติก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเมื่อเห็นสาวสวยคนนั้นกำลังยื่นเงินให้บริกรด้วยแบงก์พันหลายใบเรื่องบริกรคนนั้นจัดการไม่ยากแต่ว่าผู้หญิงคนนี้เนี่ยสิพอจับคนเมาขึ้นรถได้ก็ขับรถออกไปสบายใจเฉิบเรื่องราวจะจบลงที่ตรงไหนผู้ชายมากเล่ห์อย่างชองส์เดาได้ไม่ยากหรอกอีกอย่างใกล้คลับที่นี่มีโรงแรมอย่างว่ารายล้อมส่วนใหญ่ก็คงหนีไม่พ้น The Lover ที่มีสาขาอยู่ทั่วโลกเป็นโรงแรมกระชับสัมพันธ์ระหว่างคู่รักที่เลื่องชื่อมากไปด้วยอุปกรณ์และบริการเสริมขึ้นอยู่กับกำลังทรัพย์และความต้องการของผู้บริโภค

เดนิมขับรถตามไปด้วยความกระวนกระวายคล้ายสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนชองส์ต้องคอยเรียกสติกันอยู่ตลอดสายตาของเขามองเพียงทะเบียนรถคันตรงหน้าที่ขับตามห่างๆอยู่สองสามร้อยเมตรและแล้วก็เป็นดังที่ชองส์คาดการณ์ไว้ไม่ผิด

รถญี่ปุ่นตรงหน้าเลี้ยวเข้าไปยัง The Lover เดนิมเหยียบเบรกด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปตั้งแต่หัวจรดเท้าผู้หญิงคนนั้นวางยาพี่พัดจริงๆ

เดนิมหันไปมองคนข้างๆที่ไม่มีอาการตื่นตระหนกเลยสักนิดชองส์หยิบเงินเป็นปึกออกมาจากในกระเป๋า

“จะทำยังไงต่อไปดี”

“จะไปยากอะไรลงมา”

แม้ชองส์จะเป็นลูกครึ่งเติบโตและใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศสเป็นหลักแต่กลับรู้จักใช้เส้นสายได้เก่งยิ่งกว่าเดนิมที่เป็นคนไทยแท้ๆเสียอีกเงินง้างปากได้หมดถ้ามากพอและแล้วหมายเลขห้องก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

1459

เสียงเคาะประตูทำให้นิชาที่กำลังถอดเสื้อให้พิพัฒน์ชะงักมือเธอเดินไปดูยังตาแมวพบบริกรกำลังยืนถือถาดใส่เครื่องดื่มอยู่ในมือ

นิชาครุ่นคิดแต่ก็ไม่ได้เอะใจ ‘สงสัยจะเป็นเซอร์วิสของทางโรงแรม’ แต่เมื่อเปิดประตูก็ต้องชะงักเมื่อเจอกับชายหนุ่มสองคนคนหนึ่งเอเชียคนหนึ่งต่างชาติตาสีเขียวนิชางุนงงแต่ยังไม่ทันสอบถามอะไรทั้งสองคนก็วิ่งพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพยุงพิพัฒน์ที่กำลังนอนสะลึมสะลือใบหน้าคมแดงก่ำมีเหงื่อผุดตามไรผมคล้ายทรมานกับอะไรบางสิ่ง

“เดี๋ยวพวกแกสองคนจะทำอะไรปล่อยนะ”

“ฉันบอกให้ปล่อยไม่งั้นฉันจะแจ้งความ” หญิงสาวเริ่มแผดเสียงโวยวาย

“งั้นก็แจ้งเลยผมจะได้แจ้งว่าคุณมอมยาแล้วยังจะทำอนาจารอีก” เดนิมพูดเสียงแข็ง

นิชาชะงักที่ได้ยิน “ใครมอมยาใครแกมีหลักฐานหรือไง”

“มีไม่มีก็รอหมายเรียกละกัน” นิชาลนลานทันทีที่ได้ยินพลางหยิบกระเป๋าวิ่งออกจากห้องพักโดยไม่หันมามองอีก

พิพัฒน์ที่เมาไม่ได้สติทิ้งตัวลงมาแทบจะพยุงไม่ไหวเดนิมที่สูงเพียงแค่อกต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลร่วมกับชองส์พยุงคนเมาขึ้นรถที่จอดไว้อย่างทุลักทุเล

“ไปไหนต่อเอาไปส่งที่บ้านไหม”

