MasukShare
ตอนที่ 4/2 ปากไม่ตรงกับใจ
Tanggal publikasi:
2026-02-09 17:22:30“เพียงเบาๆ เมาแอ๋กลับบ้านเดี๋ยวพ่อคนที่สองของแกก็ด่าหรอก”
เสียงท้วงจากเพื่อนนักเขียนที่นานๆ ทีจะรวมกลุ่มออกมาสังสรรค์ไม่ทำให้เพียงพิณเบามือ เหล้าในแก้วถูกเทจนเต็ม เธอซัดมันรวดเดียวหมดแก้วจนแสบคอ
“ไปไหนพี่”
“ห้องน้ำ”
“แน่เหรอ?”
อีกาคาบข่าวทำหน้าทะเล้น
ปุณณ์เป็นคนประเภทเจอคนสวยหมื่นคนก็จะฟอลไอจีทั้งหมื่นคน กว้างขวางมากพอจะล่วงรู้แผนการว่าเพียงพิณกับกลุ่มเพื่อนนัดกินข้าวฟังเพลงกันในร้านนี้ จึงใช้มือถืออีกเครื่องแอบถ่ายสตอรี่ไปรายงานปัณณ์
ถามพี่ชาย ‘คืนนี้สนใจจะมาดื่มด้วยกันหรือเปล่า’
รู้แล้วจะถามหาพ่อมึงเหรอ?
ปัณณ์หงุดหงิด เบิกตากว้างใส่น้องชายให้มันหุบปาก
วางแก้วเหล้าที่โคลงเล่นเกือบหนึ่งชั่วโมงลงบนโต๊ะเตรียมจะแยกตัวออกไป แต่เสียงของเพลงพฤกษาก็ดังแข่งเสียงเพลงจากวงดนตรีสด
“พี่ปัณณ์จะไปไหนเหรอคะ”
“ห้องน้ำจ้ะ”
“เพลงไปด้วย”
ปัณณ์มีสีหน้าอึดอัด พัฒนะไม่ต่างจากปุณณ์ เขาอ่านสถานการณ์ออก และจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์รูปแบบไหนกับปัณณ์ตั้งแต่แวบแรกที่เห็นหน้า
“ออกไปใช้ห้องน้ำข้างนอกแล้วกลับกันเถอะครับ มันดึกมากแล้ว”
“สามทุ่มครึ่งเนี่ยนะดึก พี่พัฒน์เป็นเด็กอนามัยนอนก่อนสี่ทุ่มเหรอ”
“คืนนี้เวรผมนอนเฝ้าท่านเจ้าสัว ถ้าคุณหนูเพลงไม่กลับ...”
“รู้แล้วน่า ทำไมต้องออกตัวแรงเหมือนจะทิ้งให้น้องเพลงหาทางกลับบ้านเอง พี่พัฒน์น่ะ ใจร้าย แล้วก็เย็นชาตลอดเลย” หลานสาวเจ้าสัวทำหน้าตามู่ทู่ใส่พัฒนะ แต่กับปัณณ์และปุณณ์เธอน่ารักมาก
“เพลงกลับก่อนนะคะ ดึกแล้ว ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีที่เลี้ยง ไม่รู้แหละว่าใคร แต่เพลงสนุก แล้วก็ชอบกับแกล้มมากค่ะ”
“นี่เลย ขอบคุณคนนี้เลย ผู้ใหญ่ใจดี ขาใหญ่ สุดหล่อของพวกเรา”
สถาปนิกขี้เมาในงบศูนย์บาทรีบรวบรัดยกความดีความชอบให้พี่ชาย ทั้งที่พี่ชายยังไม่ได้พูดว่าจะเลี้ยง และเขาเองเนี่ยแหละ ที่เป็นฝ่ายโทรชวนปัณณ์ออกมาดื่มด้วยกัน
“ตอบว่า ก็ตามนั้น สิพี่ จะได้รีบไปดักทางเมียเร็วๆ ไง”
