ตอนที่ 5/1 ซ้ำรอยเดิม

“ไหนว่าจะไปส่งเพียงที่บ้าน”

นี่มันม่านรูด!

เขาเลี้ยวรถพาเธอมาที่แบบนี้ทำไม

ขณะรอคำตอบ ชายที่นั่งในตำแหน่งคนขับก็ลงมาเปิดประตูรถฝั่งเธอ สอดมือเข้าใต้หัวเข่าจะอุ้มเธอลงจากรถ สายตาเขามุ่งมั่นมาก มีแววกระหายและหื่นกามจนเพียงพิณต้องผลักเขาออกไป ร่างหนาปานภูเขาไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อยบังคับอุ้มเธอจนได้

“พี่เพิ่งคิดได้...”

ตัวเธอโงนเงนอยู่บนเตียงหลังถูกเขาวางลงไม่เบามือนัก

“ว่าการมีเธอในชีวิตมันก็ไม่ได้น่ารำคาญมากขนาดนั้น”

เขาเริ่มต้นปลดกระดุมเสื้อ

ดวงตาเพียงพิณพร่ามัว เธอเกือบจะร้องไห้...

“พี่ปัณณ์คิดถึงเพียงเหรอคะ”

“ใช่”

สำเร็จแล้ว ประโยคที่บอกไว้ว่าตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกเป็นเรื่องจริง ในที่สุดปัณณ์ก็เปิดใจให้เธอ

ปัณณ์ปีนขึ้นเตียงมาคร่อมกดเธอให้นอนราบ เขาตรึงปลายคางเธอไว้จากนั้นก็จูบเธอรุนแรง ไม่มีการต่อต้านเลยแม้แต่น้อย ลำแขนบางคู่นั้นยกขึ้นเกี่ยวรอบลำคอดึงปัณณ์ให้โน้มใบหน้าลงมาเบียดเธออย่ามีที่ว่างเหลือให้อากาศ

รสชาติจากเหล้ายังติดอยู่ที่ปลายลิ้นเธอกับเขา รสชาติขมนั้นเร่งเร้าให้เขาและเธอโรมรันพันเกี่ยวปลายลิ้นกันเร็วขึ้น

เพียงพิณได้ยินแค่เสียงลมหายใจตัวเอง ส่วนปัณณ์นิ่งมาก เขาเว้นช่วงให้เธอได้สบตาเขาครู่เดียวเท่านั้นก็จูบต่อ ลากฝ่ามือใหญ่ไปตามท่อนขาขาววกวนหลายครั้งกว่านิ้วใหญ่จะหยุดตรงกึ่งกลางร่างสาว เพียงพิณครางฮือในริมฝีปากร้อน

“พี่ปัณณ์...”

“หืม...”

“รักเพียงแล้วเหรอคะ”

ถึงเขาไม่ตอบ เธอก็เต็มใจจะยกทุกอย่างให้เขา

“เพียงดีใจที่สุด”

กลัวตัวเองจะหมดอารมณ์ปัณณ์จึงเสแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน จัดการปลดซิปมินิเดรสลากออกจากเรือนร่างขาวผ่อง รั้งขอบเสื้อชั้นในเธอลงส่งปลายลิ้นไปตวัดเลียและดูดย้ำ ๆ ให้ยอดอกชมพูระเรื่อชูชันตั้งเต้า สองมือบีบเคล้นประคองฐานไว้ ลากปลายลิ้นปัดป่ายไปมาระหว่างจุกทั้งสอง ลงมาถึงสะดือวงรีน่ารัก

“อื้อ...”

หัวใจเพียงพิณล่องลอย เธอแอ่นสะโพกรับรอยจูบที่เคลื่อนลงต่ำมาถึงขอบชั้นในตัวจิ๋ว หลงรักเจ้าของใบหน้าหล่ออย่างถอนตัวไม่ขึ้น แยกแย้มเรียวขาออกให้ปัณณ์สำรวจเนื้อตัวเธอให้ลึกซึ้งมากขึ้น เขาเบี่ยงขอบชั้นในสอดปลายนิ้วเข้าไปลึก กดนิ้วโป้งลงปุ่มกระสัน เล่นงานเธอทีเดียวทั้งสอดและสี

เพียงพิณคราง ฮือ

เธอคลั่งไคล้เขาจนแทบจะบ้าตาย!

“พี่ปัณณ์”

“ทำให้พี่บ้าง”

ส่งเธอเรียบร้อยแล้ว ปัณณ์รีบจัดการกับผ้าชิ้นน้อยบนตัวเธอตามด้วยเสื้อผ้าน่ารำคาญที่อยู่บนร่างสูงใหญ่ คว้ามือเรียวบางมาสัมผัสกับท่อนเนื้อที่แข็งและร้อนจัด มันพร้อมจะแผดเผาผิวบาง ๆ ของเธอให้มอดไหม้ทุกขณะที่เธอชักรูดให้เขาด้วยมือและปาก

“อื้อ...”