“กลัวว่าที่บ้านจะเป็นห่วงนะสิดึกแล้วด้วย” ก่อนจะต่อสายหาพี่แฝดแต่ก็ไม่มีคนรับสงสัยจะนอนกันหมดแล้วจะไปส่งโรงพยาบาลก็กลัวว่าจะมีข่าวฉาวหลุดออกไปอีกทั้งพิพัฒน์กำลังเป็นที่จับตาของโลกออนไลน์เป็นเด็กหนุ่มไฟแรงในโลกธุรกิจอยู่ตอนนี้จะเอาไปส่งที่บ้านคุณน้ามาลินีก็ไกลเกินไปเดนิมทำท่าครุ่นคิดพลางมองดูคนบนตักที่นอนกระสับกระส่ายใบหน้าแดงก่ำอย่างน่าสงสารหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อให้ด้วยความเป็นห่วงชองส์เหลือบตามองกระจกหลังอย่างเป็นระยะพลางเบ้ปากอย่างไม่ชอบใจโตเป็นควายขนาดนี้ยังถูกวางยาอีกไก่อ่อนชะมัด

“อย่าบอกนะว่าคอนโดยูไอไม่เห็นด้วยเด็ดขาด”

“ยูก็อยู่กะไอด้วยไงไม่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองสักหน่อย” ชองส์ไม่สบอารมณ์แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีกอย่างนี่ก็ดึกมากแล้วด้วยทั้งง่วงทั้งเพลียแถมยังต้องมาช่วยไอ้ศัตรูหัวใจตัวฉกาจอีก

เดนิมและชองส์หิ้วปีกคนเมาขึ้นมายังห้องอย่างทุลักทุเลชองส์บ่นด่าไปตลอดทางออกไปเที่ยวแทนที่จะได้ความสำราญกลับต้องเจอเรื่องน่ารำคาญใจอย่างนี้อีกชองส์แทบจะโยนอีกฝ่ายลงบนเตียงก่อนจะจับมือเดนิมให้เดินออกไปนอนห้องของตัวเองเขายอมรับว่าไม่ไว้ใจไม่รู้ว่ายาที่อีกฝ่ายได้รับคือยาอะไรกันไว้ดีกว่าแก้

“แต่แบบนี้ไม่อึดอัดไปเหรอ” เดนิมมองร่างพิพัฒน์ที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงเสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็คสีดำพร้อมเข็มขัดรองเท้าครบชุดแบบนี้ไม่น่าจะสบายตัว

“แล้วไง?” ชองส์ไหวไหล่ตอบอย่างไม่แยแสช่วยมาขนาดนี้แล้วจะต้องทำอะไรอีกตอนแรกแค่ได้ยินชื่อก็รู้สึกไม่ถูกชะตาอยู่แล้วพอมาเห็นกับตายิ่งกว่าคำว่าไม่ถูกชะตาเขาไม่ชอบไอ้เหี้ยนี่แม่งเอ้ย! หน้าตาก็ไม่ได้หล่อเหลามากมายอะไรแถมยังโง่เป็นควายเสียท่าให้ผู้หญิงอีกไอ้ไก่อ่อนชองส์เท้าสะเอวอย่างหัวเสีย

“เอาน่ายูถอดเสื้อผ้าของเขาออกซะเดี๋ยวไอจะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวกับชุดนอนตัวใหม่มาให้”

“ถ้าไอบอกไม่อยากทำละ”

“งั้นไอทำเอง”

“จิ๊” ชองส์ได้แต่จิ๊ปากกลอกตาอย่างไม่สบอารมณ์ปีนขึ้นไปบนเตียงสองมือดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากร่างกายคนเมาอย่างไม่ออมแรง

พิพัฒน์ครางเสียงแผ่วร่างกายค่อยๆอุ่นร้อนขึ้นอย่างน่าประหลาดทั้งๆที่ร่างกายเหลือเพียงชั้นในที่ปกปิดของสงวนเอาไว้พร้อมกับโยนผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้เดนิมยกอ่างน้ำอุ่นพร้อมผ้าขนหนูในมือซับหน้าคนเมาอย่างเบามือ

“แค่หน้าก็พอ”

“อื้อ” เดนิมหน้าแดงเมื่อเห็นกองเสื้อผ้าที่อยู่ข้างเตียง

“ปะไปนอนได้แล้ว” ชองส์กึ่งลากกึ่งจูงเดนิมออกมาจากห้องนั้นอย่างทุลักทุเล

“ไอจะนอนที่นี่” เขาหรี่ตามองอีกฝ่ายที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

“มองอะไร”

“ไอรู้นะว่ายูคิดอะไรอยู่”

“อะไร…ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น” ชองส์ดีดหน้าผากขาวนั้นอย่างแรง

“อย่าแม้แต่จะคิด!”

“ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ” เดนิมตอบตามจริง

“ขอให้มันจริง”

“ไปอาบน้ำได้แล้วไปจะตี 3 อยู่แล้ว” เสียงครืดคราดในกระเป๋ากางเกงทำเอาชองส์ชะงักเวลานี้ใครกันที่โทรมาไม่รู้จักเวล่ำเวลาขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญเขาจะด่าให้เสียหมาเลยคอยดู

ชองส์รับสายด้วยความหงุดหงิดพ่นภาษาแม่ฝรั่งเศสไฟแลบเหตุการณ์ตึงเครียดน่าดูเมื่อวางสายเดนิมจึงอดถามไม่ได้

“วุ่นวายขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ก็ใช่นะสิฝ่ายนั้นจะเอาหมายเลขไอดีการ์ดเดี๋ยวนี้เพราะเรื่องภาษีน่ะ”

“จะกลับตอนนี้เลยเหรอ”

“เดนิม…ไอรู้ว่ายูคิดยังไงกับไอ้หมอนั่นแต่ยูต้องสัญญากับไอมาก่อนถ้าไอไปแล้วต้องล็อกห้องให้สนิทไม่เข้าไปในห้องนั้นจนกว่าไอจะกลับมาโอเค?” ชองส์จับใบหน้าสวยหวานนั้นให้หันมาสบตากับตัวเองเขารู้สึกตงิดๆในใจยังไงชอบกลเหมือนกับว่าหากไม่มีเขาอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนจะเกิดเรื่องอะไรสักอย่างขึ้นแน่ๆเขาไม่กล้าคาดเดาและไม่อยากจะคาดเดาอะไรทำนองนั้น

ชองส์ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มใสนั้นด้วยความรู้สึกห่วงหาอาทรเดนิมควรจะได้เจอคนที่ดีกว่านี้เขาถึงจะวางใจ

“รีบไปเถอะน่าจะเช้าอยู่แล้วเอารถไอไปเถอะจะได้ไปกลับสะดวก”

“สัญญามาก่อนว่าจะไม่เข้าไปที่ห้องนั้น” เดนิมหลบสายตาไม่กล้าจ้องมองอีกฝ่าย

“เดนิม!” เสียงเรียกของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจังทำเอาเดนิมอดที่จะจ้องมองไปยังดวงตาคู่นั้นไม่ได้ก่อนจะตอบตกลง

“อื้อสัญญา” ชองส์ถอนหายใจออกมาดังเฮือกคล้ายโล่งอกกับคำสัญญานั้น

กว่าจะได้อาบน้ำเข้านอนก็เกือบจะตี 4 อยู่แล้วในขณะที่เดนิมกำลังจะเคลิ้มหลับกลับได้ยินเสียงเหมือนอะไรหล่นดังโครมมาจากห้องนอนแขกเขานั่งอยู่บนเตียงของตัวเองชั่งใจสักครู่อีกอย่างเขาก็สัญญากับชองส์ไว้แล้วว่าจะไม่เข้าไปยังห้องนอนนั้นหากไม่มีชองส์อยู่ด้วย

ในขณะที่กำลังจะเอนตัวนอนก็ได้ยินเสียงดังเคร้งอีกครั้งคล้ายกับมีอะไรหล่นเดนิมค่อยๆลงจากเตียงของตัวเองอย่างกล้าๆกลัวๆค่อยๆแง้มประตูยื่นหน้าเข้าไปมองภายในห้องเดนิมจำได้ว่าเขาเปิดไฟที่หัวเตียงทิ้งไว้แต่ตอนนี้กลับมืดมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเลยอาศัยไฟทางเดินเปิดประตูให้กว้างมากขึ้นเพื่อให้เห็นภายในห้องบนเตียงว่างเปล่าไม่มีร่างของพี่พัดเดนิมตกใจก้าวเข้าไปเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังนอนคุดคู้อยู่ข้างล่างเตียงหอบหายใจกระเส่า