ปุณณ์เอียงคอเข้าไปกระซิบบอกพี่ชาย สายตากวาดมองไปทางเพียงพิณกับกลุ่มเพื่อนที่เดินพ้นร้านไปไกลแล้ว เขามีแต้มต่อ พี่ชายจะมองด้วยสายตาแดงเหมือนผีเข้าสักกี่ตนเขาก็ไม่กลัว
“ก็ตามนั้น พี่เป็นเจ้ามือ มีน้องแค่ไม่กี่คนทำไมจะเลี้ยงไม่ได้”
“พี่ชายสุดประเสริฐ รักที่สุด”
เล่นใหญ่จนปัณณ์อยากถีบ
ทีไปเหมาห้องวีไอพีในเลาจ์เอากับสาวๆ ไม่เคยงก ตัวท็อป เบอร์ตอง มีกี่คนมันเหมาหมด เงินที่เอาไปซื้อบริการถ้าสะสมไว้ ป่านนี้มันซื้อเฟอร์รารี่เงินสดได้หนึ่งคันแล้วมั้ง
ปัณณ์ทิ้งบัตรเครดิตไว้เผื่อเขาไม่ได้ย้อนกลับมา แอบตามเพียงพิณและกลุ่มเพื่อนของเธอเงียบๆ กระทั่งทุกคนแยกย้าย มีแค่เธอที่มีลำแขนไม่มีกล้ามของไอ้เวรที่ไหนไม่รู้ประคองมาขึ้นรถยุโรปคันใหม่เอี่ยม อายุการใช้งานไม่ถึงหนึ่งปีแต่มีรอยขูดขีดรอบคัน
ไอ้เตมันไม่ร้องกรี๊ดแล้วเหรอ อุตส่าห์ซื้อรถหรูให้น้องใช้งาน เผื่อน้องพาแม่ออกไปข้างนอกจะได้ไม่ต้องตากแดดออกไปรอรถสาธารณะ แต่เธอกลับเอารถไปสร้างแลนด์มาร์กรอบกรุงเทพฯ ขับแบบนี้ได้ใบขับขี่มายังไง ซื้อเอาตามตลาดเหรอ ตลก
“มีอะไรเหรอครับ”
“ที่มึงจับอยู่น่ะ เมียกู”
จากที่มึนหัวเหมือนเมามาก ได้เผชิญหน้ากับปัณณ์ที่โกรธจัดราวกับความเมาได้หายไป เพียงพิณโกรธไม่แพ้กันที่เธอถูกเขาทอดทิ้งซ้ำยังควงผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอ
“อย่าไปฟัง ฉันกับเขาไม่รู้จักกัน แกไม่ต้องไปส่งก็ได้ ฉันทิ้งรถไว้ที่นี่ กลับแท็กซี่ดีกว่า”
“กลับเองจะดีเหรอ เมาขนาดนี้”
“ไม่เมา ดื่มนิดหน่อยเอง”
“จะคุยกันอีกนานมั้ย เอากุญแจรถมา!”
ดึงข้อศอกเธอให้ย้ายข้างมาอยู่กับเขา เพียงพิณดื้อ ผลักเขาออกกลับไปยืนข้างเพื่อนตามเดิม
“อย่าแตะเพียง! บอกว่าเกลียดเพียงมากไม่ใช่เหรอ แล้วจะมายุ่งกับเพียงทำไม!”
“ก็คงจะไม่ยุ่งหรอกถ้าเธอไม่ใช่น้องไอ้เต! เด็กนิสัยเสีย หนีออกจากบ้านมาดื่มจนเมา แล้วยังคิดจะขึ้นรถไปกับผู้ชาย สงสารไอ้เตที่มันหาเงินมาผ่อนรถให้เธอขับไปขูดขีดขอบถนนบ้าง ยกรถให้คนอื่นขับ ถ้าประสบอุบัติเหตุจนรถพังจะว่ายังไง พี่สงสารเพื่อนหรอก ไม่ได้สงสารเธอ เอากุญแจมาจะไปส่งที่บ้าน!”
