ตอนที่ 5/2 ซ้ำรอยเดิม

‘พี่เลิกงานแล้ว เพียงจะมาตอนไหน’

‘ซื้อกับข้าวมาด้วย’

‘รออาบน้ำพร้อมพี่นะ’

‘เมื่อยขา ยืนในห้องผ่าตัดหลายชั่วโมง...’

‘...เพียงขึ้นให้พี่นะวันนี้’

เขาเป็นฝ่ายโทรตื๊อให้มาหาที่ห้องมันก็ดีอยู่หรอก

ถ้าก่อนมีอะไรกัน กับหลังจากทำเสร็จไปแล้วเขาปฏิบัติกับเธอดีสักนิด ไม่ใช่ว่าไล่เธอให้ไปอาบน้ำแต่งตัว เพราะเตรียมจะกดเรียกรถมารับเธอกลับไปส่งบ้าน

หลายวันมานี้เพียงพิณไม่ไปหาปัณณ์ที่คอนโดฯ เขาโทรมาเธอไม่รับสาย เขาส่งข้อความมาเธอตอบวันละหนึ่งครั้ง อ้างกับเขาว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย ปัณณ์ตอบแค่ให้เธอไปหาหมอ ไม่ได้มีน้ำใจจะมาเยี่ยมหรืออาสาพาเธอไปโรงพยาบาลเลย

เธอร้องไห้ และนอนซมอยู่ในห้องนอนทั้งวันทั้งคืน จากที่รู้สึกว่าเหนื่อยเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ กลับกลายเป็นว่าไข้ขึ้นสูงในตอนกลางคืนจนขยับตัวไม่ได้ ตัวเธอร้อนเหมือนถูกย่างสด ลมหายใจผ่านจมูกร้อนลวกอยู่บนริมฝีปากบนที่บวมเจ่อ

ถ้าไอญารินทร์ไม่แวะมาดูในตอนเช้าเพราะไม่เห็นเธอลงไปกินข้าว เพียงพิณก็คงจะไข้ขึ้นสูงจนช็อกตายอยู่ในห้องนอนไปนานแล้ว

“รู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า พี่เข้ามาดูหลายครั้งแล้วเหมือนไข้น้องเพียงจะยังไม่ลด ก็เลยช่วยเช็ดตัวให้”

“ขอบคุณนะคะ พี่ไอ...”

ไอญารินทร์มาดูแลตลอดสามวันที่เธอนอนซมไข้ คอยเช็ดตัว ป้อนข้าว ป้อนน้ำ ป้อนยา ดวงตาเพียงพิณพร่ามัว เธอฝืนขยับกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เฝ้ามองพี่สะใภ้บิดน้ำออกจากผ้าผืนเล็กนำมาเช็ดตามซอกคอและท่อนแขนให้เธอ

“เพียงนี่แย่จัง มาอาศัยอยู่แล้วยังทำตัวไม่มีประโยชน์ ไม่ช่วยดูแลเด็ก ๆ กับแม่ลดา แถมยังต้องให้พี่ไอมาคอยดูแล...”

เพียงพิณรู้สึกแย่จนอยากย้ายกลับไปอยู่บ้านเกิดตามลำพัง คืนห้องนอนนี้ให้น้องไอติมหรือไม่ก็น้องอายอินในตอนโต

“อย่าร้องไห้เลยนะ พูดอะไรอย่างนั้นล่ะจ๊ะ น้องเพียงเป็นน้องสาวพี่เต ถึงจะไม่ใช่โดยสายเลือด หรือกฎหมาย แต่ก็เป็นน้องสาวที่แม่ลดากับพี่เตรักมาก ๆ ก็ไม่ต่างจากเจ้าของบ้าน ไม่ต้องลงไปช่วยงานหรอกจ้ะ หน้าที่ดูแลเด็ก ๆ เป็นของพี่ ส่วนแม่ลดา น้องเพียงไม่เคยบกพร่อง เราสองคนช่วยกันดูแลได้ดีมาตลอดเลยนะ”

“ฮึก... พี่ไอ...”

ความใจดีและความน่ารักของไอญารินทร์ ทำให้เพียงพิณเข้าใจ ว่าทำไมในอดีตทั้งพี่ชายเธอและปัณณ์ ถึงได้แย่งชิงจะเป็นเจ้าของหัวใจ เพียงพิณที่เป็นผู้หญิง อยู่ใกล้นาน ๆ ก็ยังอดชอบไม่ได้ เย็นตา เย็นใจ เป็นผู้หญิงที่ไม่เคยคิดลบหรือเกลียดชังใคร

ตรงกันข้ามกับเธอทุกอย่าง เพียงพิณเป็นเด็กนิสัยไม่ดี เธอขี้อิจฉา และมักจะคิดร้ายกับคนรอบข้าง เธอเคยทำนิสัยน่ารังเกียจจนทะเลาะกับพี่ชายไปช่วงหนึ่ง ถึงขั้นที่เขาพาลูกเมียย้ายออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น ทั้งที่มันคือบ้านของเขา