“พี่พัด” เดนิมค่อยๆพยุงคนเมาให้ขึ้นมานอนบนเตียงเหมือนว่าอีกฝ่ายจะนอนดิ้นหรืออย่างไรไม่ทราบโคมไฟบนหัวเตียงหล่นอยู่ที่พื้นรวมไปถึงพวกกรอบรูปต่างๆที่วางเอาไว้บนตู้ตรงหัวเตียงเช่นกันแต่เพราะรูปร่างที่ต่างกันเกินไปอีกทั้งพิพัฒน์ยังอยู่ในสภาพเมาทิ้งน้ำหนักไปกับแรงโน้มถ่วงจนเดนิมประคองแทบไม่ไหวเสียแรงและเหงื่อไปไม่น้อยกว่าอีกฝ่ายจะขึ้นมานอนบนเตียงอีกครั้ง

เดนิมรู้สึกว่าร่างกายของพี่พัดร้อนเหมือนเป็นไข้จึงจะผละไปเอาผ้าไปชุบน้ำมาเช็ดให้ฝ่ามือขาวที่วางอยู่บนหน้าผากถูกจับไว้แน่นจนเดนิมรู้สึกเจ็บจนนิ่วหน้า

“พี่พัด” แรงฉุดกระชากทำเอาเดนิมตกใจเมื่อได้สติก็พบว่าตนเป็นฝ่ายอยู่ข้างล่างตอนนี้พี่พัดคล้ายเป็นใครคนหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนเสียงหายใจกระเส่าทำเอาเดนิมทำตัวไม่ถูก

“พี่พัดนิมเองครับ” เดนิมส่งเสียงแรงอีกฝ่ายตะกุกตะกัก

“อ๊ะ” แรงบีบที่หัวไหล่ทั้งสองข้างทำเอาเดนิมร้องเสียงหลง

ความร้อนรุ่มภายในร่างกายใกล้ถึงขีดสุดพิพัฒน์รู้แล้วว่าเขาจะระบายความอัดอั้นนี้ยังไงโดยไม่รู้เลยว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้จะผูกมัดระหว่างเขากับเดนิมโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไป

“พี่พัดนี่นิมเองครับ” เดนิมหน้าแดงรู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อรู้สึกถึงแท่งร้อนที่กำลังดุนดันหน้าขาของเขา

“พี่พัด” เดนิมร้องเรียกอีกฝ่ายเพราะกลัวว่าเหตุการณ์จะเลยเถิดไปกันใหญ่

“นิมเดนิม” เสียงเรียกชื่อกระเส่าข้างใบหูทำเอาเดนิมจนลุกซู่มือที่ตั้งท่าจะผลักอีกฝ่ายออกไปแข็งข้างอยู่อย่างนั้น

“นิม” ริมฝีปากร้อนลากไล้ไปตามซอกคอขาวกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำผสมผสานกับกลิ่นกายของคนตรงหน้าทำเอาพิพัฒน์อารมณ์ความปรารถนาพุ่งขึ้นสูงไปอีกความอัดอั้นที่ไม่สามารถปลดปล่อยได้ด้วยมือตัวเองทำเอาพิพัฒน์ทรมานจนแทบบ้าเขาขยับมือเพื่อต้องการปลอบประโลมความกระสันของตัวเองที่พลุ่งพล่านแต่ทว่าไม่สามารถไปถึงฝั่งฝันได้สักทีจนได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาจากใครอีกคนพิพัฒน์รีบคว้าเชือกเส้นสุดท้ายนั้นไว้หากเขามีสติสัมปชัญญะเพียงพอเขาจะผลักไสเดนิมออกไปให้เร็วที่สุดแต่ตอนนี้ไม่ใช่…เขาต้องการต้องการใครสักคนมาช่วยปลดปล่อยความต้องการนั้นให้ทุเลาร่างกายภายในคล้ายถูกไฟเผาไหม้

“นิมช่วยพี่ด้วยนิม”

เดนิมนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น “ชะช่วยยังไงครับ”

“อ๊ะ” แรงขบเม้มที่หัวไหล่ทำเอาเดนิมสูดปากเพื่อระบายความเจ็บปวด “นิมเจ็บ”