“งั้น... เรากลับก่อนนะเพียง ไว้เจอกัน” เห็นท่าไม่ดี ไม่น่าจะได้ตามความตั้งใจจึงชิ่งหนี
“ไหนล่ะกุญแจ จะให้ดีๆ หรือจะให้พี่โทรฟ้องไอ้เต” เล่นบทโหด แบมือขอกุญแจรถจากเด็กช่างตื๊อที่ตอนนี้เลิกตื๊อเขาแล้ว
เธอยังเงียบ ลำแขนแข็งแกร่งของปัณณ์จึงรวบเอวเธอเข้ามาแนบชิดไปกับแผ่นอกแล้วกระซิบเสียงอ่อนโยน “กลับเองมันอันตราย ให้พี่ไปส่งเถอะนะ”
คนที่แสร้งทำเป็นว่าไม่แคร์ก็เกิดอารมณ์หวั่นไหว เพราะคิดถึงเขามาตลอดช่วงเวลาที่ไม่ได้คุยกัน
Bab terbaru
เพียงรักหมดใจ ตอนส่งท้าย - จบ
อดีตเมื่อนานมาแล้วณ โรงพยาบาลกรุงเทพฯ ธาราเธอเกือบจะ ‘ฆ่า’ หลานให้ตายด้วยมือคู่นี้นัยน์ตาเพียงพิณไหวสั่นและมีหยดน้ำใสทะลักล้นไม่ขาดสาย ขณะก้มลงมองมือคู่ร้ายกาจที่อุ้มหลานสาวไปกักขัง จนเป็นต้นเหตุให้โรคหัวใจของหลานสาวกำเริบ“ฮึก...”เพียงพิณกลัวหลานสาวจะตายเธอสั่นไปทั้งตัว หลบมุมแอบมองอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เพราะสิ่งที่เธอทำลงไปนั้นร้ายแรงเกินกว่าที่ใครจะให้อภัย เธอเฝ้ารอจนกระทั่งอาการป่วยของหลานสาวดีขึ้นและย้ายไปที่ห้องพักฟื้น ก็ยังตามไปแอบมองห่าง ๆ ผ่านกรอบกระจกหน้าประตูหลานสาวได้สติแล้ว แต่อาการยังไม่สู้ดีนัก ต้องนอนอยู่บนเตียงคนป่วยมีอุปกรณ์ช่วยชีวิตโยงเหนือร่าง เธอเห็นพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเธอร้องไห้หนักเพราะสงสารลูกสาวเพียงพิณกัดปากจนเจ็บเธอเสียใจ แต่กว่าเธอจะสำนึกผิดได้มันก็สายเกินไปแล้วพลันร่างกายเธอชาและแข็งค้างเป็นหิน เมื่อบังเอิญประสานสายตากับชายคนหนึ่งที่เหลือบมองมาทางนี้ ตั้งสติได้ เพียงพิณรีบหันหลังให้ประตูบานนั้นและรีบเดินหนีปัณณ์ก้าวเท้ายาวตามมาคว้าท่อนแขนเธอ ลากเอาเรือนร่างบอบบางของเพียงพิณเข้ามาในบันไดหนีไฟ ฝ่ามือแกร่งขยุ้มเข้าที่ต้นแขนเล็กออกแรงผลักตัวเธ
เพียงรักหมดใจ ตอนพิเศษ
Pun: เพียงPun: ไปรับเด็ก ๆ หรือยังPhiang: เรียบร้อยค่ะPhiang: กำลังกลับบ้านเพียงพิณส่งรูปชูสองนิ้วคู่กับเด็ก ๆ ที่ยังสวมยูนิฟอร์มนักเรียนPun: หิวกาแฟจังเธออ่านแล้วยิ้ม เขาชอบอ้อนให้พาลูกแวะไปหาที่ทำงานทุกทีPun: แต่คิดถึงเมียมากกว่าPun: แวะมาหาได้มั้ยPhiang: เอากาแฟกี่แก้วดีคะPun: แก้วเดียวก็พอPun: แต่เสิร์ฟให้ถึงปากนะ : )Phiang: กินให้หมด อย่าเผลอคายล่ะPun: ยกซด : XPhiang: ก่อนหื่น ไปตั้งใจทำงานให้เสร็จก่อนดีไหมคะคุณพ่อPun: 555เพียงพิณเขินจนจะข่วนเบาะ“คุณแม่คุยกับใครคับ”“คุณแม่ยิ้ม”“ยิ้มสวยมากด้วย”“ใช่ ยิ้มสวย น้องพริมจะฟ้องคุณพ่อ”ห้าขวบจริงไหมเนี่ยลูก ๆ ของเธอเพียงพิณเหล่ตามองเด็กฝาแฝดชายหญิงที่หวงแม่เป็นที่หนึ่ง