ตัวตนเขายังเต็มอุ้งปาก ได้แค่ชำเลืองหางตาไปมองร่างสูงที่นอนตะแคงข้างเอาหน้าลงไปทางท่อนขาเธอออกมาใช้ปากกับส่วนนั้นของเธอ

“เสียวเหรอ น้ำออกเยอะมาก...”

เสียงพูดเบา ๆ ทำเพียงพิณแก้มแดง อยู่ใกล้เขาเมื่อไรเนื้อตัวเธอไม่เคยแห้ง โดยเฉพาะกึ่งกลางกายสาว เขามีแรงดึงดูดทางเพศอย่างมหาศาลเธอถึงได้ถอนใจจากเขาไม่ไหว

“แค่ก! แค่ก!” เธอสำลัก มัวแต่เสียวที่เขาโจมตีถูกจุด น้ำอุ่นร้อนก็ฉีดอัดเข้ามาในโพรงปาก

เพราะอยู่ในท่านอนตะแคงข้างมวลน้ำเหล่านั้นจึงไหลผ่านขอบปากลงเปื้อนผ้าปูที่นอน ตั้งตัวได้อุ้งมือเพียงพิณประคองส่วนหัวเขาไว้แล้วดูดทำความสะอาดให้อย่างเอาใจ

ปัณณ์น่าจะไม่ไหวแล้ว สองมือเขาคว้าเอวเธอแรงมากนอนหงายหลังสบาย ๆ ให้เธอเป็นฝ่ายขึ้นให้ ทุกมิลลิเมตรที่เธอกลืนกินตัวตนเขาปัณณ์หอบหายใจถี่ และในไม่กี่อึดใจเธอก็นั่งแหมะบนสะโพกหนาครอบครองเขาได้สุดลำ

“พี่ปัณณ์...”

สมชื่อผู้หญิงหน้าด้าน เพียงพิณไม่รู้สึกอายเลย เธอวางฝ่ามือบนซิกแพคลอนใหญ่เร่งบดเอวเร็วจนทั้งเธอและเขาหลุดเสียงร้องไปพร้อม ๆ กัน ยิ่งเห็นว่าสายตาเขาจ้องอยู่ที่ทรวงอกอวบกระเพื่อมไหว เพียงพิณก็ยิ่งกระแทกกระทั้นสะโพกให้พลิ้ว

“อ๊ะ!”

เธอกดร่างลงไปหาเขาจนสุดลำสลับยกขึ้นย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ ถึงขั้นที่ต้องผวาเข้ากอดเขาเพราะเสร็จและเสียว

“พี่ปัณณ์...”

ปัณณ์ดึงกรอบหน้าเธอมาจูบบนริมฝีปากหวาน สอดมือใหญ่เข้าใต้บั้นท้าย ขยับตัวขึ้นนั่งให้อกของเธอกับเขาเบียดเป็นเนื้อเดียวกัน

“อืม...”

การจูบยังดำเนินต่อไปตราบจนแผ่นหลังเธอติดเตียงปัณณ์ก็ยังจูบต่อเนื่อง ลมหายใจเขาร้อนระอุ ทอดสายตามองเรือนร่างเย้ายวนแล้วกดยิ้มมุมปาก ช้อนใต้สะโพกจับขาเธอแยกออกนำเอ็นอุ่นที่เพิ่งหลุดออกจากกัน สอดลึกเข้าไปในร่องเปียกแฉะลื่นละมุนอีกครั้ง

“ถูกอย่างที่ปุณณ์พูด แฮ่ก...”

“...”

“มีผู้หญิงมาคอยเอาใจทั้งยังได้เอาฟรี จะรำคาญทำไม”

“...”

“มาให้เอา ก็แค่เอาให้เสร็จ มันจะไปยากอะไร ดีจะตาย ไม่ต้องไปหากินนอกบ้านให้เปลืองเงิน!”

“...”

“เอากับเพียงแม่งโคตรดี ว่างวันไหนมาให้พี่เอาอีกนะ”

“...”

หัวเธอสั่นคลอนจากแรงส่งที่รุนแรงจนเขาต้องตรึงสะโพกเธอไว้ไม่อย่างนั้นจุดหลอมละลายอาจจะหลุดออกจากกัน

เพียงพิณได้ยินทุกคำพูด แต่เธอต้องกัดปากระงับเสียงไว้ ถ้าร้องไห้ออกมาตอนนี้เธอคงจะกลายเป็นคนเสียสติอย่างสมบูรณ์ เพราะถึงแม้หัวใจจะถูกเขาทำให้เจ็บแต่ปากของเธอกลับครางรับสัมผัสจากเขาอย่างมีความสุข

ก็เพราะเธอรักเขา รักคนที่คอยทำร้าย และไม่เคยคิดจะแลกเปลี่ยนความรู้สึกแบบเดียวกันกลับมาให้เธอ