“นิมเดนิม” เสียงเรียกชื่อของเขาทำเอาเดนิมตกอยู่ในภวังค์พิพัฒน์เพื่อต้องการระบายความต้องการเขาเอ่ยขอร้องอีกฝ่ายจากจิตใต้สำนึก “ช่วยพี่…ช่วย” เสียงพูดขาดหายริมฝีปากลากไล้พรมจูบไปทั่วหน้าไม่ว่าจะหน้าผากเปลือกตาโหนกแก้มไล่ลงมาจนถึงริมฝีปากบางที่มีรสสตรอเบอร์รี่ของลิปมันเคลือบไว้อยู่มือที่กั้นอยู่กลางอกระหว่างพวกเขาทั้งสองค่อยๆอ่อนแรงลงกลายเป็นคล้องคออีกฝ่ายเพื่อรับการจุมพิตจากเจ้าชายที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดหากนี่คือฝันเดนิมไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลยจริงๆเขายินดีจะจมดิ่งไปยังห้วงฝันนี้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ชุดนอนถูกดึงทึ้งออกจากร่างกายอย่างรวดเร็วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังของเขาที่ปราศจากอาภรณ์ก็สัมผัสกับเตียงกว้างเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำก็ไม่สามารถดับไฟราคะของพวกเขาทั้งสองให้มอดดับลงไปได้

เดนิมคิดว่าหากพวกเขามีสัมพันธ์ทางกายกันแล้วพี่พัดคงจะมีความรู้สึกดีๆให้เขากลับมาบ้างความคิดตื้นเขินของเด็กน้อยคนหนึ่งที่สร้างวิมานกลางอากาศเอาไว้อย่างสวยหรูคล้ายจะเป็นจริงในวันนี้ในวันที่พี่พัดโอบกอดเขาโดยปราศจากข้อกังขาใดๆอีกทั้งเรื่องนี้จะเป็นความลับระหว่างพวกเขาสองคน

แม้จะรู้ว่าเขาเองก็เป็นเพียงคนฉวยโอกาสคนหนึ่ง

“นิมยินดีเป็นของพี่พัดนิมจะเป็นของพี่พัดคนเดียว” เดนิมเอ่ยออกมาหลังจากที่พวกเขาต่างก็โกยอากาศเข้าปอดหลังจากผ่านการจูบแลกลิ้นที่ดูดดื่ม

“อื้ม”

เพราะอารมณ์พุ่งสูงจนได้ที่พิพัฒน์ไม่มีสติมาไตร่ตรองและเตรียมพร้อมช่องทางให้แก่อีกฝ่ายเขารู้เพียงแต่ต้องการหาทางระบายความอัดอั้นนี้ให้เร็วที่สุดแท่งร้อนดุนดันช่องทางตีบแคบนั้นอย่างโหยหาอาศัยเพียงความชุ่มชื้นที่ส่วนหัวเท่านั้นมันทั้งฝืดและแคบพิพัฒน์กัดฟันแน่นก่อนจะค่อยๆขยับเอวออกแล้วขยับเข้าอยู่อย่างนั้นอย่างทุลักทุเลก่อนจะเข้าไปได้จนสุดโคน

เดนิมเจ็บจนน้ำตาไหลออกมาเป็นสายเขารู้สึกถึงของเหลวร้อนที่เอ่อล้นออกมาเจ็บจนต้องเกร็งร่างกายแต่ก็ไม่ปริปากออกมาสักคำกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซิบ

พอได้เห็นสีหน้าที่เชิดขึ้นพร้อมเสียงครางด้วยความสุขสมของพี่พัดความเจ็บแค่นี้เขาทนได้ถ้ามันจะทำให้พี่พัดมีความสุข

“อื้อ” แกนกายค่อยๆขยับเข้าขยับออกตามจังหวะเดนิมกอดรัดพร้อมจิกเล็บลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าเพื่อระบายความเจ็บปวดและความรู้สึกเสียดเสียวที่ตีตื้นขึ้นมาพร้อมๆกันกับจังหวะที่แปรเปลี่ยนไปพี่พัดกอดก่ายลูบไล้ร่างกายของเขาอย่างโหยหาสองร่างแนบชิดติดกันจนแทบไม่มีช่องว่างเสียงเนื้อกระทบเนื้อเสียงเฉอะแฉะของน้ำลายที่ดังอยู่ในโสตประสาทบอกกับเดนิมว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง

ตอนนี้เขากับพี่พัดเป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์

“ซี้ด” เสียงครางกระเส่าทำเอาเดนิมโอนอ่อนร่างกายไปตามแรงกระแทกแล้วแต่พี่พัดจะนำพาร่างกายนี้หากสร้างความสุขให้กับพี่พัดได้เขายินดีและเต็มใจแรงกระแทกกระทั้นไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงไม่รู้ว่าถูกจับให้พลิกคว่ำหงายไปกี่รอบเดนิมเสร็จสมไปไม่รู้กี่ครั้งแต่เหมือนว่าคนข้างหลังยังไม่ได้ปลดปล่อยออกมาหลับใหลกรอบ