จิ้มหน้าจอโทรศัพท์ที่รูปโพรไฟล์หนึ่งทีเปิดให้เด็กขี้สงสัยดู “คุณแม่คุยกับคนหล่อคนนี้ค่ะ”“ไหน”“ใคร”ลิงน้อยสองตัวแข่งกันยื่นมือป้อม ๆ มารับไปดูด้วยกัน“คุณพ่อนี่นา”“คุณแม่คุยกับคุณพ่อ”“คุณพ่อหล่อเนอะ”“อื้ม หล่อมาก”“พลับก็หล่อ”“พริมก็สวย”จากชมแม่ เปลี่ยนไปชมพ่อ สักพักเด็ก ๆ ก็ชมตัวเองสมแล้วกับที่เกิดมาเป็นลูกเธอ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ลูกของเธอนิสัย
เพียงรักหมดใจ บทส่งท้าย
ช่วงเวลาปิดเทอมของเด็ก ๆ ใกล้จะผ่านไป มันเร็วจนน่าใจหาย ปัณณ์ยกทั้งครอบครัวไปพักผ่อนที่บ้านเกิดของเพียงพิณ มีครอบครัวของเตชธรรมร่วมเดินทางไปด้วยกัน แทบจะเป็นกิจวัตรประจำปีของพวกเขาก็ว่าได้เพราะนับจากวันนั้นก็ผ่านมาเกือบสี่ปีแล้ว ที่พวกเขาสองครอบครัวมาพักผ่อนด้วยกัน“คุณแม่ขา หนูช่วยยกขนมไปส่งให้พี่คนสวยได้มั้ยคะ”“ได้ค่ะ ถือระวัง ๆ แล้วบอกพี่เขาด้วยนะคะ ว่าขนมได้แล้วค่ะ”คาเฟกลางสวนสตรอว์เบอร์รีของเพียงพิณมียอดขายค่อนข้างดี เปิดมาได้สามปีแล้ว เธอไม่ได้ลงมาบริหารด้วยตัวเองแต่จะบินมาดูความเรียบร้อยเดือนละหนึ่งครั้ง และว่าจ้างพอวาให้เข้ามาเป็นผู้จัดการร้าน เพื่อนของเพียงพิณดูแลร้านได้ดีมาก ค่าจ้างที่เธอให้เพื่อนก็มากกว่าเงินเดือนของผู้จัดการทั่วไปหลายเท่าที่ดินแปลงข้าง ๆ เธอก็กว้านซื้อมาหมดเตรียมขยายแปลงสตรอว์เบอร์รี ป้าเจ้าของที่ดินเมตตาขายให้ถูก ๆ เพราะทุกครั้งที่กลับบ้านเพียงพิณมักจะพาเด็ก ๆ ไปเยี่ยม ป้าเจ็บป่วยเข้าโรงพยาบาลเธอก็จะฝากพอวาไปเยี่ยม และเอาของกินของใช้ไปฝากทุกครั้ง“ขนมได้แล้วค่ะ พี่คนสวยกินให้อร่อยนะคะ” ลูกค้าโต๊ะนั้นเอ็นดูลูกสาวเจ้าของร้านที่มาช่วยแม่ทำงานน้องพริมในวั
เพียงรักหมดใจ บทที่ 41 ตลอดไป
บทสรุปนี้สร้างความเจ็บปวดให้ทุกคน แต่มันก็ผ่านไปแล้ว จะไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายและคนร้ายที่จะมาทำอันตรายหลาน ๆ และเหลนน้อยทั้งสองคนของท่านอีกต่อไป ช่วงเวลาแบบนี้คุณธาราคิดถึงคุณทองดีจับใจ ถ้าท่านยังอยู่ ท่านคงจะจัดการปัญหาทุกอย่างได้โดยไม่ต้องมีใครเสียเลือดเนื้อเลยสักคน“คุณย่าเป็นยังไงบ้างครับ เพียงเล่าว่าคุณย่าเป็นลมหลายครั้ง ถ้าไม่สบาย พักผ่อนที่บ้านแล้วโทรมาเยี่ยมก็ได้ครับ ไม่ต้องลำบากมาเอง ผมเป็นห่วงคุณย่า กลัวจะเป็นลม หรือออกมาล้มอยู่ข้างนอก”“ย่าอยากมาเยี่ยมปัณณ์ ย่าเป็นห่วงที่สุดในโลก ปัณณ์ดีขึ้นแล้วจริง ๆ ใช่มั้ย ไม่มีอาการแทรกซ้อนแน่นะ”“ครับ เหลือแค่รอให้ร่างกายค่อย ๆ ฟื้นตัว ก็กลับมาเป็นปกติแล้วครับ งานนี้ต้องขอบคุณไอ้เต เพราะหมอหัวใจมือหนึ่งคนก่อนอย่างพ่อผมก็หนีไปอยู่ในคุกซะได้ โรงพยาบาลของเราก็เลยเหลือแค่ไอ้เตที่ผมพอจะฝากชีวิตไว้กับมันได้”“หมอเตเก่งมาก รอข่าวของปัณณ์เผยแพร่ออกไป ย่าเชื่อ ว่าคนไข้จะมาจองคิวรักษากับหมอเตแถวยาวไปถึงหน้าโรงพยาบาล”“ผมจะบอกมันให้นะครับ ว่าคุณย่าชื่นชม”“ย่ามีความสุขมาก ที่มีหลานเก่ง ๆ อยู่รอบตัว มีพัฒน์ มีปุณณ์มาคอยช่วยงานในบริษัท งานในโรงพยาบา