แม้แต่ปัณณ์ที่เคยออกตัวว่าจีบเธอ ก็ใส่เกียร์ถอยเต็มแรง โบกมือบ๊ายบาย เลิกจีบ และเลิกข้องเกี่ยวกับเธอทุกกรณี นิยายเรื่องใหม่ของเธอเขาเคยซัปพอร์ตในวันแรกของการเปิดตัว ก็ไม่มีชื่อบัญชีเขามาแปะดาวห้าดวงให้นับจากวันนั้น

“น้องเพียงมีอะไรอยากเล่าให้พี่ฟังหรือเปล่าจ๊ะ”

พยายามแล้ว แต่เธอเก็บมันไว้ในใจไม่ไหว ขยับกายเข้าไปกอดช่วงเอวของไอญารินทร์ไว้แน่น ข่มหัวใจว่าจะไม่ร้องไห้ แต่ร่างกายท่อนบนของเธอกลับสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“ทั้งที่พี่ไอรู้มาตลอดว่าพี่เตทำงานที่ไหน ทำไมพี่ไอห้ามใจตัวเองได้ ไม่ยอมพาลูกมาหาพี่เตคะ”

“ผู้ชายเขาไม่รักแล้ว จะพาลูกไปหาเขาให้ถูกเขาขับไล่ และดูถูกทำไม ถึงพี่จะไม่ได้มีมาก แต่พี่ก็พยายามสุดความสามารถของพี่ ที่จะดูแลลูก และใช้ชีวิตของพี่ไปวัน ๆ ไม่ต้องมีเขา พี่ก็อยู่ได้”

“อยู่ได้ ฮึก... แต่ไม่ได้หมายความว่าอยู่แล้วมีความสุขใช่มั้ยคะ”

มีความสุขเหรอ?

ชีวิตในช่วงนั้นเธอจะหาความสุขได้จากไหน นอกจากได้อยู่กับลูก กอดลูก พูดกับลูก บอกรักลูก ไอญารินทร์ก็หาความสุขจากที่อื่นไม่ได้อีกแล้ว

“ชีวิตของพี่ ไม่ต้องมีความสุขตลอดเวลาก็ได้ พี่มีความสุขได้ในขณะที่พี่มีทุกข์ พี่แค่ไม่ขวนขวายหาอะไรที่มันมากไปกว่าที่พี่มีอยู่ในตอนนั้น ขอแค่มีความสุขไปในรูปแบบของพี่ พี่ก็สุขมากแล้ว”

น้ำเสียงหวานใสจากไอญารินทร์ กระตุ้นหยดน้ำตาอุ่นจากเพียงพิณให้ไหลลงมาอีกครั้ง

“แล้วน้องเพียงล่ะจ๊ะ กำลังขวนขวายหาความสุข ที่มากกว่าที่น้องเพียงมีในตอนนี้หรือเปล่า”

“เพียงรักพี่ปัณณ์ค่ะ รักมาก ๆ เพียงจะทำยังไงดี เพียงห้ามใจตัวเองไม่ได้...”

“เวลาจะช่วยให้น้องเพียงดีขึ้น ดูอย่างพี่สิ พี่ตั้งท้อง ต้องคลอดลูกเลี้ยงลูกคนเดียว ก็ยังอยู่ได้มาตั้งห้าปีหกปี น้องเพียงดีกว่าพี่ ตรงที่ไม่ได้มีพันธะกับเขา แค่ห่าง ๆ กันไว้ ผ่านไปสักปีสองปีเดี๋ยวก็ลืม พี่เชื่อนะ ว่าน้องเพียงจะตัดใจได้ในสักวัน”

“ขอบคุณค่ะพี่ไอ เพียงรักพี่ไอนะ เพียงขอโทษที่เคย...”

“อีกแล้วนะจ๊ะ ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะนะ” ปรามเสียงนิ่ม สั่นหัวไม่ให้น้องสาวสามีพูดถึงเรื่องในอดีต เช็ดน้ำตาให้ ดันไหล่เพียงพิณให้นั่งตัวตรง “ถ้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว น้องเพียงไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วใส่ชุดที่พี่แขวนไว้ให้หน้าตู้เสื้อผ้านะจ๊ะ”

“ชุดดำ งานศพใครเหรอคะ”

“ไปอาบน้ำเถอะจ้ะ”

เพียงพิณนอนซมไข้มาหลายวัน สามีเธอจึงไม่มีโอกาสได้บอกข่าวร้ายของเจ้าสัวทองดี ท่านกับคุณธาราเป็นผู้อุปถัมภ์ทุนการศึกษาเพียงพิณจากวัยมัธยมต้นจนกระทั่งเรียนจบปริญญาตรี แต่จะให้ไอญารินทร์บอกเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง

“พี่เตจะเป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดให้น้องเพียงฟัง”