“อื้ออ๊ะ” เดนิมหมอบอยู่กับที่นอนส่วนสะโพกยกสูงขึ้นเพื่อรองรับการตอกกระแทกท่านี้เข้าไปลึกจนร่างบางสั่นกระตุกไม่หยุดช่องทางภายในตอดดูดจนทำให้ความเสียวแล่นไปทั่วร่างกายหัวสมองของพิพัฒน์ชาวาบขาวโพลนเมื่อไปถึงปลายฝั่งฝันอย่างที่ใจปรารถนา

“อ๊าซี้ด” พิพัฒน์ฟุบอยู่บนหลังเดนิมหายใจกอบโกยเข้าปอดอย่างหนักแกนกายกระตุกเพื่อปลดปล่อยความกำหนัดสู่โพรงร้อนนั้นอยู่นานเขาไม่อยากถอดถอนออกไปจริงๆมันทั้งอุ่นและตอดรัดแน่นแบบนี้

เดนิมเหลือบมองนาฬิกาบนผนังเกือบหกโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ยอีกอย่างเขากลัวชองส์จะกลับมาในตอนนี้แถมประตูห้องนอนก็เปิดอ้าซ่าเอาไว้แบบนั้นเดนิมดิ้นขลุกขลักแม้จะอ่อนเพลียจากรสรักแต่เขาก็ไม่อยากมาเล่นหนังสดให้ใครได้ดูและไม่อยากให้ใครได้ล่วงรู้ความลับของเรา

“พี่พัดปล่อยนิมก่อนครับ” เดนิมดิ้นขลุกขลักแต่ไม่เป็นผลแถมยังรู้สึกถึงความเเข็งขืนของแก่นกายที่คาอยู่ตรงช่องทางนั้นพิพัฒน์พลิกกายขึ้นมาทาบทามพร้อมกับจุมพิตริมฝีปากบางนั้นอย่างโหยหาก่อนจะเสือกไสแก่นกายเข้าไปหาโพรงอุ่นนั้นอีกครั้งและอีกครั้งอย่างไม่รู้เบื่อหัวสมองเดนิมมึนเบลอร่างกายของเขาคล้ายโดนสูบเอาวิญญาณออกไปยังไงยังงั้นช่องทางหลังที่รองรับการสอดใส่มานานเริ่มส่งสัญญาณประท้วงความรู้สึกแสบชาตีตื้นขึ้นมาเมื่อแกนกายสอดเข้าออกอยู่อย่างนี้

“อื้ออ๊ะ” ร่างกายบิ้วพลิ้วไปด้วยความเสียดเสียวครั้งแล้วครั้งเล่าสองเท้างองุ้มจิกเกร็งเมื่อพาดอยู่บนบ่ากว้างสองมือจิกทึ้งผ้าปูที่นอนปลอกหมอนที่หลุดลุ่ยออกมาเพื่อระบายความเสียดเสียวที่แล่นริ้วไปทั่วร่างกาย

พี่พัดถูกวางยาอะไรกันแน่…

ร่างกายอ่อนเพลียและเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุดเดนิมไม่รู้ว่าตัวเองจมสู่ห้วงนิทราไปตั้งแต่เมื่อไหร่สะดุ้งตื่นมาอีกทีก็ตอนที่เห็นพี่ชายฝาแฝดทั้งสองยืนเท้าสะเอวมองที่ปลายเตียง

ไม่ต้องพูดอะไรก็รู้ว่าระหว่างพวกเขาสองคนผ่านค่ำคืนอันแสนเร่าร้อนมาด้วยกันสภาพเตียงที่ยุ่งเหยิงรวมไปถึงกลิ่นคาวคละคลุ้งต่างๆเดนิมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาจากอกของพิพัฒน์ด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าแถมยังมีร่องรอยสีกุหลาบแต่งแต้มไปทั่วร่างกายอย่างเห็นได้ชัดเดนิมรีบยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเขาเลื่อนสายตาไปมองคนข้างๆที่ยังนอนหลับใหลไม่ได้สติ