เพียงรักหมดใจ บทที่ 40 จุดจบ
ความตายไม่เจ็บเลย หรือว่าความจริงแล้วมันง่ายกว่าพยายามนอนให้หลับเสียอีกร่างกายเธอเกร็งไปทุกส่วน และหงายหลังล้มตึงลงข้างล้อรถวิญญาณเธอหลุดออกจากร่างเหรอ? เธอถึงเห็นใบหน้าของปัณณ์เข้ามานั่งข้าง ๆ เขาเป็นห่วงเธอมาก เขย่าแขนเธอหลายครั้งเพื่อปลุกให้ตื่น“เพียง เพียง! ฟื้นสิเพียง!”เธอถูกยิงไปแล้วอาจจะที่หัวหรือไม่... ก็ที่หัวใจ“พี่... ปัณณ์”เสียงของเธออ่อนแรงคล้ายคนใกล้ตาย“พี่มาช่วยแล้ว เพียงฟื้นสิ!”“เพียง... จะตายแล้ว”เธอจะไม่ได้อยู่รักกับเขาอีกแล้วปัณณ์ไม่ยอมลดละ เขย่าแขนเธอต่อเนื่องทั้งพยายามจะลากตัวเธอไปอยู่ในที่ปลอดภัยอย่าพยายามเลยทิ้งเธอไว้ที่นี่ อีกไม่นานเธอก็สิ้นใจแล้วหยดน้ำตาไหลผ่านหางตาเพียงพิณลงสู่พื้นลานจอดรถในวัด“เพียง! ฟื้นเร็วเข้า เราต้องรีบหนีกันแล้ว!”“เพียงลุกไม่ไหว เพียง... ถูกยิง”เธอเบะปากร้องไห้ พูดเสียงแผ่วให้ปัณณ์ได้ร่ำลาเธอ บอกรักเธอเถอะก่อนจะไม่มีโอกาสได้คุยกันทั้งที่ยังเป็น ๆปัณณ์เหลียวมองกลับไปด้านหลังหลายครั้ง เขย่าเพียงพิณให้แรงขึ้นต่อมาเขาตะคอกใส่เธอจนแก้วหูเธอแทบแตก“บอกให้ลุกไงเพียง! เธอไม่ได้ถูกยิงโว้ย อย่าคิดไปเอง!”“ไม่ได้ถูกยิง?”พึมพำเสี
เพียงรักหมดใจ บทที่ 39 เตรียมใจ
บ้านช่องใหญ่โตเงินทองก็กองเต็มบ้าน แต่กลับหาความสุขในชีวิตตัวเองไม่ได้ ราวกับว่าเหลืออยู่ตัวคนเดียวบนโลก ไม่มีลูก ไม่มีหลาน ไม่มีสามี ไม่มีครอบครัว หรือแม้แต่เครือญาติที่เคยสนิทต่างก็ห่างเหินออกไป ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยหลังจากท่านเจ้าสัวเสียชีวิตเกิดอะไรขึ้น มันเป็นเพราะอะไรคนผิดคือท่านเหรอ...กรรมถึงได้ตามสนอง ให้ไม่เหลือคนข้าง ๆ ในวัยใกล้จะลาโลกไม่มาลองเป็นท่าน ใครเล่าจะมาเข้าใจความรู้สึกเบื้องหน้าของหญิงชราวัยเจ็ดสิบกว่าปี คือเจดีย์ธาตุขนาดใหญ่ที่มีภาพถ่ายขาวดำของเจ้าสัวทองดีที่มีรอยยิ้ม จุดนี้อยู่ห่างจากศาลาวัดออกมาค่อนข้างไกล คุณธาราจองล็อกในวัดไว้และให้เหลือพื้นที่รอบ ๆ เพื่อปลูกดอกไม้ จ้างคนให้เข้ามารดน้ำพรวนดินดูแลเจดีย์ธาตุ มาถึงวันนี้ดอกไม้เหล่านั้นจึงยังเบ่งบานสวยงามอากาศยามเช้าตรู่ค่อนข้างหนาวมือสองข้างของหญิงชราแห้งเหี่ยวจากการโดนลมและน้ำค้างยามเช้าเป็นระยะเวลาต่อเนื่องหลายชั่วโมงรวมแล้วเกือบสามชั่วโมงเลยก็ว่าได้ ที่ท่านตัดสินใจมานั่งพับเพียบอยู่ในมุมมืด มีกระบอกปืนพกสั้นสีดำวางอยู่ข้าง ๆ ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะปลิดชีพตัวเองตามสามีและหลานสาวไปอยู่ในภพภูมิใหม่อายุปูนนี
