ตอนที่ 4/1 ปากไม่ตรงกับใจ

คืนนี้เวรพัฒนะมานอนเฝ้าคุณปู่

ชุดนอนผ้าซาตินค่อนข้างบางและโป๊เกินกว่าจะสวมใส่ให้ใครเห็น เพลงพฤกษาไม่ได้ใจกล้ามากพอจะใส่ลงไปยั่วยวนชายที่แอบชอบ

เธอนั่งบีบมือตัวเองหน้ากระจก คอยชำเลืองสายตาไปดูเวลาเป็นระยะ รอเวลาเลยเที่ยงคืนให้แม่บ้านและคนรับใช้กลับไปพักผ่อน ก่อนคุณหนูคนสวยจะพาเรียวขาสวยก้าวลงบันไดช้าๆ มาที่โถงของคฤหาสน์

เธอกุมหน้าอกข้างซ้ายลดอาการเต้นแรงของหัวใจ เมื่อได้ยินเสียงพรมนิ้วบนแป้นพิมพ์ดังมาจากบุรุษรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หน้าตาสะอาดสะอ้านที่เครียดกับงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พกพา

เพลงพฤกษาแอบชอบพัฒนะ ชอบมาก ชอบมาหลายปีแล้ว ตอนที่ยังเด็กเธอค่อนข้างขี้โรค ร่างกายอ่อนแอ มักจะมีพี่ๆ ทั้งสามคอยดูแลอย่างประคบประหงม อาการโรคหัวใจพิการตั้งแต่กำเนิดดีขึ้นพี่ๆ ก็ยังคอยดูแลเธอมาจนถึงวันนี้ ที่เธออายุครบยี่สิบสามปีบริบูรณ์

ไม่รู้ทำไมเพลงพฤกษาชอบพัฒนะมากที่สุด กับพี่ปุณณ์ เขาเป็นพี่ชายสายฮา ชอบเที่ยว ชอบหลีสาว อยู่กับเขาเธอสนุกที่ได้ใช้ชีวิตแต่ไม่มีความรู้สึกเกินเลยไปจากพี่ชาย พี่ปัณณ์ เขาเป็นหมอ ค่อนข้างจะเข้มงวดกับเธอ ชอบบ่น ชอบดุ อยู่กับเขาเพลงพฤกษารู้สึกเหมือนปัณณ์เป็นพ่อคนที่สอง

แต่กับพัฒนะ อยู่ต่อหน้าเธอเขาวางตัวปกติ ดูแลเธอในฐานะหลานสาวเจ้านาย และเว้นระยะห่างในหลายๆ ครั้ง

อาจจะเพราะสาเหตุนั้นเพลงพฤกษาจึงรู้สึกว่าเขา ‘น่าสนใจ’ และต่อมาความใกล้ชิดก็แปรเปลี่ยนเป็นความรัก

เพลงพฤกษาไม่ระวัง เธอก้าวถอยหลังไปชนชั้นวางของ มีหนังสือเล่มหนึ่งวางไว้ไม่เป็นระเบียบมากนัก

พี่พัฒน์จะจับได้หรือเปล่า!

เธอปิดปาก ก่อนรีบเดินเร็วกลับขึ้นไปบนชั้นสองของตัวบ้าน

พัฒนะทิ้งงาน วิ่งมาดูที่จุดนั้นกลัวว่าจะเป็นคนร้ายที่หมายเอาชีวิตท่านเจ้าสัว แต่เมื่อเห็นหลังขาวๆ ของใครบางคนวิ่งขึ้นบันไดก็โยนความสงสัยทั้งหมดทิ้ง โคลงศีรษะก่อนเก็บหนังสือเล่มนั้นสอดกลับเข้าไปในชั้นวาง

ทุกๆ วันในช่วงกลางวัน ท่านเจ้าสัวทองดีมีแพทย์ประจำตัวคอยดูแลอย่างใกล้ชิดอยู่แล้ว แต่เมื่อหลานชายที่เป็นหมอแวะมาเยี่ยมในช่วงหัวค่ำ และวัดความดันให้อีกครั้ง ชายชราให้ความร่วมมืออย่างมีความสุข ใบหน้าเหี่ยวย่นมองหลานชายไม่วางตา มีรอยยิ้มเล็กๆ บนริมฝีปากที่ถ่ายทอดไปถึงปัณณ์ให้เขายิ้มตาม

“ผมดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของคุณปู่ พรุ่งนี้ยิ้มให้ผมอีกนะครับ”

“ปู่จะยิ้มมากกว่านี้ ถ้าปัณณ์พาหลานสะใภ้มาให้ปู่ดูหน้า มีหรือเปล่า คนรัก หรือไม่ ก็เพื่อนที่สนิทกันมากถึงขั้นรู้ใจ”

“ไม่มีเลยสักคนครับ” ปัณณ์ตอบไปตามตรง

คนรักไม่มี เพื่อนสนิทที่รู้ใจไม่มี คนที่เคยมาตามตื๊อก็ไม่มีเช่นกัน

“รู้อย่างนี้ ปู่จับคลุมถุงชนให้ปัณณ์ไปนานแล้ว”

“ระวังถุงจะขาดนะคะ หลานชายคุณเห็นเรียบร้อยอย่างนี้ ดื้อเงียบอย่าบอกใคร ไม่เคยปล่อยให้ผู้หญิงคนไหนมาเกาะแกะ ป้อนยาคุณปู่แทนย่าที มีหลานคอยเอาใจ คุณปู่จะได้มีความสุข”

“บ่นจบก็ใช้งานผมทันทีเลยนะครับ” แกล้งงอน แต่คนแก่ไม่ง้อ หยิกแก้มเขาเล่นจนยืดเป็นชีส

“ก็ย่ารักปัณณ์นี่นา”

“ผมก็รักคุณย่าครับ”

ปัณณ์ชอบช่วงเวลานี้ เขาอยู่กับท่านทั้งสองมาตลอดสามสิบปีที่เกิดมาบนโลก แม้ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่เขาก็รักและเคารพท่านทั้งสองมาเป็นที่หนึ่ง

“พี่ปัณณ์ขา พี่ปัณณ์”

เวียนมาถึงเวรพัฒนะมานอนเฝ้าคุณปู่อีกรอบ

ปัณณ์แค่แวะมาเยี่ยมหลังเลิกงานก็จะกลับ บังเอิญได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วจากเพลงพฤกษา เธอวิ่งลงจากบันไดเร็วจนเขากลัวน้องสาวจะพลัดตกบันไดจึงเข้าไปบ่นใกล้ๆ

“เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอกน้องเพลง ค่อยๆ เดินก็ได้”

ปัณณ์บ่นเก่งสมฉายา ‘พ่อคนที่สอง’

“ก็เพลงกลัวตามไม่ทันนี่นา คุยกับคุณปู่คุณย่าเสร็จแล้วพี่ปัณณ์จะกลับเลยเหรอ อยู่กินข้าวกับเพลงก่อนสิ เพลงกินข้าวคนเดียวทุกวัน เพลงเหงา”

“หมกตัวอยู่ในห้องนอนทุกวันจะไม่เหงาได้ยังไง ลงมานั่งเล่นเป็นเพื่อนคุณปู่ หรือออกไปกินข้าวนอกบ้านกับเพื่อนบ้างสิ”

“ไม่เอาหรอกค่ะ เพลงอยากอ่านหนังสือเรียนมากกว่า ถึงจะไม่ได้ไปเรียนต่อแล้วเพลงก็ยังอยากอ่านอยู่ดี แล้วพอเพลงไปหาคุณปู่ทีไรท่านก็เอาแต่นอน เพลงก็เลยไม่อยากรบกวน”

เธอได้รับจดหมายตอบรับเข้าเรียน ถ้าจะทิ้งไปก็น่าเสียดาย โอกาสเป็นเรื่องสำคัญ ปัณณ์เข้าใจและอยากที่จะสนับสนุน

“เอาหนังสือลงมาอ่านข้างล่าง หรืออ่านเงียบๆ ในห้องคุณปู่ก็ได้ ยังพอมีเวลาเตรียมตัว ถ้าเป็นเด็กดี พี่จะช่วยคุยกับคุณปู่ อยู่ทางนี้มีพี่ มีพัฒน์ มีปุณณ์ มีผู้ใหญ่คอยช่วยเหลือหลายคนยังไงก็ไหว พี่จะดูแลคุณปู่คุณย่าให้ดีในช่วงที่น้องเพลงไปเรียนต่อ”

“จริงนะคะ”

“จริงสิ”

“กรี๊ด เพลงอยากไปเรียนต่อที่สุดเลย”