  “ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วออกมา เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เดนีสเอ่ยเสียงเรียบ เดนิมรู้ว่าพี่ชายฝาแฝดทั้งสองต้องอดกลั้นแค่ไหนที่ไม่อาละวาดและด่าทอออกมา นั่นก็เพื่อนนี่ก็น้องชายตัวเอง

เดนิมรีบสวมชุดนอนอย่างลวกๆก่อนจะรีบกลับไปอาบน้ำที่ห้องของตัวเองสภาพร่างกายที่ผ่านการร่วมรักมาอย่างหนักทำเอาเขาแทบจะทรงตัวอาบน้ำใต้ฝักบัวแทบไม่อยู่ปวดเมื่อยไปตามร่างกายไหนจะคราบเลือดที่แห้งตามต้นขาด้านในนั้นเป็นหลักฐานแสดงให้เห็นว่าระหว่างเขากับพี่พัดมีสัมพันธ์ทางร่างกายกันจริงแท้แน่นอน

แต่เดนิมก็ไม่รู้ว่าเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรืออย่างไรทำให้เขากล้าตัดสินใจบ้าบิ่นอย่างนั้นขนาดพี่ชายฝาแฝดของเขายังเหมือนจะรับไม่ได้เลยแล้วพี่พัดล่ะ? เดนิมสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกอยู่นานสองนานร่องรอยสีกุหลาบแต่งแต้มไปทั่วลำคอรวมถึงไหปลาร้าริมฝีปากของเขาบวมช้ำแถมเสียงยังแหบแห้ง

เดนิมสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเองเพื่อออกไปเผชิญกับพี่ชายทั้งสองที่กำลังนั่งรอด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“นั่งสิ”

เดนิมก้มหน้าค่อยๆหย่อนก้นลงที่โซฟาแต่พอจะทิ้งตัวนั่งลงกลับต้องซูดปากด้วยความเจ็บที่เสียดแทงขึ้นมาเหมือนว่าช่องทางหลังจะฉีกขาดและบวมช้ำจากการถูกเสียดสีเป็นเวลานานก่อนจะค่อยๆจัดหมอนอิงเอียงตัวซบด้านข้างเพื่อไม่ให้ทับแผลที่ช่องทางด้านหลัง

สีหน้าและท่าทางทั้งหมดไม่พ้นพี่แฝดทั้งสองที่จ้องมองน้องเล็กมาตั้งแต่ต้นเดนีสที่เหมือนจะมีเหตุผลมากที่สุดตอนนี้คล้ายว่ากำลังอดกลั้นไม่ให้โทสะที่มีอยู่ในอกได้ปะทุออกมาเดนิมก้มหน้ากอดหมอนอิงอยู่ในอกไม่กล้าสบตากับพี่ๆทั้งสอง

“จะบอกพี่ได้มั้ยว่าทำไมเรากับไอ้พัดถึงได้มาอยู่ด้วยกันได้” เดนิมกระชับอ้อมแขนกอดหมอนอิงในมือแน่นขึ้นกว่าเดิมก่อนจะเอ่ย

“คือ…นิมเจอพี่พัดที่คลับแล้วพี่พัดถูกวางยานิมกับชองส์เลยเข้าไปช่วย”

“แล้วไหนไอ้ชองส์นั่นล่ะทำไมเหลือเราคนเดียว”

“ชองส์เพิ่งกลับไปตอนตี 3 พอดีมีธุระด่วนครับ”

“แล้วทำไมเราถึงไม่พาไอ้พัดไปส่งที่บ้าน”

“คือนิมเห็นว่ามันดึกแล้วแล้วบ้านพี่พัดก็ไกลด้วยนิมเลย…”

“ที่นิมอยากออกมาอยู่คอนโดคนเดียวเพราะเหตุผลนี้ด้วยหรือเปล่า”

“ปะ…เปล่านะครับนิมกับพี่พัดเจอกันเพราะความบังเอิญจริงๆ” เดนิมเริ่มอยู่ไม่สุขแม้แต่พี่ชายของเขายังตั้งแง่กับเขาขนาดนี้หากพี่พัดตื่นมารู้ว่าคนที่ตัวเองมีสัมพันธ์ด้วยเมื่อคืนคือน้องชายเพื่อนอย่างเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“นิมโทรหาพี่แฝดแล้วแต่ไม่มีใครรับ” เดนิมตอบอุบอิบก้มหน้ากอดหมอนอิงอยู่อย่างนั้น