เพียงรักหมดใจ ตอนที่ 8/1 ยืนคนละฝั่ง
‘คงจะมีความสุขมากใช่มั้ย กับพินัยกรรมของคุณปู่’ ‘กำลังนอนกลิ้งสบายใจเฉิบอยู่บนเตียงนอนในบ้านคนอื่นแล้วร้องกรี๊ด ๆ ใช่มั้ย อย่างเธอน่ะเหรอ จะมาเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน อย่าฝันไปหน่อยเลย มันก็แค่ฉากส่วนหนึ่งในพลอตนิยายของเธอเท่านั้น แต่ในโลกความจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกเพียง’‘พี่จะไม่มีวันยอมแต่
เพียงรักหมดใจ ตอนที่ 7/2 พินัยกรรม
“ทั้งหมดคือคำสั่งเสียสุดท้ายของท่านเจ้าสัวครับ ในฐานะที่ผมเป็นหนึ่งในสามคนที่ท่านพูดถึง ผมเรียนท่านเจ้าสัวไปแล้ว และจะขอเรียนให้ทราบอีกว่าผมได้สละสิทธิ์ไปแล้ว จะไม่ขอเข้าร่วม ดังนั้นผู้ที่มีสิทธิ์ครอบครองหุ้นโรงพยาบาลกรุงเทพฯ ธารา จะมีอยู่ด้วยกันสามท่าน ก็คือพี่ปัณณ์ ปุณณ์ แล้วก็คุณเพียงพิณ”“มัน..
เพียงรักหมดใจ ตอนที่ 7/1 พินัยกรรม
ตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืนของการสวดอภิธรรมศพท่านเจ้าสัว เพียงพิณมาร่วมฟังสวดทุกคืนคืนไหนพี่ชายติดงานในโรงพยาบาลเธอก็จะขอให้พี่สะใภ้มาเป็นเพื่อน นั่งอยู่ด้านหลังในบริเวณที่ห่างไกลสายตาคนตระกูลทองบริสุทธิ์หลังเสร็จพิธีก็กลับบ้าน ไม่ได้อยู่ต่อหรือเข้าไปสวัสดีใครทั้งนั้น รวมถึงปัณณ์เธอก็ไม่คุยกับเขา มีแค่ปุณ
เพียงรักหมดใจ ตอนที่ 6/2 จากไปไม่ลา
ปุณณ์ตอบไปตามเนื้อผ้า เขาไม่ได้สนิทกับหญิงสาว แต่เคยพูดคุยและเคยเจอหน้าเป็นครั้งคราว เพราะเขาสนิทกับพี่ชายบุญธรรมของเธอ ส่วนคนที่สนิทกับเพียงพิณมากที่สุด ก็คือคนนู้นนนนน คนที่กำลังกอดกับน้องเพลงอยู่กลางศาลาวัด“นายว่างอยู่ใช่มั้ยปุณณ์”“พ่อให้ไปช่วยพ่อปิติกับคุณลิส่งแขก”“ตรงนั้นแค่พ่อปิติกับคุณลิก
Anda juga akan menyukai
เมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์101.8K DibacaCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI109.3K Dibacaหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย318.2K DibacaOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat112.7K Dibacaเพลิงรักวันไร้ใจ
ภัสสพิชชา148 Dibacaภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก
อิ๋นอู้7.5K Dibacaชายาที่ไม่ถูกรัก
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว830 Dibacaพี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]
มนต์ศิขริน63 Dibaca