“พี่จะสลับเวรกับปุณณ์กับพัฒน์ไปเยี่ยมน้องเพลงบ่อยๆ ไปเดือนเว้นเดือนยังได้ ดีมั้ยจ๊ะ”

“ดีมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ปัณณ์”

โถมเรือนร่างอรชรเข้ากอดพี่ชายคนโตของบ้าน บังเอิญพัฒนะผ่านเข้ามาทางนี้และเพลงพฤกษาเหลือบไปเห็น

เธอกลัวเขาเข้าใจผิด รีบถอยห่างออกจากปัณณ์แทบจะในวินาทีต่อมา

“พี่พัฒน์ เลิกงานแล้วเหรอคะ”

“ครับ เพิ่งเลิกงาน สวัสดีครับพี่ปัณณ์ จะกลับแล้วเหรอ”

“อืม นัดปุณณ์ไว้ นายก็ไปดื่มด้วยกันสิ ไว้ค่อยกลับมา”

“ไปเที่ยวเหรอคะ งั้นเพลงไปด้วย!”

พัฒนะยังไม่รับปากเพลงพฤกษาก็เสียมารยาทพูดแทรก

“เพลงจะติดรถไปกับพี่พัฒน์ คืนนี้เวรพี่พัฒน์เฝ้าคุณปู่ เรากินข้าวชั่วโมงเดียวก็กลับมาด้วยกัน ไม่ลำบากพี่ปัณณ์วนรถกลับมาส่งแน่นอน ตกลงตามนี้นะคะ รอสิบนาที เพลงขอไปเปลี่ยนชุดก่อน”

มัดมือชกทั้งพี่ปัณณ์พี่พัฒน์ไม่เปิดโอกาสให้ใครปฏิเสธความต้องการ

เพลงพฤกษาอยู่ในชุดมินิเดรสสีดำรัดรูป เธอโดดเด่นมากที่สุดเพราะควงผู้ชายหน้าตาดีมาถึงสองคน กอดแขนพวกเขาคนละข้างเข้าไปตามหาสถาปนิกหนุ่มขี้หลี

“อะแฮ่ม พี่ปุณณ์ ก่อนกินสาว กินข้าวก่อนมั้ยคะ” ยังตามบริกรไปไม่ถึงโต๊ะที่จองไว้ บังเอิญเห็นร่างสูงของปุณณ์ยืนจีบสาวอยู่ตามทางเดินพอดีจึงแอบกระเซ้า

ผู้หญิงคนนั้นได้ยินหรือเปล่า ถึงได้หันมามองหน้าเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เพลงพฤกษากลัวจะมีเรื่องจึงแจกรอยยิ้มสำเร็จรูปไปให้แก้เก้อกระดาก

“ขอตัวก่อนนะคะ เพื่อนรอนานแล้ว”

“ครับ ไว้โอกาสหน้าเจอกันอย่าลืมทักทายกันบ้างนะ”

เพียงพิณไม่ขาน สีหน้าเธอเรียบเฉยไม่ต่างไปจากแววตา รอยยิ้มสักนิดก็ไม่มีบนริมฝีปากได้รูป เดินผ่านหน้าน้องชายของปัณณ์ และผู้หญิงหน้าตาดีที่ควงผู้ชายมาด้วยกันถึงสองคนกลับไปที่โต๊ะ ซึ่งเพื่อนๆ ของเธอกำลังรับประทานอาหาร

เธอกินไม่ลง มันตื้อไปหมด จากใจจริงเธอไม่ได้อยากจะเมินปัณณ์ ในใจยังรัก คิดถึง และอยากกอดเขาให้แน่นๆ แต่เพราะเธอแอบมองก่อนเขาจะเดินเข้ามาในร้านจนพอใจแล้ว จึงไม่อยากส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ให้เขารังเกียจ

เธอตาสว่างมากแล้วว่าเขา ‘เกลียด’ เธอแค่ไหน

เธอไม่โทรไป เขาไม่โทรมา เธอไม่ส่งข้อความไป เขาไม่ส่งข้อความมา และเมื่อเธอไม่ไปหา เขาก็ไม่ร้องขอให้เธอกลับมา เพียงพิณสมเพชตัวเอง ที่เป็นฝ่ายยัดเยียดเนื้อตัวให้เขามาตลอด ไม่ยอมรู้ตัวสักทีว่าเขาไม่เคยเห็นคุณค่าและไม่เคยไยดีเธอ