“เลยเอาไอ้พัดมานอนที่นี่?” เดนีนจี้ถามต่อแม้ว่าน้ำเสียงจะราบเรียบแต่สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังโมโหสุดๆแต่ทำได้เพียงสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเหล่านั้นเอาไว้

“อยากให้พี่บอกพ่อกับแม่ว่ายังไงเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะนิมนิมก็รู้จักร่างกายตัวเองดี” เดนีนเอ่ยพร้อมกับจ้องมองน้องชายที่ร่างกายกำลังสั่นเทา

เดนิมขอบตาร้อนผ่าวน้ำตาค่อยๆเอ่อออกมาจากกระบอกตาเขาสูดหายใจเพื่อระงับน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ

“อย่าบอกพ่อกับแม่นะครับ” เขาไม่อยากให้พ่อกับแม่รู้เรื่องนี้ไม่อยากให้พี่พัดรู้สึกว่าเขากำลังใช้ข้ออ้างนี้เพื่อบีบบังคับ

“ไม่บอกได้เหรอเรื่องบานปลายมาถึงขนาดนี้นะนิม” เดนีสตะคอกเสียงดังทำเอาเดนิมสะดุ้งซบหน้ากับหมอนอิงร้องไห้สะอึกสะอื้น

ปกติพี่แฝดจะห้อมล้อมเอาใจเขาคล้ายว่าเขาเป็นสิ่งของล้ำค่าหนึ่งเดียวของบ้านเดนิมมีร่างกายที่พิเศษเป็นผู้ชายที่มีมดลูกสามารถตั้งครรภ์ได้เฉกเช่นเดียวกับเพศหญิงตอนแรกพวกเขาเป็นห่วงแทบตายเรื่องที่จะให้น้องเล็กไปเรียนไกลหูไกลตาต้องมีข้อแม้ว่าไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนต้องรับโทรศัพท์ต้องตอบไลน์แต่เพราะเช้านี้มีสายที่ไม่ได้รับจากน้องเล็กตอนตี 3 พอโทรกลับก็ไม่มีคนรับเดนิมหายไปไม่ตอบกลับแฝดพี่ทั้งสองจึงได้มาตามหาที่คอนโดเพราะว่าเป็นพี่น้องรหัสที่ประตูหน้าห้องจึงไม่ใช่ความลับพอได้มาเห็นประตูห้องนอนแขกที่เปิดอ้าไว้เสื้อผ้ารองเท้ากระจัดกระจายไปตามพื้นห้องพี่ชายอย่างเขาหัวใจแทบจะหยุดเต้น

ตอนแรกนึกว่าไอ้หนุ่มฝรั่งเศสคนนั้นเสียด้วยซ้ำแต่พอได้มาเห็นกับตาว่าคนที่นอนกอดเดนิมอยู่นั้นคือเพื่อนของตัวเองอย่างพิพัฒน์เดนีสและเดนีนถึงกับไปไม่ถูกไม่รู้จะทำยังไงเพราะต่างรู้ๆกันอยู่ว่าไอ้พัดหลีกเลี่ยงที่จะเจอกับเดนิมจะตายพวกเขารู้ดีว่าพิพัฒน์ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรกับน้องชายของเขาพอมาเจอภาพนี้คล้ายมีค้อนปอนด์ทุบแสกหน้าพวกเขาอย่างจัง

เดนิมทำอะไรลงไป?

หรือเป็นเพราะความเต็มใจของคนทั้งสอง?

เดนีสพี่ชายฝาแฝดคนโตที่มีวุฒิภาวะมากที่สุดยังโมโหจนแทบสติหลุดขนาดนี้แล้วพ่อกับแม่จะขนาดไหนสภาพของเดนิมตอนนี้ดูแทบไม่ได้

ไอ้พัดแม่ง!!! ต่อให้จะโดนวางยาอะไรก็ช่างตอนนี้ก็หลีกเลี่ยงเรื่องสัมพันธ์ทางกายไม่ได้ต่อให้ไม่อยากยอมรับแค่ไหนก็ดิ้นไม่หลุดแม้จะขนหลักฐานบริสุทธิ์มากมายมากองต่อหน้าแต่ว่าพ่อแม่ของเขาย่อมไม่ยอมเลิกแล้วต่อกันเป็นแน่ยังไงเดนิมก็เป็นฝ่ายเสียหายปลายทางก็เห็นจะมีทางออกอยู่ทางเดียว

ต่อให้ไม่มีความรู้สึกแต่ยังไงก็ต้องรับผิดชอบ!